ενδομητρίωση

Διάγνωση και θεραπεία της ενδομητρίωσης του αιδοίου και του περινέου

Διάγνωση και θεραπεία της ενδομητρίωσης του αιδοίου και του περινέου

Η ενδομητρίωση του αιδοίου και του περινέου είναι σπάνια ασθένεια, με διαφορετικά συμπτώματα και πολύ συχνά περνούν χρόνια πριν διαγνωστεί, καθώς δεν υπάρχει η πείρα για να την αναγνωρίσουν ιατροί που δεν ασχολούνται ειδικά με την ενδομητρίωση.

 

Σε περιπτώσεις περινεϊκού κυκλικού  πόνου, με ή χωρίς προηγούμενη περινεϊκή βλάβη, οι κλινικοί γιατροί θα πρέπει να ελέγχουν την πιθανότητα ενδομητρίωσης του περινέου, όπως έδειξε μία συστηματική ανασκόπηση σχετικά με τη διάγνωση και τη θεραπεία της ενδομητρίωσης του αιδοίου και του περινέου.

 

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, συνιστάται στους ιατρούς η διάγνωση μέσω κλινικής εξέτασης, υπερηχογραφήματος του περινέου και μαγνητικής τομογραφίας της πυέλου.

 

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ενδομητρίωση του αιδοίου και του περινέου είναι εξαιρετικά σπάνια και έχουν καταγραφεί μόνο περίπου 300 περιπτώσεις που αναφέρονται στη βιβλιογραφία από το 1923. Στις 90 μελέτες από τις οποίες πήραν στοιχεία οι ερευνητές, συμμετείχαν 283 ασθενείς, με μέση ηλικία 32,7 ετών.

 

Το 95,3% των ασθενών που έπασχαν από ενδομητρίωση του αιδοίου και του περινέου είχαν υποβληθεί σε επισιοτομία, είχαν  περινεϊκό τραύμα, κολπικό τραυματισμό ή είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Μόνο το 4,7% των ασθενών εμφάνισε ενδομητρίωση του αιδοίου-κόλπου, χωρίς να υπάρχει άλλος καθοριστικός παράγοντας.

 

Σχεδόν όλες οι ασθενείς (98,2%) απευθύνθηκαν σε γιατρό επειδή ο πόνος στο αιδοίο και το περίνεο αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως.

 

Από τις 281 ασθενείς που εξετάστηκαν κλινικά, το 97,5% διαπιστώθηκε ότι είχαν στο αΐδιο και το περίνεο οζίδια, μάζα ή πρήξιμο, ενώ μόνο το 2,1% παρουσίαζε μπλε δερματικές αλλοιώσεις και 0,4% με διμερείς πολύποδες των μικρών χειλέων.

 

Όλες εκτός από μία ασθενή υποβλήθηκαν σε χειρουργική αφαίρεση των βλαβών. Ωστόσο, μόνο το 28,1% έλαβε πρόσθετη ορμονική θεραπεία. Το ποσοστό υποτροπής ήταν 10,2% για μέση περίοδο παρακολούθησης 10 μηνών, με βάση τα στοιχεία 61 μελετών.

 

Ένα από τα συμπεράσματα της επισκόπησης είναι ότι σε περιπτώσεις εμπλοκής του πρωκτικού σφιγκτήρα, θα πρέπει να γίνεται υπερηχογράφημα. Πρέπει επίσης να γίνεται χειρουργική αφαίρεση της βλάβης και κατόπιν επιβεβαίωση της διάγνωσης ιστολογικά.

 

«Η ορμονική θεραπεία θα μπορούσε να προταθεί στις ασθενείς σε μία προσπάθεια μείωσης του μεγέθους της εστίας της ενδομητρίωσης πριν από τη χειρουργική επέμβαση ή για να αποφευχθεί η επανεμφάνισή της», αναφέρουν οι ερευνητές.

 

Η ενδομητρίωση του αιδοίου και του περινέου εμφανίζεται κυρίως μετά από περινεϊκό τραύμα, χωρίς όμως να είναι σαφής η αιτιολογία.

 

Η ασθένεια μπορεί να διαχωριστεί μεταξύ κυστικών και στερεών αλλοιώσεων με διακριτές αιτιολογίες και θεραπεία.

 

Η άμεση μηχανική εμφύτευση φαίνεται ότι είναι η πιο πιθανή υπόθεση για την αιτία της ενδομητρίωσης που προκαλείται στις ουλές μετά από γυναικολογικές επεμβάσεις. Όπως είπαν οι ερευνητές «η μηχανική διασπορά κατά τη διάρκεια του φυσιολογικού τοκετού για παράδειγμα, επιτρέπει τη μεταμόσχευση βιώσιμων κυττάρων του ενδομητρίου στην πληγή της επισιοτομίας ή στο περινεϊκό τραύμα ”

 

Εντούτοις, η ενδομητρίωση στις ουλές μπορεί επίσης να εμφανιστεί μετά από γενικές χειρουργικές επεμβάσεις όπως σκωληκοειδεκτομή, αποκατάσταση βουβωνοκήλης και λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή ή ακόμα και μετά από λαπαροσκοπική γαστρική παράκαμψη.

Μεταξύ των διαφόρων εξηγήσεων για την παθογένεση της αυθόρμητης ανάπτυξης εστιών ενδομητρίωσης του περινέου, η πιο πιθανή είναι η λεμφοαγγειακή διασπορά. Η εμφάνιση ενδομητρίωσης όμως στα μεγάλα χείλη θα μπορούσε επίσης να προκύψει από την άμεση εξάπλωση της πυελικής ενδομητρίωσης κατά μήκος των στρογγυλών συνδέσμων ή του πόρου του Nuck.

 

Ανοσολογικοί, γενετικοί και οικογενειακοί παράγοντες μπορούν επίσης να εμπλέκονται στην παθογένεση αυτής της νόσου.

 

Λόγω της σπανιότητας της νόσου και της μεταβλητότητάς της στην κλινική εμφάνιση, η συγκεκριμένη μορφή ενδομητρίωσης μπορεί να διαγνωστεί από ελάχιστους ιατρούς, με αποτέλεσμα να καθυστερεί σημαντικά η διάγνωση, καταλήγουν οι ερευνητές

 

Η ανάλυση των στοιχείων έδειξε μέση διάρκεια των συμπτωμάτων 12 μηνών (κυμαίνεται από 2 εβδομάδες έως 20 χρόνια) πριν από τη διάγνωση της νόσου.

 

Οι ερευνητές προτείνουν τη δημιουργία μίας βάσης όλων των υπαρχόντων δεδομένων για την ενδομητρίωση του αιδοίου και περινέου, ώστε να υπάρξει ευαισθητοποίηση των ιατρών και περισσότερη γνώση πάνω στην σπάνια αυτή ασθένεια, έτσι ώστε να έχουν την καλύτερη δυνατή φροντίδα οι ασθενείς.

 

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/34046423/

 

 

Ευεργετική η χορήγηση διενογέστης πριν την εξωσωματική σε γυναίκες με ενδομητριώμα

Ευεργετική η χορήγηση διενογέστης πριν την εξωσωματική σε γυναίκες με ενδομητριώμα

Πολλές γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση έχουν εστίες της ασθένειας πάνω ή μέσα στις ωοθήκες (ενδομητρίωμα), με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν έντονο πόνο και συχνά υπογονιμότητα.

Τα αποτελέσματα νέας μελέτης δείχνουν ότι η χορήγηση διενογέστης σε γυναίκες που έχουν ενδομητρίωμα, δηλαδή εστίες ενδομητρίωσης πάνω ή μέσα στις ωοθήκες, μείωσε το μέγεθος του ενδομητριώματος, αλλά και τον πόνο που σχετίζεται με την ενδομητρίωση, χωρίς να υπάρξουν σημαντικές παρενέργειες.

Η διενογέστη (dienogest) είναι ένα σύγχρονο προγεσταγόνο, που λειτουργεί κατά τον ίδιο τρόπο με τη φυσική ορμόνη προγεστερόνη.

Οι ερευνητές του νοσοκομείου της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου Erciyes παρακολούθησαν για έναν χρόνο 24 ασθενείς που είχαν διαγνωστεί με ενδομητρίωμα και λάμβαναν διενογέστη.

Η μέση ηλικία των 24 ασθενών ήταν 29,58 έτη και ο μέσος δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) 25,9. Στο 86,67% τα ενδομητριώματα των ασθενών ήταν στη μία ωοθήκη.

Οι ασθενείς έλαβαν από στόματος μία δόση 2 mg του συγκεκριμένου συνθετικού προγεστογόνου κάθε μέρα, την ίδια ώρα, για έξι μήνες. Οι ασθενείς εξετάστηκαν για την αποτελεσματικότητα και πιθανές παρενέργειες κατά την έναρξη της μελέτης, 3 μήνες αργότερα και 6 μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας.

Ο μέσος όγκος του ενδομητριώματος μειώθηκε σημαντικά, κατά 41% (από 112,63 ± 161,31 cm³ κατά την έναρξη σε 65,47 ± 95,69 cm³ 6 μήνες αργότερα (P = 0,005). Μειώθηκε επίσης σημαντικά πόνος. Σε μία κλίμακα που το 10 είναι αφόρητος πόνος, ο πόνος της ενδομητρίωσης στις συγκεκριμένες ασθενείς μειώθηκε από το 7,5 στο 3 έξι μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας.

Η πιο συχνή παρενέργεια (στο 16,6%) ήταν η ανώμαλη κολπική αιμορραγία (παρατεταμένη και συχνή αιμορραγία ή κηλίδες αίματος), αύξηση βάρους (8,3%), κεφαλαλγία (8,3%), καταθλιπτική διάθεση (8,3%), ζάλη (4,1%), μείωση της λίμπιντο (4,1%).

«Η λαπαροσκοπική αφαίρεση του ενδομητριώματος είναι μέχρι τώρα η πιο αξιόπιστη λύση για τη θεραπεία της ενδομητρίωσης. Υπάρχουν όμως ανησυχίες για την πιθανότητα βλάβης στα ωοθηκικά αποθέματα κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης», αναφέρουν οι Τούρκοι ερευνητές.

Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το χρονοδιάγραμμα της χειρουργικής επέμβασης σε νεαρές γυναίκες, αλλά και για την επιλογή να καθυστερήσει ή όχι η χειρουργική αφαίρεση του ενδομητριώματος σε υπογόνιμες γυναίκες που σκοπεύουν να κάνουν εξωσωματική.

Όπως αναφέρουν οι ερευνητές, χρειάζεται να σχεδιαστούν στρατηγικές ώστε να μειωθεί το μέγεθος του ενδομητριώματος ή ακόμα και να εξαφανιστεί, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η γονιμότητα μίας νέας γυναίκας.

Μία πιθανή λύση είναι η χορήγηση ενός αναλόγου της GnRH (Arvekap, Zoladex και άλλα) πριν από το χειρουργείο, που κάνει πιο εύκολη τη λαπαροσκοπική αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης και μπορεί να μειώσει την μετεγχειρητική βλάβη στη λειτουργία των ωοθηκών μειώνοντας την ενεργή φλεγμονή, τις συμφύσεις και το μέγεθος των λεγόμενων σοκολατοειδών κύστεων (ενδομητριωμάτων).

Η θεραπεία με αγωνιστή GnRH προκαλεί καταστολή του κύκλου, με ανεπιθύμητα αποτελέματα όπως ακανόνιστη περίοδο, καύσο στον κόλπο, μειωμένη λίμπιντο και μείωση της οστικής πυκνότητας.


Στις γυναίκες που κάνουν εξωσωματική και έχουν ενδομητρίωμα πριν την ωοληψία, η διενογέστη μπορεί να κάνει πιο εύκολη τη διαδικασία της λήψης ωαρίων και να προστατεύσει τη γυναίκα από βακτηριακές λοιμώξεις.


«Η μακροχρόνια χρήση
της διενογέστης σε νεαρότερες ασθενείς με ενδομητρίωμα, οι οποίες δεν έχουν αποκτήσει ακόμα παιδιά, μπορεί να μειώσει την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης μειώνοντας το μέγεθος

ενδομητριωμάτων, ενώ ταυτοχρόνως θα μπορούσε να διατηρήσει το αποθεματικό των ωοθηκών», ανέφεραν οι ερευνητές.

Η διενογέστη θα μπορούσε επίσης να ελαττώσει τις χειρουργικές επεμβάσεις σε υπογόνιμες γυναίκες που έχουν ενδομητρίωμα, καθώς επίσης να μειώσει περαιτέρω τη σπάνια επιπλοκή δημιουργίας αποστήματος στην πύελο μετά από ωοληψία.

Οι ερευνητές θεωρούν πως πρέπει να εξετάζεται η πιθανότητα χορήγησης διενογέστης πριν την έναρξη ενός κύκλου εξωσωματικής ώστε να μειωθεί το μέγεθος του ενδομητριώματος.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33629621/

Η χειρουργική επέμβαση βελτιώνει τα ποσοστά γονιμότητας και μειώνει τον πόνο στην περιτοναϊκή ενδομητρίωση

Η χειρουργική επέμβαση βελτιώνει τα ποσοστά γονιμότητας και μειώνει τον πόνο στην περιτοναϊκή ενδομητρίωση

Στις ασθενείς που πάσχουν από περιτοναϊκή ενδομητρίωση πρώιμου σταδίου, η εκτομή του αλλοιωμένου περιτοναίου, ακολουθούμενη από ορμονική θεραπεία, έχει εξαιρετικά αποτελέσματα, ιδιαίτερα στη βελτίωση της γονιμότητας και στη μείωση των πιθανοτήτων υποτροπής.

«Η κλινική διαχείριση της ενδομητρίωσης είναι μια τεράστια πρόκληση και πρέπει να βρίσκουμε την ισορροπία μεταξύ συντηρητικής και χειρουργικής θεραπείας», είπε η επικεφαλής της μελέτης Sylvia Mechsner, από το Κέντρο Ενδομητρίωσης στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Charité στο Βερολίνο.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν αρχικά ορμονική θεραπεία (GnRH ανάλογα, που προκαλούν θεραπευτική αμηνόρροια), ειδικά σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει υποψία για βλάβη οργάνων. Σε πολλές ασθενείς υπήρξε σαφής ανακούφιση από τον πόνο.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση για τη θεραπεία της ενδομητρίωσης. Ο κυριότερος παράγοντας για να κριθεί απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση είναι ο συνεχιζόμενος πόνος, παρά την ορμονική θεραπεία.

«Πιστεύω ότι υπάρχει νευρογενής φλεγμονή στις περισσότερες περιπτώσεις εστιών ενδομητρίωσης, η οποία μπορεί να προκαλεί πόνο που δεν σχετίζεται με τα οιστρογόνα. Αυτός ο πόνος δεν έχει να κάνει με τον κύκλο της γυναίκας, αλλά οφείλεται σε αλλαγές στη σύνθεση και λειτουργία των αισθητήριων και συμπαθητικών νευρικών ινών».

Πότε είναι ενδεδειγμένη η επιλογή της χειρουργικής επέμβασης

«Προφανώς η υπογονιμότητα ή η προσπάθεια επίτευξης εγκυμοσύνης είναι παράγοντες που έχουν σημασία στην επιλογή της χειρουργικής επέμβασης. Θέλαμε να αποδείξουμε τη βαρύτητα αυτών των δύο παραγόντων και να αναλύσουμε την έκταση της φλεγμονής στον αφαιρεθέντα ιστό, πόσο ανακουφίστηκαν οι ασθενείς από τον πόνο και αν αυξήθηκε η γονιμότητά τους», είπε η επικεφαλής της μελέτης.

Για τις ανάγκες της μελέτης, οι ασθενείς σταμάτησαν την ορμονική θεραπεία δύο μήνες πριν από τη χειρουργική επέμβαση που έκαναν στη συνέχεια για την εκτομή των ορατών εστιών της ενδομητρίωσης, αλλά και του φλεγμονώδους περιβάλλοντος ιστού.

Από τη βάση δεδομένων του Κέντρου Ενδομητρίωσης Charité εντόπισαν τις γυναίκες που είχαν συμπτώματα, υπήρχε υποψία για περιτοναϊκή ενδομητρίωση και έκαναν λαπαροσκόπηση από το 2014 μέχρι το 2019.

Έγινε λαπαροσκοπική αφαίρεση ή καταστροφή των εστιών της ενδομητρίωσης σε 94 γυναίκες με συμπτώματα ενδομητρίωσης σταδίου Ι (44.7%) και σταδίου ΙΙ (48,9%). Υπήρξαν δεδομένα για την πορεία της υγείας των ασθενών στο 87% των περιπτώσεων.

Περίπου το 75% των γυναικών ανέφεραν ότι ανακουφίστηκαν από τον πόνο μετά και τη λήψη ορμονικής θεραπείας μετά την επέμβαση. Το 25% των ασθενών δήλωσαν ότι απαλλάχθηκαν πλήρως από τον πόνο.

«Ήταν απροσδόκητο το ποσοστό ανακούφισης από τον πόνο. Σε πολλές περιπτώσεις διαπιστώσαμε ότι υπήρχε σοβαρή αδενομύωση. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι λογικό να συνεχιστεί ο πόνος που σχετίζεται με τη μήτρα», είπε η επικεφαλής της μελέτης.

Μερικές ασθενείς που πάσχουν από σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου με κεντρική ευαισθητοποίηση, αντιμετωπίζονται με διαφόρων ειδών θεραπευτικές παρεμβάσεις, όπως η ορμονική θεραπεία, ασκήσεις χαλάρωσης του πυελικού εδάφους, διαδερμική ηλεκτρική διέγερση των νεύρων (TENS), διαχείριση χρόνιου πόνου και ψυχολογική υποστήριξη.

Οι 6 στις 10 έμειναν έγκυοι μετά το χειρουργείο ενδομητρίωσης

Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, μετά το χειρουργείο το 33% των ασθενών θέλησαν να αποκτήσουν παιδί. Οι 6 στις 10 από αυτές τις ασθενείς έμειναν έγκυοι φυσιολογικά, χωρίς να χρειαστούν κάποια μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, «η εκτομή των εστιών της ενδομητρίωσης που ακολουθείται από ορμονική θεραπεία έχει εξαιρετικά αποτελέσματα στην αύξηση των ποσοστών εγκυμοσύνης και τη μείωση των πιθανοτήτων υποτροπής.

Ο πόνος που σχετίζεται με την ενδομητρίωση πρέπει αρχικά να αντιμετωπίζεται συντηρητικά, ειδικά σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει υποψία βλάβης οργάνων.

«Είναι καθησυχαστικό το γεγονός ότι δεν χρειάζεται να προγραμματίζουμε χειρουργική επέμβαση αποκλειστικά για τη διάγνωση της ενδομητρίωσης, επειδή το πρωτόκολλο της μελέτης επιβεβαίωσε ότι η συμπτωματολογία είναι παθογνωμονική για την ενδομητρίωση και βρέθηκαν περιτοναϊκές βλάβες στο 100% των γυναικών.”

Σε περιπτώσεις όμως που συνεχίζεται ο πυελικός πόνος ασχέτως από τον κύκλο της ασθενούς, φαίνεται ότι οι περιτοναϊκές βλάβες είναι η αιτία του πόνου και τότε συνιστάται επέμβαση για την αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33537880

Τα αποτελέσματα της χειρουργικής αντιμετώπισης της βαθιάς ενδομητρίωσης που επηρεάζει τα νεύρα

Τα αποτελέσματα της χειρουργικής αντιμετώπισης της βαθιάς ενδομητρίωσης που επηρεάζει τα νεύρα

Η λαπαροσκοπική αντιμετώπιση της βαθιάς (εν τω βάθει) ενδομητρίωσης που επηρεάζει τις ρίζες του ιερού πλέγματος και το ισχιακό νεύρο βελτιώνει τα συμπτώματα της ασθενούς, την ποιότητα ζωής και αυξάνει τις πιθανότητες εγκυμοσύνης, σύμφωνα με νέα αναδρομική μελέτη.

Η γαλλική μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Minimally Invasive Gynecology (Ελάχιστα Επεμβατικής Γυναικολογίας), έδειξε επίσης ότι ο πόνος μειώνεται αμέσως μετά την επέμβαση, αλλά ορισμένα αισθητήρια ή κινητικά προβλήματα είναι πιθανό να εξακολουθήσουν να υφίστανται για μήνες ή χρόνια.

H μελέτη αξιολόγησε τα μετεγχειρητικά αποτελέσματα για ένα έτος, σε ασθενείς που είχαν μεγάλες εστίες ενδομητρίωσης, οι οποίες επηρέαζαν το ιερό πλέγμα, το οποίο ελέγχει τη λειτουργία του εντέρου και της ουροδόχου κύστης, την κινητικότητα και την ευαισθησία του περινέου, των γλουτών και του ποδιούδήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας Οράς Ρομάν.

Στην μελέτη έλαβαν μέρος 52 γυναίκες με βαθιά ενδομητρίωση, η οποία επηρέαζε τις ρίζες του ιερού πλέγματος και το ισχιακό νεύρο. Το 92% των γυναικών είχε εστίες στο ιερό πλέγμα και το 5,8% στο ισχιακό νεύρο. Το 82,7% των ασθενών είχε πόνο στους γλουτούς ή το πόδι, το 21,2% είχε νευραλγία των ποδιών και το 27% των ασθενών παρουσίαζε αδυναμία στην κίνηση των ποδιών.

Στις χειρουργικές επεμβάσεις των νεύρων της λεκάνης, πραγματοποιήθηκε πλήρης απελευθέρωση και αποσυμπίεση σε 48 ασθενείς (92,3%), εκτομή του επινεύριου σε τρεις ασθενείς (5,8%) και ενδο-νευρική εκτομή σε μία ασθενή (1,9%).

Το πεπτικό σύστημα είχε επηρεαστεί στο 82,7% των περιπτώσεων και το ουροποιητικό στο 46,2%. Ορθοκολπικό συρίγγιο εμφανίστηκε στο 13,5% των περιπτώσεων.

Αυτοκαθετηριασμός της ουροδόχου κύστης χρειάστηκε να γίνει στο 27% των περιπτώσεων στις 3 εβδομάδες μετά τη χειρουργική επέμβαση και στο 5,8% των περιπτώσεων μέσα στο πρώτο έτος.

Τον πρώτο χρόνο μετά το χειρουργείο, υπήρξε σημαντική βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ασθενών που είχαν εστίες βαθιάς ενδομητρίωσης στο ιερό πλέγμα και το ισχιακό νεύρο.

Δύο χρόνια μετά το χειρουργείο, το συνολικό ποσοστό εγκυμοσύνης έφθασε το 77,2%, με φυσική σύλληψη στο 47% αυτών των περιπτώσεων.

Είμαστε ικανοποιημένοι που υπήρξε σημαντική βελτίωση στην ποιότητα της ζωής των ασθενών καθώς και μείωση του πόνου και πολύ καλά αποτελέσματα στο θέμα της γονιμότητας”, είπε ο επικεφαλής της έρευνας και συμπλήρωσε “Μας προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι αυτές οι μεγάλες εστίες δεν περιορίζονταν μόνο στο ιερό πλέγμα, αλλά επηρέαζαν και το ορθό, τον κόλπο, την ουροδόχο κύστη και τους ουρητήρες στις περισσότερες περιπτώσεις”.

Τα ευρήματα αυτά μας οδήγησαν σε μία πολύπλοκη χειρουργική διαδικασία, κατά την οποία η ανατομή των πυελικών νεύρων αποτελούσε ένα μόνο σκέλος της επέμβασης και κάποιες φορές, όχι το πιο δύσκολο. Τα δυσμενή

μετεγχειρητικά αποτελέσματα σχετίζονται τόσο με τη δυσλειτουργία των νεύρων όσο και με επιπλοκές σε άλλα όργανα της πυέλου και ιδιαίτερα

στα χαμηλότερα ορθοκολπικά συρίγγια.

Επιπλέον, η μελέτη παρέχει τη βάση για τη δημιουργία μιας βήμα προς βήμα προσέγγισης στη βαθιά ενδομητρίωση που περιλαμβάνει το ιερό πλέγμα, η οποία θα μπορούσε να ακολουθείται ώστε να αποτρέπονται οι επιπλοκές.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.jmig.org/article/S1553-4650(20)31107-9/abstrak

Διακομματική έρευνα για την ενδομητρίωση

Διακομματική έρευνα για την ενδομητρίωση

Μεγάλη έρευνα, με τη συμμετοχή 10.000 γυναικών, έκανε στη Βρετανία διακομματική επιτροπή σχετικά με την ενδομητρίωση και την ποιότητα ιατρικής περίθαλψης που έχουν οι ασθενείς.

Η ενδομητρίωση είναι μία γυναικολογική πάθηση από την οποία πάσχει η μία στις δέκα γυναίκες. Τις περισσότερες φορές συνοδεύεται από πολύ έντονο πόνο κατά την περίοδο και την ερωτική επαφή και περνούν 7-12 χρόνια πριν γίνει διάγνωση.

Η διακομματική επιτροπή ανέλυσε στοιχεία από 10.000 γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και από ιατρούς που ασχολούνται με την ασθένεια. Η επιτροπή κάλεσε την κυβέρνηση να λάβει μέτρα υποστήριξης για τις ασθενείς με ενδομητρίωση και να δεσμευθεί ότι θα γίνει ό,τι πρέπει ώστε να μειωθεί ο χρόνος διάγνωσης της ενδομητρίωσης στα 4 χρόνια μέχρι το 2025 και κάτω από τα 3 χρόνια μέχρι το 2030.

Ο Πρόεδρος του Βασιλικού Κολεγίου Μαιευτήρων και Γυναικολόγων, Δρ. Εντουαρντ Μόρις δήλωσε “Αυτή η έρευνα είναι πολύ σημαντική για να καταλάβουν όλοι ότι οι γυναίκες που ζουν με ενδομητρίωση δεν έχουν την υποστήριξη που πρέπει, τόσο στο θέμα της διάγνωσης αλλά και της θεραπείας. Η ενδομητρίωση κοστίζει δισεκατομμύρια λίρες στη Βρετανία όσον αφορά τη θεραπεία, τις χαμένες ώρες εργασίας, το κόστος για το σύστημα υγείας. Το κόστος όμως για την ψυχική υγεία και την ευημερία των γυναικών είναι ακόμα μεγαλύτερη. Θα θέλαμε να δοθεί προτεραιότητα στην έρευνα για την ενδομητρίωση ώστε να σιγουρευτούμε πως έχουν τη συμβουλευτική και την κατάλληλη θεραπεία, ώστε να ζήσουν ευτυχισμένες και υγιείς”.

Ενδομητρίωση: Τα “ναι” και τα “όχι” στη διατροφή

Ενδομητρίωση: Τα “ναι” και τα “όχι” στη διατροφή

Μία στις δέκα γυναίκες πάσχουν από ενδομητρίωση, μία μυστηριώδη ασθένεια, με συμπτώματα που μοιάζουν με εκείνα άλλων γυναικολογικών παθήσεων.

Η ενδομητρίωση είναι χρόνια πάθηση, κατά την οποία ιστός όμοιος με αυτόν που καλύπτει σαν φόδρα το εσωτερικό τοίχωμα της μήτρας (ενδομήτριο) αναπτύσσεται σε λάθος σημεία, όπως παραδείγματος χάριν στις ωοθήκες ή στις σάλπιγγες. Κάθε μήνα, το ενδομήτριο ανανεώνεται και το παλιό αποβάλλεται με το αίμα της περιόδου.

Τα βασικά συμπτώματα της ενδομητρίωσης είναι συνήθως έντονος πόνος τις ημέρες της περιόδου και κατά την ερωτική επαφή, αλλά και υπογονιμότητα.

Κατά μέσο όρο περνούν 7 έως 12 χρόνια πριν γίνει η διάγνωση της ενδομητρίωσης.

Μελέτες έχουν δείξει ότι μία υγιεινή διατροφή, πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, λιπαρά ωμέγα-3 και προϊόντα ολικής άλεσης συνδέονται με μειωμένα ποσοστά εμφάνισης της ενδομητρίωσης ή μείωσης της έντασης των συμπτωμάτων. Στόχος είναι η διατροφή να συμβάλει στη μείωση των φλεγμονών και τη ρύθμιση των επιπέδων των οιστρογόνων, των ορμονών που «τρέφουν» την ενδομητρίωση.

Τροφές που πρέπει να αποφεύγετε:

  • Τρανς λίπαρα: μελέτες έχουν δείξει ότι η αυξημένη κατανάλωση τρανς λιπαρών συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσει μία γυναίκα ενδομητρίωση. Τα τρανς λιπαρά υπάρχουν κυρίως σε επεξεργασμένα, συσκευασμένα και τηγανιτά φαγητά και σε fast food.
  • Κόκκινο κρέας: η συστηματική κατανάλωση κόκκινου κρέατος και επεξεργασμένων κρεάτων, έχουν συνδεθεί με ιδιαίτερα αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης ενδομητρίωσης
  • Ζάχαρη: μελέτες έχουν δείξει ότι η υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης επηρεάζει την έκκριση της ινσουλίνης, που με τη σειρά της εμπλέκεται στην παραγωγή οιστρογόνων και μπορεί να αυξήσει τα επίπεδά τους. Η ζάχαρη εμποδίζει την παραγωγή προσταγλανδινών, που είναι αντιφλεγμονώδεις.
  • Γλουτένη: μελέτη έδειξε σημαντική μείωση του πόνου που προκαλεί η ενδομητρίωση στο 75% των γυναικών που αφαίρεσαν από τη διατροφή τους τη γλουτένη
  • Τροφές που προκαλούν φλεγμονώδεις αντιδράσεις (όπως αλκοολούχα και καφεϊνούχα ποτά, τρόφιμα που περιέχουν γλουτένη, κορεσμένα και τρανς λιπαρά και κόκκινο κρέας)

Είναι καλό να καταναλώνετε:

Τρόφιμα που καταπολεμούν τις φλεγμονές, γεμάτα βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Καλό είναι να προτιμάτε τροφές πλούσιες σε:

  • Φυτικές ίνες (φρούτα, λαχανικά, όσπρια και τρόφιμα ολικής άλεσης)
  • Σίδηρο (σπανάκι, μπρόκολο, σταφίδες, ξηροί καρποί, φασόλια, φακές)
  • Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα (σολομός, σαρδέλες, ρέγκα, καρύδια, λιναρόσποροι, σπόροι τσία, λιναρόσπορος, λαχανάκια Βρυξελλών)
  • Αντιοξειδωτικά (φρούτα και λαχανικά με έντονα χρώματα, όπως σπανάκι, πορτοκάλια και τα μούρα, μαύρη σοκολάτα, ξηροί καρποί)

Κάθε οργανισμός είναι διαφορετικός και είναι πολύ χρήσιμο να κρατάτε σημειώσεις για τις τροφές που βλέπετε ότι μειώνουν τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης και εκείνες που σας πειράζουν όταν τις καταναλώνετε.

Η συμβολή ενός εξειδικευμένου διατροφολόγου είναι εξαιρετικά χρήσιμη, καθώς μπορεί να σας βοηθήσει να δημιουργήσετε ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα ισορροπημένης υγιεινής διατροφής που να ταιριάζει στις δικές σας ανάγκες και να περιέχει τρόφιμα που σας αρέσουν.

 

Η ενδομητρίωση είναι η αιτία της υπογονιμότητας σε 2 από τις 3 υπογόνιμες γυναίκες

Η ενδομητρίωση είναι η αιτία της υπογονιμότητας σε 2 από τις 3 υπογόνιμες γυναίκες

Η ενδομητρίωση είναι η αιτία της υπογονιμότητας σε πολύ περισσότερες γυναίκες από ότι γνωρίζαμε μέχρι τώρα, σύμφωνα με νέα έρευνα, που έδειξε ότι οι 2 στις 3 γυναίκες που δεν μπορούσαν να κάνουν παιδί ύστερα από έναν χρόνο ελεύθερων σεξουαλικών επαφών, είχαν ενδομητρίωση.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι το 50% των γυναικών με ενδομητρίωση ήταν υπογόνιμες. Η ενδομητρίωση κάνει πιο δύσκολη την επίτευξη εγκυμοσύνης. Η μηνιαία πιθανότητα μίας γόνιμης γυναίκας να συλλάβει είναι 15-20%, αλλά στις γυναίκες με ενδομητρίωση, το ποσοστό αυτό πέφτει στο 2–10%.

Η πιθανότητα σύλληψης μπορεί να μειωθεί εξαιτίας της ενδομητρίωσης από διάφορους παράγοντες, μεταξύ των οποίων:

-η φλεγμονή που προκαλείται από την ενδομητρίωση και επηρεάζει την ανάπτυξη των ωαρίων, την ποιότητά τους, αλλά και την αλληλεπίδραση ωαρίου-σπέρματος

-αλλαγές στη δομή των σαλπίγγων και συμφύσεις με την ωοθήκη που δυσκολεύουν τη σάλπιγγα να “πιάσει” το ωάριο μετά την ωορρηξία

-η επέμβαση για την αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης μπορεί να μειώσει τη λειτουργία του ωοθηκικού ιστού

Οι μέθοδοι ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι συνήθως η λύση για την αντιμετώπιση της υπογονιμότητας που έχει ως αιτία την ενδομητρίωση. Η μέτρια ή σοβαρή ενδομητρίωση συνδέεται πάντως με μειωμένα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Η λαπαροσκόπηση αυξάνει τις πιθανότητες εγκυμοσύνης
Η λαπαροσκοπική αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης αυξάνει τις πιθανότητες εγκυμοσύνης και τοκετού, ειδικά σε γυναίκες με ήπια ή μέτρια ενδομητρίωση.

Οι ερευνητές στο γερμανικό πανεπιστήμιο Friedrich-Schiller, θέλησαν να εκτιμήσουν το ποσοστό γυναικών με ενδομητρίωση που δεν κατάφεραν να μείνουν έγκυοι ύστερα από ένα χρόνο προσπαθειών. Οι σύντροφοί τους είχαν φυσιολογικές παραμέτρους σπέρματος.

Στη μελέτη συμμετείχαν 300 γυναίκες που υποβλήθηκαν σε διαγνωστική λαπαροσκόπηση και υστεροσκόπηση και εξέταση της βατότητας των σαλπίγγων, έναν συνδυασμό τεχνικών που επιτρέπει λεπτομερή απεικόνιση των εσωτερικών και εξωτερικών τμημάτων της μήτρας και των σαλπίγγων, καθώς και των κοντινών πυελικών οργάνων και ιστών, προκειμένου να διαπιστώσουν εάν υπάρχουν εμπόδια και ανωμαλίες.

Ενδομητρίωση διαγνώστηκε σε 201 από τις 300 γυναίκες (67%) ποσοστό που είναι υψηλότερο από το 25% έως 50% που είχαν δείξει προηγούμενες μελέτες.

Σχεδόν το 60% των γυναικών που διαγνώστηκαν με ενδομητρίωση στη μελέτη είχαν ελάχιστη ή ήπια ενδομητρίωση. Μέτρια ενδομητρίωση διαγνώστηκε στο 16,9% των γυναικών και σοβαρή ενδομητρίωση στο 18,9%.

Οι γυναίκες με ενδομητρίωση ΄ήταν πιο πιθανό να έχουν πρωτογενή υπογονιμότητα, δηλαδή δεν είχαν μείνει ποτέ έγκυοι ύστερα από ένα έτος ελεύθερων, συχνών σεξουαλικών επαφών. Αντίθετα, η πλειοψηφία των γυναικών χωρίς ενδομητρίωση είχε δευτερογενή υπογονιμότητα, δηλαδή δεν μπορούσαν να μείνουν έγκυοι αν και είχαν συλλάβει στο παρελθόν.

Τα δεδομένα έδειξαν επίσης ότι περισσότερες γυναίκες με ενδομητρίωση ανέφεραν ότι είχαν πόνο κατά την εμμηνόρροια (δυσμηνόρροια) και μικρότερους κύκλους. Η ενδομητρίωση συνδέθηκε επίσης με χαμηλότερο δείκτη μάζας σώματος και επίπεδα της anti-Mullerian ορμόνης, η οποία δείχνει το απόθεμα ωαρίων μίας γυναίκας.

Η έρευνα έδειξε ότι η πρωτογενής υπογονιμότητα, η δυσμηνόρροια και ο μικρός εμμηνορροϊκός κύκλος είναι “ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου για την ανίχνευση της ενδομητρίωσης στη διαγνωστική υστερο-λαπαροσκόπηση”.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι με μία ελάχιστα επεμβατική τεχνική εξέτασης όπως η λαπαροσκόπηση, μπορεί να υπάρξει διάγνωση για την υπογονιμότητα γρήγορα και με ασφάλεια.

Με βάση τα ευρήματα της έρευνας, εκτιμούν ότι η λαπαροσκόπηση θα πρέπει να γίνεται πολύ συχνά, καθώς μπορεί να αυξηθούν οι πιθανότητες εγκυμοσύνης μετά τη χειρουργική θεραπεία της ενδομητρίωσης.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Archives of Gynecology and Obstetrics.

Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://link.springer.com/article/10.1007/s00404-020-05479-5

 

Το ενδομητρίωμα επηρεάζει τον αριθμό των ωαρίων, αλλά όχι την ποιότητα του εμβρύου και τις γεννήσεις

Το ενδομητρίωμα επηρεάζει τον αριθμό των ωαρίων, αλλά όχι την ποιότητα του εμβρύου και τις γεννήσεις

Οι σοκολατοειδείς κύστεις (ενδομητριώματα) επηρεάζουν αρνητικά ορισμένους παράγοντες της γονιμότητας, αλλά δεν επηρεάζουν τα ποσοστά κυήσεως, την ποιότητα των εμβρύων και τα ποσοστά γεννήσεων μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα νέας μελέτης.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση Journal of Gynecology Obstetrics and Human Reproduction.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, εάν η γυναίκα έχει ενδομητρίωμα στη μία ή και στις δύο ωοθήκες δεν επηρεάζει τις παραμέτρους γονιμότητας ή των ποσοστών κύησης.

Στόχος των ερευνητών ήταν να μελετήσουν τις επιπτώσεις του ενδομητριώματος και της αμφοτερόπλευρης παρουσίας του στην εξωσωματική γονιμοποίηση και τη μικρογονιμοποίηση του ωαρίου.

Στην έρευνα έλαβαν μέρος 159 γυναίκες που έκαναν εξωσωματική γονιμοποίηση με μικρογονιμοποίηση ωαρίου στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Zekai Tahir Burak της Άγκυρας από το 2015 μέχρι το 2018.

Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: την ομάδα μελέτης, με 73 υπογόνιμες γυναίκες με ενδομητρίωμα και την ομάδα ελέγχου, με 86 γυναίκες που δεν είχαν ενδομητρίωμα.

Στην ομάδα μελέτης, 30 γυναίκες είχαν ενδομητρίωμα και στις δύο ωοθήκες και φάνηκε ότι αυτές οι γυναίκες είχαν πιο συχνά ενδομητριώματα άνω των 4 εκατοστών.

Στις γυναίκες με ενδομητρίωμα, τα επίπεδα της FSH και οι συνολικές δόσεις γοναδοτροπίνης που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διέγερση των ωοθηκών ήταν σημαντικά υψηλότερες, ενώ ο αριθμός των μικρών ωοθυλακίων (AFC) ήταν σημαντικά χαμηλότερος.

Τα επίπεδα της αντιμιλέριαν ορμόνης (AMH) ήταν τα ίδια ανεξάρτητα αν η γυναίκα είχε ενδομητριώματα σε μία ή και στις δύο ωοθήκες.

Για όλες τις διαδικασίες, το σπέρμα ελήφθη μέσω εκσπερμάτωσης και δεν ακυρώθηκαν κύκλοι στην ομάδα ελέγχου. Ωστόσο, στην ομάδα μελέτης, 12 κύκλοι ακυρώθηκαν επειδή τα γονιμοποιημένα έμβρυα δεν ήταν κατάλληλα για εμβρυομεταφορά.

Δεδομένων των υψηλότερων ποσοστών ακύρωσης των κύκλων, η πρόγνωση για ασθενείς με ενδομητρίωμα φαίνεται να είναι χειρότερη από ότι σε ασθενείς χωρίς ενδομητρίωμα”, καταλήγουν οι ερευνητές.

Τονίζουν όμως ότι δεν υπήρξε στις 159 γυναίκες ουσιαστική διαφορά στα ποσοστά κύησης, γέννησης μωρού και αποβολών στην αρχή της εγκυμοσύνης.

Δεν υπήρξε επίσης στατιστική διαφορά της ποιότητας των εμβρύων μεταξύ των γυναικών.

Με βάση τα ευρήματά μας, υποθέτουμε ότι η ύπαρξη ενδομητριώματος και στις δύο ωοθήκες δεν επηρεάζει περισσότερο το αποθεματικό των ωοθηκών από ό,τι το ενδομητρίωμα στη μία ωοθήκη”, είπαν οι ερευνητές.

Η άποψή μου

Άλλη μία μελέτη που αποδεικνύει ότι η επίδραση της ενδομητρίωσης είναι ποσοτική και όχι ποιοτική, δεδομένου ότι τα ποσοστά κυήσεων μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση ήταν ίδια ανάμεσα στις γυναίκες που δεν είχαν ενδομητρίωση και αυτές που είχαν ενδομητριώματα στη μία ή και στις δύο ωοθήκες.

Ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης δείχνει με αξιοπιστία εάν μια γυναίκα χρειάζεται εξωσωματική γονιμοποίηση

Ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης δείχνει με αξιοπιστία εάν μια γυναίκα χρειάζεται εξωσωματική γονιμοποίηση

Όταν μία γυναίκα κάνει λαπαροσκόπηση για τη θεραπεία της ενδομητρίωσης, ο γιατρός της μπορεί να υπολογίσει τον λεγόμενο “δείκτη γονιμότητας ενδομητρίωσης”.

Πρόκειται για μία βαθμολόγηση που δείχνει κατά πόσο είναι πιθανό μία γυναίκα με ενδομητρίωση να συλλάβει φυσιολογικά ή εάν χρειάζεται να στραφεί στην εξωσωματική γονιμοποίηση.

Μετα-ανάλυση 17 μελετών, με τη συμμετοχή 4.598 γυναικών έδειξε ότι ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης μπορεί να προβλέψει εάν μία γυναίκα θα μείνει έγκυος φυσιολογικά ή εάν χρειάζεται κάποια μέθοδος υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Εάν μετά τη λαπαροσκόπηση έχει χαμηλό δείκτη γονιμότητας ενδομητρίωσης, δεν έχει πολλές πιθανότητες φυσικής σύλληψης. Στις έρευνες που αναλύθηκαν υπήρχαν πάντως σημαντικές διαφορές στα αποτελέσματα.

Η ανάλυση του συνόλου των στοιχείων έδειξε ότι για τις γυναίκες που είχαν δείκτη γονιμότητας ενδομητρίωσης 0-2, οι πιθανότητες να μείνουν φυσιολογικά έγκυοι τους επόμενους 36 μήνες ήταν μόλις 10%. Οι γυναίκες που είχαν 3-4 είχαν πιθανότητες 44% και οι γυναίκες που είχαν δείκτη 7-8, είχαν πιθανότητες 55% να μείνουν έγκυοι χωρίς κάποια μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Μέχρι να εισαχθεί στην καθημερινή κλινική πράξη ο δείκτης γονιμότητας της ενδομητρίωσης (EFI), παγκοσμίως χρησιμοποιείτο η αναθεωρημένη βαθμολογία της Αμερικανικής Εταιρείας Γονιμότητας (rAFS) για τη σταδιοποίηση της ενδομητρίωσης, η οποία έχει σημαντικούς περιορισμούς.

Ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης είναι πιο αξιόπιστος για να μάθει μία γυναίκα εάν χρειάζεται εξωσωματική γονιμοποίηση ή έχει μεγάλες πιθανότητες να μείνει φυσιολογικά έγκυος.

Κατά τη λαπαροσκόπηση εντοπίζονται οι εστίες της ενδομητρίωσης και προσδιορίζεται η έκταση και το στάδιο της νόσου.

Ανάλογα με τη βαθμολογία, τα στάδια της ενδομητρίωσης είναι τέσσερα.

Στάδιο Ι – ελάχιστη

Στάδιο ΙΙ – ελαφρά

Στάδιο ΙΙΙ – μέτρια

Στάδιο IV– σοβαρή

Η παλιά μέθοδος εκτίμησης της ενδομητρίωσης και σταδιοποίησής της, είχε περιορισμένη συσχέτιση με τον πυελικό πόνο, αλλά και δεν μπορούσε να προβλέψει την υπογονιμότητα.

Δηλαδή, κάποιες γυναίκες με σοβαρή ενδομητρίωση δεν έχουν καθόλου πόνο, ενώ γυναίκες με ελάχιστη ενδομητρίωση υποφέρουν από σοβαρή δυσμηνόρροια.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, για τις ασθενείς με ενδομητρίωση, ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης είναι καλύτερος προγνωστικός παράγοντας επιτυχημένης εγκυμοσύνης είτε κάνει η ασθενής τεχνητή γονιμοποίηση είτε όχι, γιατί για να υπολογίσουμε τον δείκτη γονιμότητας της ενδομητρίωσης, λαμβάνουμε υπόψιν την ηλικία της γυναίκας, τη βατότητα των σαλπίγγων και αν έχει μείνει στο παρελθόν έγκυος.

Οι ασθενείς με βαριά ενδομητρίωση (EFI 0-3) πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τη χαμηλή πιθανότητα επίτευξης εγκυμοσύνης χωρίς εξωσωματική γονιμοποίηση για να μην χάνουν πολύτιμο χρόνο, είπαν οι ερευνητές.

Μπορείτε να διαβάστε περισσότερα: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31967727/

Οι αδύνατες γυναίκες με ενδομητρίωση έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες πρόωρου τοκετού στην εξωσωματική

Οι αδύνατες γυναίκες με ενδομητρίωση έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες πρόωρου τοκετού στην εξωσωματική

Οι γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και έχουν χαμηλότερο από το κανονικό βάρος, φάνηκε πως κινδυνεύουν περισσότερο να γεννήσουν πρόωρα μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση, σε σύγκριση με γυναίκες που είναι μεν πολύ αδύνατες, αλλά δεν πάσχουν από ενδομητρίωση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης που δημοσιεύθηκε στο Reproductive BioMedicine Online.

Οι ερευνητές εξέτασαν τη σχέση του δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) που είχε η μητέρα πριν μείνει έγκυος με το αποτέλεσμα του τοκετού, σε γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και έκαναν εξωσωματική γονιμοποίηση. Δεν διαπίστωσαν ανάλογες διαφορές σε άλλες κατηγορίες ΔΜΣ.

Η αναδρομική έρευνα, που έγινε στην Κίνα, περιέλαβε 7.086 γυναίκες, οι οποίες γέννησαν ένα μωρό μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση, από το 2006 μέχρι το 2017 στο Τμήμα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής του Ένατου Νοσοκομείου της Σαγκάης.

Στην έρευνα 1.111 γυναίκες είχε διαπιστωθεί λαπαροσκοπικά ότι πάσχουν από ενδομητρίωση. Το 45% αυτών έπασχαν από ενδομητρίωση στις ωοθήκες και το 55% από πυελική ενδομητρίωση. Ο λόγος που έκαναν εξωσωματική γονιμοποίηση, ήταν η ενδομητρίωση στο 74% της ομάδας των γυναικών που έπασχαν από ενδομητρίωση, ενώ στο υπόλοιπο 26% των γυναικών υπήρχε και ανδρικός παράγοντας στην υπογονιμότητα.

Στην ομάδα ελέγχου των 5.975 γυναικών χωρίς ενδομητρίωση, στο 77% η ένδειξη (indication) για εξωσωματική γονιμοποίηση ήταν η υπογονιμότητα λόγω σαλπιγγικού παράγοντα και στο 23% ο ανδρικός παράγων.

Τόσο οι γυναίκες που έπασχαν από ενδομητρίωση, όσο κι εκείνες που δεν έπασχαν, εντάχθηκαν σε τρεις ομάδες ανάλογα με τον Δείκτη Μάζας Σώματος: ελλιποβαρείς (<18,5 kg / m2), κανονικό βάρος (18,5 έως 24,9 kg / m2) και υπέρβαρες / παχύσαρκες (≥ 25 kg / m2).

Όλες οι γυναίκες έκαναν εμβρυομεταφορά κρυοσυντηρημένων εμβρύων, τα οποία μεταφέρθηκαν σε μία πιο φυσιολογική μήτρα, από ό,τι θα συνέβαινε εάν είχε γίνει εμβρυομεταφορά φρέσκων μετά από τη διέγερση των ωοθηκών. Το γεγονός αυτό έδωσε στους ερευνητές τη δυνατότητα να προσδιορίσουν με ακρίβεια τον ρόλο της ενδομητρίωσης στις γεννήσεις που ακολούθησαν.

Φάνηκε πως οι οι γυναίκες που είχαν χαμηλότερο από το φυσιολογικό βάρος και έπασχαν από ενδομητρίωση, είχαν μεγαλύτερα ποσοστά πρόωρου τοκετού (πριν από την 37η εβδομάδα της κύησης) σε σύγκριση με τις πολύ αδύνατες γυναίκες που δεν έπασχαν από ενδομητρίωση: 14,61% σε σχέση με 3,28%.

Οι γυναίκες που έπασχαν από ενδομητρίωση, αλλά είχαν είτε φυσιολογικό βάρος είτε ήταν υπέρβαρες/παχύσαρκες, είχαν σχεδόν τα ίδια ποσοστά με τις γυναίκες που δεν πάσχουν από ενδομητρίωση.

Σύμφωνα με τους ερευνητές μια πιθανή εξήγηση για το γεγονός ότι η ενδομητρίωση οδηγεί σε υψηλότερα ποσοστά πρόωρων τοκετών μόνο στις πολύ αδύνατες γυναίκες, είναι η διαφορά στη συγκέντρωση λεπτίνης.

“Η λεπτίνη, μία ορμόνη που παράγεται από τον λιπώδη ιστό, ευθύνεται για τη ρύθμιση του μεταβολισμού των λιπιδίων και μπορεί να μειώσει τη σωματική μάζα μειώνοντας την πρόσληψη τροφής και διεγείροντας την κατανάλωση ενέργειας”, εξηγούν οι ερευνητές.

Η λεπτίνη μπορεί επίσης να επηρεάσει τη δημιουργία εστιών ενδομητρίωσης μέσω διαφορετικών οδών και συνδέεται με τη φλεγμονή στην ενδομητρίωση.

Είναι γνωστό ότι η φλεγμονή συνδέεται με τους μηχανισμούς που είναι υπεύθυνοι για τον τελειόμηνο και τον πρόωρο τοκετό”, τονίζουν οι Κινέζοι ερευνητές.

Ένας άλλος λόγος που ο ΔΜΣ συνδέεται με τον πρόωρο τοκετό είναι η γενετική. Οι γενετικοί παράγοντες που επηρεάζουν τον ΔΜΣ, μπορεί να συνδέονται με την ανάπτυξη της ενδομητρίωσης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό.

Μπορείτε να βρείτε ποιος είναι ο δικός σας δείκτης μάζας σώματος εδώ: http://www.endometriosis-gr.eu/

Διαβάστε περισσότερα: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32171707/

Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On Linkedin