About Jacob Soussis

Posts by Jacob Soussis:

Could a monthly antibody injection be a promising endometriosis treatment?

Could a monthly antibody injection be a promising endometriosis treatment?

According to the World Health Organization (WHO), endometriosis affects around 10% of people who menstruate, some 190 million people globally.


Symptoms, including severe pain during menstruation, heavy menstrual bleeding, back and pelvic pain, pain during intercourse, and, in some people, problems with fertility, occur when tissue similar to the endometrium, or uterine lining, grows outside the uterus.


Inflammation leads to the formation of lesions and scar tissue, so the condition tends to worsen over time.


Currently, endometriosis is treated with pain relief medication, such as non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs), hormonal treatments that stop the ovaries from producing estrogen, and surgery.


Although these treatments can alleviate the symptoms, the condition is currently regarded as incurable.


Now, a Japanese study has found that a monthly injection of an engineered antibody that targets interleukin-8 (IL-8), an inflammatory cytokine, can reduce lesions, scar tissue, and organ adhesions in monkeys with endometriosis.


The research, published in Science Translational Medicine, suggests that this might lead to the first disease-modifying therapy for people with endometriosis.


Why use a monkey model?


The researchers used cynomolgus macaques, which are physiologically, biologically, and genetically close to humans in their study.


Female macaques menstruate, just like human ones, with an average menstrual cycle of around 30 days. They also develop endometriosis, with similar pathology to that which occurs in people.


Dr. Steven Vasilev, a board-certified integrative gynecologic oncologist and medical director of Integrative Gynecologic Oncology at Providence Saint John’s Health Center, professor at Saint John’s Cancer Institute in Santa Monica, CA, not involved in this study, explained for Medical News Today:


“Endometriosis in monkeys closely simulates [the] behavior of human endometriosis, making this an excellent model.”


What happened in the study


In this study, the researchers used monkeys with spontaneous endometriosis and others with endometriosis induced by transplanting endometrial tissue into the peritoneum.


The researchers developed an antibody — AMY109 — that binds to IL-8. They further engineered it so that it could target IL-8 multiple times, meaning the antibody had to be administered only once a month.


They injected AMY109 into one group of monkeys with endometriosis every 4 weeks for 6 months. A control group was given similar injections that did not contain the engineered antibody.


Dr. Vasilev told MNT that there was supporting evidence that this approach could work.


“An immunologic basis for the genesis and progression of endometriosis is already theorized and IL-8 is one of the known key proinflammatory cytokines in this process, and fibrosis in general,” he noted.


Inflammation and lesions reduced


The AMY109 injections had no adverse effects on the menstrual cycles of the monkeys, and they experienced no other side effects. But there was an improvement in their endometriosis.


The monthly subcutaneous injection of AMY109 reduced the volume of lesions and also diminished both fibrosis and adhesions.


“The authors developed a long-acting recycling antibody against IL-8 called AMY109 which objectively reduced inflammation and fibrosis associated with disease progression,” said Dr. Vasilev.


Unlike current hormone treatments, this anti–IL-8 antibody reduced fibrosis and adhesions in monkeys without affecting hormone secretion and menstruation.


However, the researchers were unable to confirm whether AMY109 also reduced the pain that the condition causes, or whether it improved fertility.


Clinical implications


Dr. G. Thomas Ruiz, OB/GYN lead at MemorialCare Orange Coast Medical Center in Fountain Valley, CA, not involved in this study, expressed some caution about the findings, but also a measure of hope: “It’s too soon to extrapolate to humans. But given the commonalities between primates and people, the data indicates it may be time to start human trials.”


And he stressed that it is very early days still: “We first need to establish safety and dosing for humans. Once that is completed, small trials will commence on volunteers.”


“Once stage 2 trials show safety and benefit, they can proceed to larger phase 3 trials to again analyze data across a large population,” he added. “Finally, the data will be reviewed by the FDA [Food and Drug Administration] for it to assess safety and efficacy.”


Possible future treatment


There is currently no cure for endometriosis, so treatments are targeted at managing symptoms, as Dr. Vasilev explained.


“There is a pressing need for disease-modifying drugs or biological agents to treat endometriosis,” he admitted. “Current pharmacological treatments, and newest clinical developments, are largely based on hormonal manipulation.”


“These are fraught with side effects and are limited to possibly providing pain relief but cannot cure the disease,” noted. Dr. Vasilev.


Surgery to remove lesions and adhesions is an option for those with severe endometriosis. It usually results in relief of pain, but at least one-third of those with the condition will need further surgery for continued problems.


This experimental antibody injection, might, according to Dr. Vasilev, help reduce the recurrence of endometriosis after surgery:


“Surgical excision is currently a cornerstone in [the] therapy of endometriosis. Surgery itself, in addition to the natural course of endometriosis, can produce fibrosis as part of the healing process. Reducing post-surgical fibrosis by modulating IL-8 may be an additional benefit in the multi-disciplinary medical and surgical management of endometriosis.”


So, if similar beneficial effects are seen in people, this finding could lead to the first disease-modifying treatment for endometriosis.


Although there is a long way to go before the antibody might be licensed for human use, this discovery should give hope to people with endometriosis.


Read more: https://www.science.org/doi/10.1126/scitranslmed.abq5858


Source: https://www.medicalnewstoday.com/articles/could-a-monthly-antibody-injection-be-a-promising-endometriosis-treatment


Μία μηνιαία ένεση αντισωμάτων ίσως αποτελέσει θεραπεία για την ενδομητρίωση

Μία μηνιαία ένεση αντισωμάτων ίσως αποτελέσει θεραπεία για την ενδομητρίωση

Περίπου 190 εκατομμύρια γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας πάσχουν από ενδομητρίωση, μία μυστηριώδη γυναικολογική πάθηση, για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία.


Ιστός παρόμοιος με το ενδομήτριο (την επένδυση της μήτρας) αναπτύσσεται έξω από τη μήτρα.


Τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης περιλαμβάνουν:

  • ισχυρό πόνο και μεγάλη αιμορραγία όταν η γυναίκα έχει περίοδο
  • πόνο στη μέση και την πύελο (λεκάνη)
  • πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή
  • υπογονιμότητα


Η φλεγμονή οδηγεί στον σχηματισμό βλαβών και ουλώδους ιστού και η κατάσταση συνήθως επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου.


Επί του παρόντος, η ενδομητρίωση αντιμετωπίζεται με αναλγητικά φάρμακα, όπως μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, ορμονικές θεραπείες που εμποδίζουν τις ωοθήκες να κάνουν ωορρηξία και χειρουργική επέμβαση σε περιπτώσεις που κρίνεται απαραίτητο.


Αν και οι θεραπείες μπορούν να ανακουφίσουν τα συμπτώματα, η πάθηση θεωρείται ανίατη.


Μία νέα ιαπωνική μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μια μηνιαία ένεση ενός κατασκευασμένου αντισώματος που στοχεύει την ιντερλευκίνη-8 (IL-8), μια φλεγμονώδη κυτοκίνη, μπορεί να μειώσει τις εστίες, τον ουλώδη ιστό και τις συμφύσεις οργάνων σε μαϊμούδες που πάσχουν από ενδομητρίωση.


Τα αποτελέσματα της μελέτης φαίνεται ότι θα μπορούσαν να  οδηγήσουν στην πρώτη θεραπεία για την ενδομητρίωση.


Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν θηλυκούς πιθήκους μακάκους (cynomolgus macaques), οι οποίες βιολογικά, φυσιολογικά και γενετικά είναι κοντά στον άνθρωπο.


Οι θηλυκοί μακάκοι έχουν έμμηνο ρύση, όπως οι γυναίκες, με μέσο έμμηνο κύκλο περίπου 30 ημερών. Επίσης αναπτύσσουν ενδομητρίωση, με παρόμοια παθολογία με αυτή που έχουν οι γυναίκες.


Οι Ιάπωνες ερευνητές μελέτησαν μαϊμούδες που έπασχαν από ενδομητρίωση και άλλες με ενδομητρίωση που προκλήθηκε από τη μεταμόσχευση ενδομητρικού ιστού στο περιτόναιο.


Οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα αντίσωμα (το AMY109) που συνδέεται με την κυτοκίνη IL-8. Το κατασκεύασαν έτσι ώστε να μπορεί να στοχεύει την IL-8 πολλές φορές, που σημαίνει ότι το αντίσωμα έπρεπε να χορηγείται μόνο μία φορά το μήνα.


Έκαναν ένεση AMY109 σε μια ομάδα μαϊμούδων με ενδομητρίωση κάθε 4 εβδομάδες για 6 μήνες. Σε μια ομάδα ελέγχου χορηγήθηκαν παρόμοιες ενέσεις που δεν περιείχαν το κατασκευασμένο αντίσωμα.


Η νέα μελέτη δείχνει ότι αυτή η προσέγγιση για τη θεραπεία της  ενδομητρίωσης, μπορεί να είναι αποτελεσματική.


Υπάρχει ήδη η θεωρία για την ανοσολογική βάση της γένεσης και εξέλιξης της ενδομητρίωσης και η IL-8 είναι μία από τις γνωστές βασικές προφλεγμονώδεις κυτοκίνες σε αυτή τη διαδικασία και την ίνωση γενικότερα.


Μειώθηκε η φλεγμονή και το μέγεθος των εστιών ενδομητρίωσης


Οι ενέσεις AMY109 δεν επηρέασαν αρνητικά τον έμμηνο κύκλο των μαϊμούδων και δεν παρατηρήθηκαν άλλες παρενέργειες. Υπήρξε όμως βελτίωση στην ενδομητρίωση τους.


Η μηνιαία υποδόρια ένεση AMY109 μείωσε τον όγκο των εστιών, την ίνωση και τις συμφύσεις.


Οι ερευνητές δεν κατάφεραν να επιβεβαιώσουν εάν η ένεση AMY109 μείωσε και τον πόνο που προκαλεί η ενδομητρίωση ή εάν βελτιώθηκε η γονιμότητα των μαϊμούδων.


Ακόμα είναι πολύ νωρίς για να πούμε ότι θα χρησιμοποιηθεί ως θεραπεία σε γυναίκες. Δεδομένων όμως των κοινών στοιχείων μεταξύ πρωτευόντων και ανθρώπων, τα δεδομένα δείχνουν ότι ίσως είναι καιρός να ξεκινήσουμε δοκιμές σε ανθρώπους, αφού βέβαια προηγουμένως καθοριστεί η ασφάλεια και η δοσολογία για πιθανές δοκιμές σε εθελόντριες.


Gut microbiome may impact the progression of endometriosis

Gut microbiome may impact the progression of endometriosis

A new study has found gut microbiota may play a pivotal role in the progression of endometriosis in an animal model.

Uterine microbiota, on the other hand, did not seem to affect the progression of endometriosis in mice.

Researchers found microbiota-derived metabolites—or products made by microbes—were significantly altered in the feces of mice with endometriosis.

The research suggests studying microbiota metabolites in human stool samples may serve as a diagnostic tool for endometriosis.

A poorly understood disease, endometriosis causes tissue similar to the lining of the uterus to grow outside the uterus, which can result in terrible pain, infertility, and a range of other symptoms.

About 10% of people who menstruate have endometriosis, according to the World Health Organization.

The gut microbiota, a collection of microbes present in the gastrointestinal tract, is considered a promising topic for scientific research.

Recently, researchers at Baylor College of Medicine looked at how altered gut microbiota may play a role in how endometriosis progresses.


Endometriosis and the gut

One widely accepted theory is that endometriosis may be caused by retrograde menstruation, where shed endometrial tissue moves through the fallopian tubes and enters the pelvic cavity, where it implants on surrounding tissue such as the intestine. However, up to 90% of women experience retrograde menstruation.

“So we thought there is in those women with endometriosis probably their peritoneal cavity, which is where the gut is [t]hat there’s something wrong,” Ramakrishna Kommagani, principal investigator and associate professor of immunology at Baylor College of Medicine in Houston, Texas, told Medical News Today.

The researchers also considered, according to Kommagani, how many people with endometriosis experience GI problems, such as irritable bowel syndrome.

Several other studies, including this one from 2021, have suggested a link between microbiota and the progression of endometriosis.

The researchers at Baylor College of Medicine set out to show whether gut microbiota directly influences the formation and growth of endometriosis lesions.


Gut microbiota’s causal role in endometriosis

In a 2019 study, Kommagani and other researchers found antibiotic therapy reduces endometriosis progression in mice. The researchers hypothesized that antibiotic therapy possibly reduced specific gut bacteria. However, they weren’t able to determine a causal role of gut microbiota in the progression of endometriosis.

For this study, researchers elected to study microbiota-depleted mice who have been raised normally and then given broad-spectrum antibiotics.

“So, this way we can study what happens in the mice which have normal microbiome and what happens in the mice where we removed the microbiome,” Kommagani explained.

Researchers then surgically induced endometriosis in both control and microbiota-depleted mice. Since surgery can also trigger an inflammatory response in mice, researchers also induced endometriosis using injections in both control and microbiota-depleted mice.

Researchers then gave control mice and microbiota-depleted mice feces from mice without endometriosis and feces from mice with endometriosis. They did this with both mice who had surgically-induced endometriosis and mice who had injection-induced endometriosis.

Additionally, researchers analyzed peritoneal fluid looking for immune cell populations in control and microbiota-depleted mice to determine if altered immune cell composition was associated with reduced lesion growth in microbiota-depleted mice.

Researchers also measured the relative metabolites, products made by microbes, in feces from mice with and without endometriosis. They then treated mice with endometriosis with quinic acid, a metabolite that was present at higher levels in mice with endometriosis.

The mice were given 5 mg/kg of quinic acid every 24 hours for 14 days.


Microbiota and endometriosis lesion growth

When researchers surgically induced endometriosis in both control and microbiota-depleted mice, they found lesions in control mice to be significantly larger and “more obviously fluid—filled and vascularized” than lesions in microbiota-depleted mice.

With control and microbiota-depleted mice who were given injection-based endometriosis, lesions in control mice were significantly larger and greater in number than in microbiota-depleted mice.

Researchers administered fecal matter from mice with and without endometriosis to control mice and microbiota-depleted mice who had surgically induced endometriosis. Transplanting fecal matter from mice with endometriosis into microbiota-depleted mice resulted in typical endometriosis lesions.

Transplanting fecal matter from healthy mice into microbiota-depleted mice failed to restore lesions. Researchers performed similar studies in mice that had injection-induced endometriosis and experienced similar results.

The findings, the researchers write in their paper, suggest gut microbiota and microbiota-derived metabolites play a role in the progression of endometriosis.

Researchers also found that the mice with endometriosis who were given quinic acid for 14 days had enhanced cellular proliferation and developed larger endometriotic lesions than control mice. However, they did not observe changes in the lesion numbers.

The researchers also write in their paper that the results from the peritoneal fluid analysis suggest that “gut microbiota impacts endometriotic lesion growth, possibly through the modulation of peritoneal immune cell populations.”

Additionally, researchers performed several tests to illustrate that uterine microbiota is not responsible for the differences in lesion growth.

“Microbiota from the uterus has no impact on the cells when they grow outside of the uterus,” Kommagani told MNT.

The idea that depletion of gut microbiota would reduce endometriosis-associated inflammation makes sense to Dr. José D. Eugenio-Colón, who practices at The Center for Endometriosis Care in Atlanta, Georgia.

“[W]hen patients have endometriosis, any type of microbiome that would promote inflammation would actually make everything significantly worse because it would allow the endometriosis [t]o proliferate, so they can actually have deeper disease,” he told MNT.


Research in humans needed

A disadvantage of using mice for medical research is that there are anatomical and physiological differences between rats and humans.

“[O]bviously, animal studies have their limitations. Right?” asked Dr. Eugenio-Colón.

However, Kommagani and his team of researchers are already in the lab measuring metabolites in human stool to see if they see similar changes in the metabolites of women with endometriosis.

“[T]his all has to be transferred to human subjects,” Kommagani said.


More timely endometriosis diagnosis


Currently, it takes between four and eleven years for women to receive a diagnosis of endometriosis.

Being able to use human stool samples as a diagnostic tool could mean patients with endometriosis get diagnosed earlier.

“The goal of everything it’s basically to identify patients early, because when we identify them early, the teens, then we have significantly [fewer] possibilities of having them go through [i]infertility [o]r chronic pain, anxiety, and depression,” Dr. Eugenio-Colón told MNT.

Read more: https://www.nature.com/articles/s41420-023-01309-0#Sec2





Το μικροβίωμα του εντέρου μπορεί να επηρεάσει την εξέλιξη της ενδομητρίωσης

Το μικροβίωμα του εντέρου μπορεί να επηρεάσει την εξέλιξη της ενδομητρίωσης

Νέα μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μικροχλωρίδα του εντέρου μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ενδομητρίωσης. Η μικροχλωρίδα της μήτρας, αντιθέτως, δεν φάνηκε να επηρεάζει την εξέλιξη της ενδομητρίωσης στα ποντίκια.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι μεταβολίτες που προέρχονται από μικρόβια -ή προϊόντα που παράγονται από μικρόβια-  ήταν διαφορετικά στα κόπρανα ποντικών που έπασχαν από ενδομητρίωση.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αν μελετηθούν οι μεταβολίτες που προέρχονται από μικρόβια σε δείγματα ανθρώπινων κοπράνων, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα διαγνωστικό εργαλείο για την ενδομητρίωση.

Η ενδομητρίωση παραμένει μία μυστηριώδης ασθένεια. Ιστός παρόμοιος με τον βλεννογόνο της μήτρας (το ενδομήτριο) αναπτύσσεται έξω από τη μήτρα. Συχνά η ενδομητρίωση προκαλεί έντονο πόνο στη γυναίκα, υπογονιμότητα και πολλά άλλα συμπτώματα.

Η 1 στις 10 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας πάσχουν από ενδομητρίωση και πολλές δεν το γνωρίζουν. Υπολογίζεται ότι κατά μέσο όρο περνούν 7-12 χρόνια πριν υπάρξει διάγνωση για τη μυστηριώδη αυτή γυναικολογική πάθηση.

Η μικροχλωρίδα του εντέρου, δηλαδή τα μικρόβια που υπάρχουν στο γαστρεντερικό σωλήνα, θεωρείται πολύ σημαντική στην επιστημονική έρευνα σχετικά με την ενδομητρίωση.


Ενδομητρίωση και έντερο


Μια ευρέως αποδεκτή θεωρία είναι ότι η ενδομητρίωση μπορεί να προκληθεί από ανάδρομη έμμηνο ρύση, κατά την οποία ο  απορριπτόμενος ιστός του ενδομητρίου (αίμα της περιόδου) κινείται μέσω των σαλπίγγων και εισέρχεται στην πυελική κοιλότητα, όπου εμφυτεύεται σε κοντινό ιστό όπως το έντερο. Περίπου το 90% των γυναικών εμφανίζουν ανάδρομη έμμηνο ρύση, αλλά δεν έχουν όλες ενδομητρίωση.

«Θεωρήσαμε λοιπόν ότι στις γυναίκες με ενδομητρίωση κάτι δεν πάει καλά στην περιτοναϊκή τους κοιλότητα, όπου βρίσκεται το έντερο»,  είπε ο επικεφαλής της μελέτης.

Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης, πόσες από τις γυναίκες με ενδομητρίωση αντιμετωπίζουν προβλήματα του γαστρεντερικού συστήματος, όπως το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου.

Αρκετές μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η εξέλιξη της ενδομητρίωση συνδέεται με τη μικροχλωρίδα. Οι ερευνητές στο Baylor College of Medicine θέλησαν να διαπιστώσουν εάν η μικροχλωρίδα του εντέρου επηρεάζει άμεσα τον σχηματισμό και την ανάπτυξη των εστιών της ενδομητρίωσης.

Σε μία μελέτη που έγινε το 2019, διαπίστωσαν ότι η λήψη αντιβίωσης μειώνει την εξέλιξη της ενδομητρίωσης σε ποντίκια. Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι η αντιβιοτική θεραπεία πιθανώς μείωσε συγκεκριμένα βακτήρια του εντέρου. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσουν τον αιτιολογικό ρόλο της μικροχλωρίδας του εντέρου στην εξέλιξη της ενδομητρίωσης.

Στη νέα έρευνα, οι ερευνητές μελέτησαν ποντίκια που τεχνητά το έντερό τους δεν είχε μικρόβια, είχαν ανατραφεί κανονικά και μετά τους είχαν χορηγηθεί αντιβιοτικά ευρέος φάσματος.

«Με αυτό τον τρόπο μελετήσαμε τι συμβαίνει στα ποντίκια που έχουν φυσιολογικό μικροβίωμα και τι συμβαίνει σε εκείνα που τους αφαιρέσαμε το μικροβίωμα», είπαν οι ερευνητές.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές προκάλεσαν με χειρουργική επέμβαση ενδομητρίωση στα ποντίκια. Καθώς η χειρουργική επέμβαση μπορεί να προκαλέσει μια φλεγμονώδη απόκριση, οι ερευνητές προκάλεσαν επίσης ενδομητρίωση χρησιμοποιώντας ενέσεις τόσο σε ποντίκια ομάδας ελέγχου, όσο και σε ποντίκια που τεχνητά το έντερό τους δεν είχε μικρόβια.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές έδωσαν σε όλα τα ποντίκια κόπρανα από ποντίκια με ενδομητρίωση και ανέλυσαν το περιτοναϊκό υγρό αναζητώντας πληθυσμούς ανοσοκυττάρων στην ομάδα ελέγχου και στα ποντίκια που δεν είχαν μικρόβια, για να διαπιστώσουν αν η διαφορετική σύνθεση ανοσοκυττάρων σχετίζεται με μειωμένη ανάπτυξη εστιών ενδομητρίωσης στα ποντίκια χωρίς μικρόβια.

Οι ερευνητές μέτρησαν επίσης σχετικούς μεταβολίτες, προϊόντα που παράγονται από μικρόβια, σε κόπρανα ποντικών με και χωρίς ενδομητρίωση. Στη συνέχεια χορήγησαν στα ποντίκια με ενδομητρίωση κινικό οξύ, έναν μεταβολίτη που υπήρχε σε υψηλότερα επίπεδα σε ποντίκια με ενδομητρίωση.

Στα ποντίκια χορηγήθηκαν 5 mg/kg κινικού οξέος κάθε 24 ώρες για 14 ημέρες.

Μικροβίωμα και ανάπτυξη εστιών ενδομητρίωσης

Όταν οι ερευνητές προκάλεσαν χειρουργικά ενδομητρίωση τόσο σε ποντίκια της ομάδας ελέγχου όσο και σε ποντίκια χωρίς μικρόβια, διαπίστωσαν ότι οι βλάβες στα ποντίκια ελέγχου ήταν σημαντικά μεγαλύτερες και «προφανώς με περισσότερο υγρό και ο ιστός ήταν πιο αγγειωμένος» σε σχέση με τις εστίες ενδομητρίωσης σε ποντίκια που δεν είχαν μικρόβια.

Οι εστίες στα ποντίκια της ομάδας ελέγχου ήταν σημαντικά περισσότερες και μεγαλύτερες σε σχέση με τα ποντίκια που δεν είχαν μικρόβια και τους προκλήθηκε με ένεση ενδομητρίωση.

Όταν μεταμόσχευσαν κόπρανα ποντικών με ενδομητρίωση σε ποντίκια που δεν είχαν μικρόβια, τα ποντίκια αυτά απέκτησαν εστίες ενδομητρίωσης. Η μεταμόσχευση κοπράνων από υγιή ποντίκια σε ποντίκια χωρίς μικρόβια δεν επηρέασε τις εστίες.

Παρόμοια ήταν και τα αποτελέσματα σε ποντίκια που είχαν αποκτήσει με ένεση ενδομητρίωση.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η μικροχλωρίδα του εντέρου και οι μεταβολίτες που προέρχονται από τη μικροχλωρίδα παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ενδομητρίωσης.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι τα ποντίκια με ενδομητρίωση στα οποία χορηγήθηκε κινικό οξύ για 14 ημέρες παρουσίασαν πολλαπλασιασμό των κυττάρων και μεγαλύτερες εστίες ενδομητρίωσης σε σχέση με τα ποντίκια της ομάδας ελέγχου. Δεν παρατήρησαν αλλαγές στον αριθμό των εστιών ενδομητρίωσης.

Η ανάλυση του περιτοναϊκού υγρού έδειξε ότι «η μικροχλωρίδα του εντέρου επηρεάζει την ανάπτυξη των εστιών ενδομητρίωσης, πιθανώς μέσω της τροποποίησης των περιτοναϊκών ανοσοκυττάρων».

«Η μικροχλωρίδα της μήτρας δεν έχει καμία επίδραση στα κύτταρα όταν αναπτύσσονται έξω από τη μήτρα», είπαν οι ερευνητές.

Προφανώς χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να διαπιστωθεί αν τα ευρήματα ισχύουν και στους ανθρώπους και η ερευνητική ομάδα ήδη έχει ξεκινήσει αναλύσεις για τους μεταβολίτες στα κόπρανα γυναικών με ενδομητρίωση.

Η δυνατότητα χρήσης δειγμάτων ανθρώπινων κοπράνων ως διαγνωστικό εργαλείο θα μπορούσε στο μέλλον να σημαίνει ότι οι ασθενείς με ενδομητρίωση θα διαγνωστούν νωρίτερα.


Gut microbiota and microbiota-derived metabolites promotes endometriosis | Cell Death Discovery (nature.com)


Ενδομητρίωση: Η μοριακή χαρτογράφηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες θεραπείες

Ενδομητρίωση: Η μοριακή χαρτογράφηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες θεραπείες

Οι ερευνητές ανέλυσαν σχεδόν 400.000 κύτταρα προκειμένου να δημιουργήσουν ένα λεπτομερές «προφίλ» της ενδομητρίωσης.


Περίπου η 1 στις 10 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας πάσχει από ενδομητρίωση. Υπολογίζεται ότι οι ασθενείς με ενδομητρίωση ξεπερνούν τα 190 εκατομμύρια παγκοσμίως. Πολλές γυναίκες περιμένουν κατά μέσο όρο 7-8 χρόνια για να διαγνωστούν και σε άλλες περιπτώσεις, δεν μαθαίνουν ποτέ ποια ασθένεια προκαλεί τα συμπτώματα που έχουν.


Στην ενδομητρίωση, ιστός παρόμοιος με την επένδυση της μήτρας (ενδομήτριο) αναπτύσσεται σε άλλα σημεία του οργανισμού, προκαλώντας βαριά και επώδυνη περίοδο, κοιλιακό και πυελικό πόνο και μια σειρά από άλλα συμπτώματα, μεταξύ των οποίων η υπογονιμότητα.


Δεν υπάρχει θεραπεία για την ενδομητρίωση και πολλές φορές, τα φάρμακα που χορηγούνται για να μειωθούν τα συμπτώματα δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η χειρουργική αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης είναι πολλές φορές η λύση, χωρίς όμως να είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν θα δημιουργηθούν νέες εστίες στο μέλλον.


Το λεπτομερές μοριακό προφίλ της ενδομητρίωσης το οποίο δημιούργησαν οι ερευνητές, μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση των διαγνωστικών και θεραπευτικών επιλογών για τις γυναίκες που πάσχουν από την ασθένεια.


Τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης περιλαμβάνουν:

  • επώδυνες περιόδους με αυξημένη αιμορραγία
  • κηλίδες αίματος μεταξύ των περιόδων
  • πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή ή κατά την κένωση της ουροδόχου κύστης ή των εντέρων
  • πόνος στην κοιλιά, στη μέση και στη λεκάνη
  • υπογονιμότητα


Για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων χορηγούνται φάρμακα όπως μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και αντισυλληπτικά χάπια, ορμονικά σπιράλ, ενώ η πιο δραστική αντιμετώπιση είναι η χειρουργική επέμβαση.


Η διάγνωση και η θεραπεία της ενδομητρίωσης παραμένει μέχρι τώρα χειρουργική και βασίζεται στην αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης, οι οποίες αναπτύσσονται στο περιτόναιο (έναν λεπτό  υμένα που επενδύει την κοιλιακή κοιλότητα και περιβάλλει τα σπλάχνα) και στις ωοθήκες, σε συνδυασμό με διάφορες ορμονικές θεραπείες.


Εδώ και δεκαετίες δεν έχει υπάρξει πρόοδος στη διάγνωση και τη θεραπεία της ενδομητρίωσης.


Στη νέα μελέτη, που έγινε με επικεφαλής ερευνητές από το Ιατρικό Κέντρο Cedars-Sinai στο Λος Άντζελες, αναλύθηκαν σχεδόν 400.000 κύτταρα, με στόχο να δημιουργηθούν κυτταρικά και μοριακά προφίλ των κυττάρων της ενδομητρίωσης.


Τα ευρήματά της νέας μελέτης μπορεί να οδηγήσουν σε πιο εύκολη διάγνωση και πιο αποτελεσματικές θεραπείες για την ενδομητρίωση.


Η ενδομητρίωση παραμένει μία μυστηριώδης γυναικολογική πάθηση. Λίγες μελέτες έχουν χρηματοδοτηθεί, με αποτέλεσμα να παραμένουν αναπάντητα βασικά ερωτήματα σχετικά με την ασθένεια.


«Η νέα μελέτη είναι ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός στην κατανόηση της βιολογίας αυτής της ασθένειας», είπαν οι ερευνητές.


Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μεθόδους αιχμής για να αναλύσουν περισσότερα από 370.000 κύτταρα από 21 συμμετέχουσες, 17 από τις οποίες είχαν ενδομητρίωση και τέσσερις που δεν είχαν.


Έλαβαν δείγματα διαφορετικών ιστών (περιτοναϊκή ενδομητρίωση, ενδομητριώματα ωοθηκών, ευτοπικά δείγματα ενδομητρίου και μη εμπλεκόμενους με την ασθένεια ιστούς ωοθηκών. Το ευτοπικό ενδομήτριο και οι μη εμπλεκόμενοι ιστοί ωοθηκών προήλθαν από γυναίκες που είχαν και άλλες που δεν είχαν ενδομητρίωση.


Οι ερευνητές για πρώτη φορά ανέλυσαν τα χαρακτηριστικά των κυττάρων διαφόρων τύπων ενδομητρίωσης, ανάλογα με το σημείο του οργανισμού που υπάρχει η εστία. Δημιούργησαν έναν κατάλογο με τύπους κυττάρων ενδομητρίωσης και του μικροπεριβάλλοντος γύρω από αυτά.


Οι ερευνητές ανέλυσαν τα κύτταρα με την τεχνική της αλληλούχησης του RNA. Αυτή η μέθοδος προσδιορίζει ποια γονίδια μεταγράφονται για τη δημιουργία RNA, προσδιορίζοντας ποιες πρωτεΐνες παράγει το κύτταρο. Οι ερευνητές προσδιόρισαν ποια γονίδια μεταγράφονται και είδαν τις διαφορές μεταξύ των τύπων κυττάρων.


Εντόπισαν μοριακές διαφορές μεταξύ των κύριων υποτύπων ενδομητρίωσης, συμπεριλαμβανομένης της περιτοναϊκής ενδομητρίωσης και του ενδομητριώματος των ωοθηκών.


«Διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν πολλές διαφορές όταν συγκρίναμε τα κύτταρα της ενδομητρίωσης με το ενδομήτριο. Τα κύτταρα της ενδομητρίωσης ανταποκρίνονται διαφορετικά στις ορμόνες και επικοινωνούν διαφορετικά με το ανοσοποιητικό σύστημα. Το γεγονός ότι συμπεριφέρονται τόσο διαφορετικά είναι πραγματικά συναρπαστικό, καθώς μας παρέχει δυνητικά νέους στόχους για τη θεραπεία της ασθένειας», είπαν οι ερευνητές.


Αυτός ο μοριακός «άτλαντας» αναμένεται να βοηθήσει ώστε να γίνεται νωρίτερα η διάγνωση της ενδομητρίωσης, να διαφοροποιηθούν οι υποτύποι ενδομητρίωσης, να κατανοήσουμε καλύτερα τα κοινά σημεία με τον καρκίνο των ωοθηκών σε ένα μικρό, αλλά σημαντικό, ποσοστό ασθενών με ενδομητρίωση, αλλά να μας δώσει και απαραίτητες πληροφορίες ώστε να αναπτυχθεί μία μοριακή, στοχευμένη θεραπεία για την ενδομητρίωση».


«Χρειαζόμαστε επειγόντως μια εξέταση αίματος για τη διάγνωση της ενδομητρίωσης και αυτή είναι πλέον μια από τις κορυφαίες ερευνητικές μας προτεραιότητες. Είδαμε ότι στην ενδομητρίωση, πολλοί τύποι κυττάρων υπερπαράγουν τα ίδια γονίδια, γεγονός που θα διευκολύνει τον εντοπισμό αυτών των γονιδίων στο αίμα», είπαν οι ερευνητές.


Καθώς τα κύτταρα της ενδομητρίωσης και τα φυσιολογικά κύτταρα ανταποκρίνονται διαφορετικά στο ανοσοποιητικό σύστημα, νέες θεραπείες θα μπορούσαν να στοχεύουν το ανοσοποιητικό σύστημα.


«Θα είμαστε σε θέση να θεραπεύσουμε την ενδομητρίωση διορθώνοντας τον τρόπο με τον οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα ανταποκρίνεται στις βλάβες. Αυτό είναι συναρπαστικό, γιατί μπορεί να υπάρχουν ανοσοθεραπείες που χρησιμοποιούνται για άλλες ασθένειες, οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν γρήγορα και για τη θεραπεία της ενδομητρίωσης».




Endometriosis: Cellular mapping study could lead to new treatments

Endometriosis: Cellular mapping study could lead to new treatments

Researchers have analyzed almost 400,000 cells in order to build a detailed profile of endometriosis.


Endometriosis affects roughly 10% of people who menstruate. In endometriosis, tissue similar to the uterine lining grows elsewhere in the body, causing painful, heavy periods, abdominal and pelvic pain, and a range of other symptoms.


More research is needed for this condition for which there is still no cure, diagnosis can take many years, and treatments are often ineffective.


New research analyzing almost 400,000 cells has revealed a detailed molecular profile of endometriosis, which may help improve diagnostic and therapeutic options for people with the condition.


Endometriosis is “a systemic disease that is often painful and chronic.” According to the World Health Organization (WHO), it affects around 190 million people — some 10% of people who menstruate worldwide.


People with the condition experience debilitating symptoms, due to the growth of tissue similar to the uterine lining, or endometrium, elsewhere in the body.


Symptoms may include:

  • heavy and painful periods
  • spotting between periods
  • pain during sexual intercourse or when emptying the bladder or bowels
  • abdominal, lower back, and pelvic pain


Currently, there is no cure for endometriosis, but symptoms can be treated with medications, such as nonsteroidal anti-inflammatories (NSAIDs), birth control pills, hormonal IUD, surgery, or a combination of these treatments.


Dr. Steven Vasilev, board-certified integrative gynecologic oncologist and medical director of integrative gynecologic oncology at Providence Saint John’s Health Center and Professor at Saint John’s Cancer Institute in Santa Monica, CA, explained the issues to Medical News Today:


“Endometriosis diagnosis and treatment today remains surgical, based on removing or destroying endometriotic lesions growing on the peritoneum (internal skin-like lining of the body) and ovaries, combined with various hormonal modulations. There has not been a major clinical advance in endometriosis diagnosis and treatment outside these relatively narrow parameters in decades.”


Now, a new study led by researchers from Cedars-Sinai Medical Center in Los Angeles, CA, published in Nature Genetics, has analyzed almost 400,000 cells to generate cellular and molecular profiles of endometrial cells.


Its findings may lead to easier diagnosis and more effective treatments for endometriosis.


Raising awareness


Although endometriosis affects 10% of people who menstruate, there is a lack of research into the condition. To date, there has been little cellular data about endometriosis.


This, says Dr. Kate Lawrenson, research scientist, co-senior and corresponding author of the study, and associate professor of obstetrics and gynecology and biomedical sciences at Cedars-Sinai, is why they undertook this research:


“Endometriosis has a devastating effect on so many people, and is remarkably common. Unfortunately, it is also one of the most underfunded diseases there is, and many basic questions remain unanswered — which is why this research provides a huge leap forward in understanding the biology of his disease.”


“I hope that work like ours can help bring conversations about endometriosis into the forefront, to improve awareness and also increase much-needed funding for endometriosis research,” she told MNT.


Cell research


In this new study, the researchers used state-of-the-art methods to analyze more than 370,000 cells from 21 participants, 17 of whom had endometriosis and four who did not.


They sampled different tissues — peritoneal endometriosis, ovarian endometriomas, eutopic endometrium samples, and uninvolved ovary tissues. Eutopic endometrium and uninvolved ovary tissues came from people with and without endometriosis.


“The methodology of the study is basic molecular biology. It has done something I have not seen in other endometriosis studies, which is [to] try and break down the various characteristics of endometriosis-type cells depending on [the] body location of the lesion. It is cataloging the cell type and surrounding microenvironment,” Dr. G. Thomas Ruiz, OB/GYN lead at MemorialCare Orange Coast Medical Center in Fountain Valley, CA, not involved in this study, explained for MNT.


The researchers analyzed the cells using droplet-based single-cell RNA sequencing. This method identifies which genes are transcribed to make RNA, determining which proteins the cell makes.


By identifying which genes are transcribed, researchers can see differences between the types of cells under investigation.


Using this method, the researchers identified molecular differences between the major subtypes of endometriosis, including peritoneal endometriosis and ovarian endometrioma.


Dr. Lawrenson explained their findings: “We saw a number of differences when we compared endometriosis cells to endometrium. The endometriosis cells are responding differently to hormones and communicate differently with the immune system.”


“The fact that they are behaving so differently is really exciting, as it potentially provides us with new opportunities for therapeutic targeting,” she added.


Pointers for diagnosis and treatment


“This atlas of molecular findings will help researchers move the ball forward towards achieving earlier diagnosis, differentiation between subtypes of endometriosis, a better understanding of the overlap with ovarian cancer in a small but significant percentage of endometriosis patients, and insights into eventual development of molecularly targeted therapy for endometriosis,” said Dr. Vasilev.


So could this research lead the way to new diagnosis and treatment methods? Dr. Lawrenson believes so, and is investigating potential diagnostics for the condition:


“We urgently need a blood test for endometriosis and this is now one of our top research priorities in the laboratory. We were encouraged to see that in endometriosis, multiple cell types overproduce the same genes, which should make it easier to detect those genes in the blood.”


The research discovered that endometriosis cells and normal cells respond differently to the immune system. New therapies that target the immune system might prove effective in treating the condition, as Dr. Lawrenson explained.


“Recent advances suggest that we might be able to treat endometriosis by correcting how the immune system responds to lesions. This is particularly exciting because there might be immune therapies used for other diseases that could be rapidly repurposed for the treatment of endometriosis,” she told MNT.


There is still a need for further research, and Dr. Ruiz suggested directions this research might take: “Endometrioma, superficial versus deep infiltrating had very specific cellular characteristics. The next step would be in vitro studies to see if various endometriosis cell types act differently to current hormone treatments.”


With the mapping of endometriosis, this research has highlighted potential diagnostic and treatment pathways for investigation — it can only be good news for the many people with this debilitating condition.




Συστατικό των φύλλων της ελιάς χρήσιμο στην καταπολέμηση της ενδομητρίωσης

Συστατικό των φύλλων της ελιάς χρήσιμο στην καταπολέμηση της ενδομητρίωσης

Μία στις 10 γυναίκες παγκοσμίως υπολογίζεται ότι πάσχει από ενδομητρίωση, συμπτώματα της οποίας είναι ο πυελικός πόνος (στη λεκάνη), κράμπες περιόδου και υπογονιμότητα.

Στην ενδομητρίωση, ιστός όμοιος με εκείνον του ενδομητρίου (της «φόδρας» της μήτρας) αναπτύσσεται έξω από τη μήτρα.  Αυτός ο ιστός μπορεί να αναπτυχθεί και να αιμορραγεί, προκαλώντας πόνο και άλλα συμπτώματα.

Η ενδομητρίωση συνδέεται με τα οιστρογόνα, μια ορμόνη που παίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση των αναπαραγωγικών λειτουργιών της γυναίκας. Τα οιστρογόνα επηρεάζουν και άλλα όργανα όπως την καρδιά και τα αιμοφόρα αγγεία, τα οστά, τους μαστούς, το δέρμα, τα μαλλιά, τους βλεννογόνους, τους πυελικούς μύες και τον εγκέφαλο» είπε ο επικεφαλής της μελέτης Δρ Sang Jun Han, αναπληρωτής καθηγητής μοριακής και κυτταρικής βιολογίας στο Κέντρο Αναπαραγωγικής Ιατρικής στο Baylor College of Medicine.

Η σχέση της ενδομητρίωσης με τα οιστρογόνα και τη φλεγμονή είναι η βάση για τις υπάρχουσες θεραπείες, που μειώνουν τα οιστρογόνα και καταπολεμούν τη φλεγμονή.

«Οι υπάρχουσες θεραπείες για την ενδομητρίωση όμως, δεν είναι πολύ αποτελεσματικές, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα υποτροπής και έχουν επιπτώσεις σε άλλους ιστούς που επηρεάζονται από τα οιστρογόνα. Εμείς αναζητούμε μια καλύτερη θεραπεία για αυτήν την πάθηση», είπαν οι ερευνητές.

Δεδομένου ότι η ενδομητρίωση είναι μια ασθένεια που εξαρτάται από τα οιστρογόνα, οι υποδοχείς οιστρογόνου (ERs) ER-άλφα και ER-βήτα, οι οποίοι «μεταφέρουν» την επίδραση των ορμονών στα κύτταρα, παίζουν ουσιαστικό ρόλο στην ανάπτυξη και την εξέλιξη της ενδομητρίωσης.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι ο ER-βήτα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ενδομητρίωσης. «Αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι η επιλεκτική καταστολή της δραστηριότητας του ER-βήτα θα μπορούσε να βοηθήσει στη θεραπεία της πάθησης χωρίς να υπάρχουν οι παρενέργειες των ορμονικών θεραπειών που υπάρχουν και στοχεύουν τον ER-άλφα», είπαν οι ερευνητές.

Οι ερευνητές εργάστηκαν με κύτταρα στο εργαστήριο και εξέτασαν φυσικά προϊόντα αναζητώντας ενώσεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία της ενδομητρίωσης σε μη ορμονικές θεραπείες.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι η ελευρωπαΐνη, ένα φυσικό συστατικό που βρίσκεται στα φύλλα της ελιάς, αναστέλλει επιλεκτικά τη δραστηριότητα του ER-βήτα, αλλά όχι τη δραστηριότητα του ER-άλφα, και καταστέλλει αποτελεσματικά την ανάπτυξη εστιών ενδομητρίωσης σε ποντίκια και σε ανθρώπινο ιστό ενδομητρίωσης σε μοντέλα ποντικών.

Η θεραπεία με ελευρωπαΐνη φάνηκε πως δεν ήταν ούτε τοξική για το ήπαρ ούτε επηρέασε την ικανότητα των θηλυκών ποντικών να αποκτήσουν απογόνους. Στα ποντίκια με ενδομητρίωση, η ελευρωπαΐνη βελτίωσε τα ποσοστά εγκυμοσύνης.

«Είμαστε ενθουσιασμένοι με αυτά τα πολλά υποσχόμενα ευρήματα, καθώς υποστηρίζουν την περαιτέρω διερεύνηση της αξίας της ελευρωπαΐνης ως φυσική θεραπεία για την ενδομητρίωση.

Η ελευρωπαΐνη είναι πιο φθηνή από την ορμονική θεραπεία και τα ευρήματά μας δείχνουν ότι είναι πιο ασφαλής από τις υπάρχουσες θεραπείες», είπαν οι ερευνητές.



Study seeks to look for a better treatment for endometriosis

Study seeks to look for a better treatment for endometriosis

Up to 15% of women of reproductive age in the United States suffer from endometriosis, a condition characterized by pelvic pain, menstrual cramps and infertility. Endometriosis develops when tissue like the lining on the inside of the womb grows outside of the uterus. This growth may swell and bleed, leading to pain and other symptoms.

Endometriosis depends on estrogen, a hormone well known for regulating a woman’s reproductive functions. Estrogen also affects other organs such as the heart and blood vessels, bones, breasts, skin, hair, mucous membranes, pelvic muscles and the brain” said Dr. Sang Jun Han, corresponding author, associate professor of molecular and cellular biology and in the Center for Reproductive Medicine at Baylor College of Medicine.

Endometriosis’ dependence on estrogen and inflammation has guided treatments that are based on systematically removing estrogen and using anti-inflammatory drugs. “However, current endometriosis treatments have low efficacy, high recurrence rate and cause adverse effects in other tissues affected by estrogen,” said Han, who also is a member of Baylor’s Dan L Duncan Comprehensive Cancer Center. “Our goal in this study published in the Journal of Biomedical Science was to look for a better treatment for this condition.”

Since endometriosis is an estrogen-dependent disease, estrogen receptors (ERs) ER-alpha and ER-beta, which mediate the hormones’ effects on cells, play essential roles in the development and progression of the condition. Previous work by the Han lab and others has shown that ER-beta contributes significantly to the progression of endometriosis. “These findings suggest that selectively suppressing the activity of ER-beta could help treat the condition without side effects of current hormonal therapies targeting ER-alpha,” said first author Dr. Yuri Park, a postdoctoral associate in the Department of Molecular and Cellular Biology at Baylor.

Working with cells in the lab, Han and his colleagues screened a library of natural products searching for compounds that could be used to treat endometriosis as non-hormonal therapies.

The team found that oleuropein, a natural component found in olive leaves, selectively inhibits ER-beta activity, but not ER-alpha activity, and effectively suppresses the growth of mouse and human endometriosis lesions in mouse models.

“In addition, oleuropein treatment was neither toxic to the liver nor did it affect the ability of female mice to have offspring,” Han said. “In mice with endometriosis, oleuropein improved the pregnancy rate. We are excited by these promising findings as they support further exploration of the value of oleuropein as naturopathy for human endometriosis treatment. Oleuropein is less expensive than hormonal therapy, and our current findings suggest that it is safer than current treatments.”

Other contributors to this work include Yeon Jean Cho, Nuri Sung, Mi Jin Park, Xiaoming Guan, William E. Gibbons and Bert W. O’Malley. The authors are affiliated with Baylor College of Medicine.

This study was supported by the Eunice Kennedy Shriver National Institute of Child Health and Human Development (NICHD) grant R01HD098059.



Endometriosis associated with higher risk for endometrial hyperplasia and cancer

Endometriosis associated with higher risk for endometrial hyperplasia and cancer

The risks for endometrial hyperplasia and endometrial cancer were significantly higher in women with than without endometriosis.

The risks were higher in women aged <45 years and in those with BMI <23 kg/m2.

Why this matters

Findings suggest that periodic surveillance of the endometrium in women with endometriosis is needed, as it can result in earlier diagnosis and treatment of endometrial hyperplasia and endometrial cancer.

Study design

A population-based observational study of 147,869 women who were diagnosed with endometriosis from 2002 to 2017 and 2,957,380 matched individuals without endometriosis.

Key results

About 16,377 women were diagnosed with endometrial hyperplasia, and 1795 women were diagnosed with endometrial cancer over 19,931,794 person-years of follow-up.

Women with endometriosis compared with those without it were at significantly higher risk for:

  • Endometrial hyperplasia (aHR, 1.85; 95% CI, 1.75-1.95).
  • Endometrial cancer (aHR, 1.35; 95% CI, 1.12-1.63).

The risks for endometrial hyperplasia and endometrial cancer were greater in:

  • Women diagnosed with endometriosis before 45 years of age (aHR, 2.16; 95% CI, 2.02-2.30 and aHR, 1.56; 95% CI, 1.18-2.06).
  • Women with BMI <23 kg/m2 (aHR, 2.14; 95% CI, 1.99-2.30 and aHR, 1.38; 95% CI, 1.03-1.85).
  • Women who had experienced menarche at age < 15 years (aHR, 1.99; 95% CI, 1.84-2.15 and aHR, 1.43; 95% CI, 1.06-1.91).

A diagnosis of endometriosis did not affect survival in patients with endometrial cancer.


Read more: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/36357191/

Η ενδομητρίωση σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο υπερπλασίας και καρκίνου του ενδομητρίου

Η ενδομητρίωση σχετίζεται με υψηλότερο κίνδυνο υπερπλασίας και καρκίνου του ενδομητρίου

Ο κίνδυνος να εμφανίσει μία γυναίκα υπερπλασία του ενδομητρίου και καρκίνο του ενδομητρίου φάνηκε πως είναι σημαντικά υψηλότερος στις γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα νέας μελέτης.

Τα στοιχεία έδειξαν ότι ο κίνδυνος ήταν υψηλότερος σε γυναίκες ηλικίας κάτω των 45 ετών και σε εκείνες με δείκτη μάζας σώματος κάτω του 23 kg/m2.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα ευρήματά τους υποδηλώνουν ότι απαιτείται περιοδική παρακολούθηση του ενδομητρίου σε γυναίκες με ενδομητρίωση, ώστε να υπάρξει έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία της υπερπλασίας του ενδομητρίου και του καρκίνου του ενδομητρίου.

Στη νέα πληθυσμιακή μελέτη παρατήρησης αναλύθηκαν στοιχεία για 147.869 γυναίκες που είχαν διαγνωστεί με ενδομητρίωση από το 2002 έως το 2017 και για 2.957.380 γυναίκες χωρίς ενδομητρίωση.

Συνολικά 16.377 γυναίκες διαγνώστηκαν με υπερπλασία του ενδομητρίου και 1.795 γυναίκες διαγνώστηκαν με καρκίνο του ενδομητρίου.

Τα βασικά ευρήματα της μελέτης έδειξαν ότι οι γυναίκες με ενδομητρίωση διατρέχουν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο (σε σχέση με γυναίκες που δεν πάσχουν από τη νόσο) για:

  • Υπερπλασία ενδομητρίου (1,85 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο)
  • Καρκίνο του ενδομητρίου (1,35 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο)

Ο κίνδυνος υπερπλασίας του ενδομητρίου και καρκίνου του ενδομητρίου ήταν μεγαλύτερος σε γυναίκες:

  • που διαγνώστηκαν με ενδομητρίωση πριν από την ηλικία των 45 ετών (2,16 φορές μεγαλύτερο κίνδυνος)
  • με δείκτη μάζας σώματος κάτω του 23kg/m2 (2,14 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο)
  • που είχαν εμφανίσει εμμηναρχή (πρώτη περίοδο) σε ηλικία κάτω των 15 ετών (1,99 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο)

Η ύπαρξη διάγνωσης ενδομητρίωσης δεν επηρέασε τη συνολική επιβίωση σε ασθενείς με καρκίνο του ενδομητρίου.


Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On Linkedin