ΧΡΟΝΙΟΣ ΠΥΕΛΙΚΟΣ ΠΟΝΟΣ

H ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί μετά την εμμηνόπαυση

H ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί μετά την εμμηνόπαυση

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Σε σπάνιες περιπτώσεις η ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί ή να επανέλθει μετά την εμμηνόπαυση. Είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι γιατροί ότι αν μία γυναίκα με ενδομητρίωση έχει έντονο πυελικό πόνο ή βαριά αιμορραγία δεν θα πρέπει να υποτιμάται ο κίνδυνος να έχει εξελιχθεί η ασθένεια σε καρκίνο, σύμφωνα με άρθρο μαιευτήρων-γυναικολόγων στην επιστημονική επιθεώρηση Hormone Molecular Biology and Clinical Investigation.

Οι ερευνητές εφιστούν επίσης την προσοχή σε ένα σημαντικό δίλημμα: πρέπει ένας γιατρός να δίνει θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης (HRT) σε μια γυναίκα με ενδομητρίωση που εμφανίζει συμπτώματα εμμηνόπαυσης, δεδομένου ότι αυτό μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο να επανέλθει η ενδομητρίωση ή να εξελιχθεί σε καρκίνο;

“Η μετεμμηνοπαυσιακή ενδομητρίωση είναι σπάνια, αλλά είναι μια πραγματικότητα”, ανέφεραν οι συγγραφείς.

Η ενδομητρίωση είναι μία ασθένεια που εξαρτάται από τα οιστρογόνα και εμφανίζεται κυρίως σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και τα συμπτώματά της υποχωρούν ή εξαφανίζονται όταν ξεκινά η εμμηνόπαυση.

Υπάρχουν όμως αρκετές αναφορές περιστατικών που αποδεικνύουν ότι η ασθένεια μπορεί να αναπτυχθεί ακόμα και στην εμμηνόπαυση, χωρίς να έχει η γυναίκα περίοδο ή υψηλά επίπεδα οιστρογόνων. Κατά την εμμηνόπαυση, η δραστηριότητα των ωοθηκών μειώνεται δραστικά και έτσι δεν εκκρίνουν πλέον τόσες ορμόνες.

Το γεγονός ότι η ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί υπό αυτές τις συνθήκες θέτει υπό αμφισβήτηση τη θεωρία του Sampson ότι η παλίνδρομη εμμηνόρροια είναι η αιτία της νόσου και αναδεικνύει άλλους μηχανισμούς, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Δεν είναι σαφές εάν η ενδομητρίωση επιμένει μετά την εμμηνόπαυση προερχόμενη από μια προϋπάρχουσα ασθένεια ή ακόμα αν μπορεί να αναπτυχθεί για πρώτη φορά μετά την εμμηνόπαυση.

Σε κάθε περίπτωση, οι ερευνητές αναφέρουν αρκετές πηγές οιστρογόνων στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, οι οποίες μπορεί να αποτελούν παράγοντες κινδύνου για ενδομητρίωση: η παχυσαρκία, η πρόσληψη φυτικών οιστρογόνων (φυτοοιστρογόνα), ηχρήση θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης ή ταμοξιφαίνης και η παραγωγή οιστρογόνων από τις ίδιες τις εστίες της ενδομητρίωσης.

Το tamoxifen, ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τον καρκίνο του μαστού και δρα ως αντι-οιστρογόνο στον μαστικό ιστό. Μπορεί όμως να επηρεάσει τον μεταβολισμό τηςχοληστερόλης προς την παραγωγή οιστρογόνων. Επίσης ευνοεί τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων στο ενδομήτριο.

Η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης, που χρησιμοποιείται για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης, περιέχει οιστρογόνα.

Άλλοι παράγοντες που μπορεί να παίζουν ρόλο είναι το άγχος, οι γενετικοί παράγοντες, ο υποθυρεοειδισμός ή η λήψη λιπαρών οξέων (ακόρεστα ωμέγα 3).

Ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη είναι ότι η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υποτροπής της νόσου στις περιπτώσεις εκείνες που κατά την χειρουργική επέμβαση δεν κατέστη δυνατόν να αφαιρεθούν όλες οι εστίες της ενδομητρίωσης.

Είναι απαραίτητο λοιπόν πριν χορηγηθεί θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης να σταθμίζονται οι κίνδυνοι και τα οφέλη, αλλά και να λαμβάνεται υπόψιν ο κίνδυνος εξέλιξης της ασθένειας σε καρκίνο με ή χωρίς θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης.

Η ενδομητρίωση είναι μια καλοήθης ασθένεια, αλλά περίπου το 1% των περιπτώσεων εκτιμάται ότι εξελίσσεται σε καρκίνο, συνήθως στην ωοθήκη, αλλά ακόμα και στο έντερο και στον πνεύμονα.

Οι κλινικοί γιατροί πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί εάν μια γυναίκα αναφέρει πυελικό πόνο – δυσμηνόρροια, δυσπαρευνία ή χρόνιο πυελικό άλγος – και βαριά αιμορραγία. Η διάγνωση μπορεί να γίνει μέσω του ιστορικού του ασθενούς, των κλινικών εξετάσεων και με τη χρήση απεικόνισης υπερήχων και μαγνητικής τομογραφίας (MRI). Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση παρεμένει ο μόνος τρόπος για να επιβεβαιωθεί μία διάγνωση καρκίνου.

Η θεραπεία πρώτης γραμμής για την εμφάνιση συμπτωματικής μετεμμηνοπαυσιακής ενδομητρίωσης είναι χειρουργική γιατί πρέπει να επιβεβαιωθεί η διάγνωση και να αποκλειστεί το ενδεχόμενο καρκίνου. Σε περίπτωση που τα συμπτώματα επιμένουν μετά τη χειρουργική επέμβαση, μπορούμε να παρέμβουμε φαρμακευτικά. Τα φάρμακα εκλογής είναι οι αναστολείςτης αρωματάσης και η λεβονοργεστρέλη ή γεστοδένη, δηλαδή δύο ορμονικά αντισυλληπτικά.

Η διάγνωση της ενδομητρίωσης καθυστερεί 7 εως 12 χρόνια

Η διάγνωση της ενδομητρίωσης καθυστερεί 7 εως 12 χρόνια

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Η ενδομητρίωση μπορεί να επηρεάσει όλες τις πτυχές της ζωής μιας γυναίκας, συμπεριλαμβανομένων των σεξουαλικών σχέσεων, των κοινωνικών δραστηριοτήτων, της συναισθηματικής ευεξίας και της παραγωγικότητας στην εργασία της.

Η ασθένεια αποτελεί και μεγάλο οικονομικό βάρος για τις γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και τις οικογένειές τους. Τα στοιχεία για το ετήσιο κόστος για ιατρικές και φαρμακευτικές δαπάνες των γυναικών με ενδομητρίωση δείχνουν ότι είναι περισσότερο από τριπλάσιο σε σύγκριση με το κόστος υγειονομικής περίθαλψης των γυναικών που δεν πάσχουν από ενδομητρίωση (ακόμα και πέντε χρόνια πριν ή πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση). Το κόστος μπορεί να αυξηθεί σε πιο σοβαρές περιπτώσεις της νόσου, όταν υπάρχει χρόνιος πυελικός πόνος και υπογονιμότητα.

Η χρηματοδότηση για έρευνες σχετικά με την ενδομητρίωση είναι ανεπαρκής, περιορίζοντας την επιστημονική πρόοδο και τον αριθμό των διαθέσιμων διαγνωστικών και θεραπευτικών επιλογών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της νέας μελέτης.

Με στόχο την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, η Εταιρεία για την Έρευνα για την Υγεία των Γυναικών (SWHR) δημιούργησε μια ομάδα στην οποία συμμετέχουν ερευνητές, γιατροί, ασθενείς, στελέχη της βιομηχανίας και της κυβέρνησης, που αξιολόγησαν ταπροβλήματα στη διάγνωση και τη θεραπεία της ενδομητρίωσης.

Η πολυσχιδής προσέγγιση που καλύπτει το σύνολο των αναγκών των ασθενών και η ενημέρωσή τους είναι απαραίτητες για τη βελτίωση της περίθαλψης, της διάγνωσης και της ανάπτυξης νέων θεραπειών για την ενδομητρίωση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας με τίτλο “Αξιολόγηση ερευνητικών κενών και ανεκπλήρωτων αναγκών στην ενδομητρίωση”, τα οποία δημοσιεύθηκαν στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση American Journal of Obstetrics and Gynecology.

Σύμφωνα με την ομάδα εμπειρογνωμόνων, η έλλειψη γνώσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με τις αιτίες της ενδομητρίωσης συμβάλλει στη σημαντική καθυστέρηση (7 έως 12 έτη) από τη στιγμή της εμφάνισης των πρώτων συμπτωμάτων μέχρι τη διάγνωση. Αυτή η καθυστέρηση είναι ακόμα μεγαλύτερη για τις γυναίκες με χρόνιο πυελικό πόνο. Στις νεότερες γυναίκες η καθυστέρηση μπορεί να έχει σωματικές και συναισθηματικές συνέπειες, αλλά και τελικά αύξηση του κόστους θεραπείας.

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι ότι σήμερα το “χρυσό πρότυπο” για τη διάγνωση απαιτεί χειρουργική επέμβαση (λαπαροσκόπηση), ενώ καλοδεχούμενη θα ήταν η ανάπτυξη λιγότερο ακριβών, μη επεμβατικών διαγνωστικών εργαλείων, όπως οι βιοδείκτες. Επίσης, οι τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν μόνο την αξιολόγηση των εστιών της ενδομητρίωσης, παρά τις αναφορές περί αμφισβητήσιμης σχέσης του αριθμού των εστιών με τη σοβαρότητα της νόσου, τα συμπτώματα και τις επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής των γυναικών με ενδομητρίωση.

Εκστρατείες για την ενημέρωσητων ασθενών, των παρόχων υγειονομικής περίθαλψης και του κοινού, μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην έγκαιρη και αξιόπιστη διάγνωση και θεραπεία, ανέφερε η ομάδα.

Εμπόδια προς αυτή την κατεύθυνση αποτελούν και τα προβλήματα στην ασφαλιστική κάλυψη, το ταμπού γύρω από τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με την περίοδο της γυναίκας και το γεγονός ότι θεωρείται φυσιολογικός ο πόνος της περιόδου σε μία γυναίκα. Όλα αυτά κάνουν τις γυναίκες να διστάζουν να συζητήσουν τα συμπτώματα ή να αναζητήσουν ιατρική φροντίδα.

“Επιπλέον, οι γυναίκες που αναφέρουν τα συμπτώματά τους, μπορεί να πέσουν θύματα της υπάρχουσας μεροληψίας λόγω φύλου, η οποία συχνά έχει οδηγήσει στο να αγνοείται ο πόνος της γυναίκας ή να μην δίνεται επαρκής θεραπεία”, δήλωσε η Rebecca Nebel, PhD, επικεφαλής της έρευνας.

Η καθιέρωση διαγνωστικών αλγορίθμων θα βοηθούσε στην εξάλειψη των καθυστερήσεων της διάγνωσης και θεραπείας.

Οι γυναίκες χρειάζεται να κάνουν κατά μέσο όρο επτά επισκέψεις στον γιατρό τους πριν τις παραπέμψει σε ειδικό, ενώ συχνά έχει γίνει λανθασμένη διάγνωση.

Στην θεραπεία που γίνεται μέχρι τώρα, οι περισσότερες ιατρικές και χειρουργικές προσεγγίσεις επικεντρώνονται στη διαχείριση του πόνου και των σχετικών συμπτωμάτων με την καταστολή ή την αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης, που πολλές φορές είναι αναποτελεσματικές.

Η φυσιοθεραπεία, ο βελονισμός και η γιόγκα είναι παραδείγματα μη φαρμακευτικών στρατηγικών που μπορούν να βοηθήσουν στην ανακούφιση του πόνου. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη θεραπεία της κατάθλιψης που σχετίζεταιμε την ενδομητρίωση και να παρέχουν στρατηγικές αντιμετώπισης των συμπατωμάτων και χαλάρωσης.

Η καταστολή των ωοθηκών μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες ενέργειες όπως απώλεια οστικής μάζας, εξάψεις και αύξηση βάρους. Αρκετές θεραπείες (πχ. αντισυλληπτικό χάπι) δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν όταν οι γυναίκες προσπαθούν να μείνουν έγκυοι και έτσι οι πάσχουσες από ενδομητρίωση έρχονται αντιμέτωπες με το δίλημμα είτε να μειώσουν τον πόνο είτε να προγραμματίσουν την προσπάθεια για επίτευξη εγκυμοσύνης το χρονικό διάστημα που δεν παίρνουν αγωγή.

Οι μελλοντικές θεραπείες και η φροντίδα θα πρέπει να στραφούν προς μια ολιστική προσέγγιση, εστιασμένη στον ασθενή ως σύνολο και όχι σε ένα σύμπτωμα κάθε φορά”, ανέφεραν οι ειδικοί.

Μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της έρευνας εδώ:

https://www.ajog.org/article/S0002-9378(19)30385-0/pdf

https://www.ajog.org/article/S0002-9378(19)30385-0/fulltext

Αντισυλληπτικά εμφυτεύματα μειώνουν τον πόνο της ενδομητρίωσης

Αντισυλληπτικά εμφυτεύματα μειώνουν τον πόνο της ενδομητρίωσης

Άρθρο του Ι. Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Τα αντισυλληπτικά εμφυτεύματα Implanon NXT της Merck και το Mirena της Bayer περιορίζουν σημαντικά τον πυελικό πόνο και τις εμμηνορροϊκές κράμπες σε γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση, βελτιώνοντας την ποιότητα  της ζωής τους, σύμφωνα με τα αποτελέσματα νέας έρευνας που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Fertility and Sterility.

Ο πυελικός πόνος και οι κράμπες της περιόδου (δυσμηνόρροια) είναι συνήθη συμπτώματα της ενδομητρίωσης. 

Ένας από τους κύριους στόχους στην αντιμετώπιση της ενδομητρίωσης είναι η μείωση του πόνου. Μελέτες έχουν δείξει ότι το Mirena είναι αποτελεσματικό στον έλεγχο του πόνου που σχετίζεται με την ενδομητρίωση. Ωστόσο, λίγες μελέτες έχουν επικεντρωθεί σε εμφυτεύματα ετονογεστρέλης και στη σύγκριση της αποτελεσματικότητας αυτών των ορμονικών θεραπειών.

Σε αυτήν την κλινική δοκιμή φάσης 4, οι ερευνητές συνέκριναν την αποτελεσματικότητα δύο αντισυλληπτικών εμφυτευμάτων (Implanon NXT και Mirena) στο κατά πόσον μειώνουν τον πυελικό πόνο και τις κράμπες της εμμηνόρροιας σε γυναίκες με ενδομητρίωση.

Το Implanon NXT είναι ένα αντισυλληπτικό εμφύτευμα  που απελευθερώνει ετονογεστρέλη και εισάγεται κάτω από το δέρμα στον άνω βραχίονα. Το Mirena είναι ένα ενδομήτριο σπιράλ που απελευθερώνει λεβονοργεστρέλη των 52 mg.

Στην έρευνα έλαβαν μέρος 103 γυναίκες με ενδομητρίωση που έπασχαν από  χρόνιο πυελικό πόνο, κράμπες στην περίοδο ή και τα δύο για περισσότερους από έξι μήνες. 

Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν και έλαβαν είτε Implanon NXT είτε Mirena. Η αρχική περίοδος παρακολούθησης της μελέτης ήταν έξι μήνες, με έλεγχο κάθε μήνα μετά την εμφύτευση. Οι ασθενείς είχαν τη δυνατότητα να διατηρήσουν τη συσκευή  και μετά την ολοκλήρωση της μελέτης.

Η μελέτη έγινε σε ασθενείς του Τμήματος Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου Campinas, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Όλες είχαν υποβληθεί στο παρελθόν σε θεραπεία για ενδομητρίωση σταδίου Ι-IV ή για εν των βάθει ενδομητρίωση.

Από τις ασθενείς, 52 (με μέση ηλικία 33,4 ετών) έλαβαν Implanon NXT και 51 ασθενείς (με νέση ηλικία 34,7 ετών) έλαβαν Mirena.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τη μέθοδο καταγραφής πόνου VAS (Visual Analogue Scale 0-10) πριν ξεκινήσουν τις θεραπείες, αλλά και την περίοδο που οι ασθενείς είχαν τα εμφυτεύματα.

Ο πυελικός πόνος μειώθηκε σημαντικά και από τις δύο θεραπείες, χωρίς στατιστική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Η μέση βαθμολογία VAS για πυελικό πόνο στην ομάδα του Implanon NXT μειώθηκε από 7,6 που ήταν στην αρχή σε 2 στην εξάμηνη αξιολόγηση. Παρομοίως, στις γυναίκες που είχαν το Minera, η μέση βαθμολογία VAS μειώθηκε από 7,4 που είχαν στην αρχή σε 1,9 κατά την περίοδο της μελέτης.

Και οι δύο θεραπείες μειώνουν επίσης σημαντικά τις κράμπες της περιόδου, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας. Ο δείκτης VAS μειώθηκε στις ασθενείς με Implanon NXT από 7,5 σε 2,2 και στις ασθενείς με Minera από 7,3 σε 1,9.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν  στην αρχή και κατά τη διάρκεια της μελέτης το ερωτηματολόγιο Endometriosis Health-30 (EHP-30) για να αξιολογήσουν τη δράση των θεραπειών στην ποιότητα ζωής των ασθενών (HRQoL). 

Το βασικό τμήμα EHP-30 αξιολογεί τον πόνο, τον έλεγχό του, την ευεξία, την κοινωνική στήριξη και την αυτοεκτίμηση. Υπάρχουν ερωτήσεις επίσης για άλλους τομείς της υγείας και της συναισθηματικής κατάστασης των ασθενών. Και στις δύο ομάδες αναφέρθηκε σημαντική μείωση του EHP-30 και βελτίωση της ποιότητας ζωής.

Διαταραχές στην αναμενόμενη εμφάνιση της περιόδου αναφέρθηκαν σε ασθενείς και των δύο ομάδων. Στην ομάδα Mirena, οι γυναίκες ανέφεραν ότι δεν είχαν συχνά περίοδο (30%) και είχαν συχνά κηλίδες αίματος (22,1%), την περίοδο των έξι μηνών. Στην ομάδα του Implanon NXT, 28,8% ανέφεραν πλήρη απουσία περιόδου (αμηνόρροια) και 24,4% σπάνια εμμηνόρροια. 

Παρόλο που απαιτούνται περαιτέρω μελέτες με περισσότερες συμμετέχουσες για να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα των θεραπειών, “και οι δύο θεραπείες είναι επιλογές για μακροχρόνια χρήση σε γυναίκες με πυελικό πόνο που σχετίζεται με την ενδομητρίωση κι έχουν λίγες παρενέργειες”, συμπέραναν οι ερευνητές.

Μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της έρευνας εδώ:

 

Η κατάθλιψη στις γυναίκες με ενδομητρίωση σχετίζεται με τον χρόνιο πόνο

Η κατάθλιψη στις γυναίκες με ενδομητρίωση σχετίζεται με τον χρόνιο πόνο

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Καθοριστικός παράγοντας εμφάνισης κατάθλιψης σε ασθενείς με ενδομητρίωση είναι ο χρόνιος πυελικός πόνος, σύμφωνα με νέα ανασκόπηση ερευνών που έχουν γίνει τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι απαραίτητη η ευαισθητοποίηση των ιατρών για τη φύση αυτής της σχέσης (η οποία είναι αναμφισβήτητα πιο πολύπλοκη από μια άμεση σχέση αιτίου-αποτελέσματος) ώστε να χορηγηθεί η κατάλληλη θεραπεία και να βελτιωθεί η ποιότητα της ζωής των γυναικών που πάσχουν από ενδομητρίωση.

Τα αποτελέσματα της μελέτης με τίτλο “Τα συμπτώματα κατάθλιψης σε γυναίκες με ενδομητρίωση: συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση” δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση American Journal of Obstetrics & Gynecology.

Υπολογίζεται ότι μία στις δέκα γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας πάσχουν από ενδομητρίωση, μια χρόνια ασθένεια κατά την οποία το ενδομήτριο αναπτύσσεται έξω από τη μήτρα.

Η ενδομητρίωση συνδέεται κυρίως με την υπογονιμότητα και τον χρόνιο πυελικό πόνο (πόνο στην κοιλιά, κάτω από τον ομφαλό, έως και τα γεννητικά όργανα), αλλά οι ασθενείς συχνά παρουσιάζουν και πόνο κατά την σεξουαλική επαφή (δυσπαρεύνια), έχουν επώδυνο ή ακανόνιστο εμμηνορρυσιακό κύκλο (δυσμηνόρροια), πόνο στο έντερο, ψυχολογικά θέματα και δυσκολίες να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις.

«Συμπτώματα κατάθλιψης έχουν συχνά οι ασθενείς με χρόνιο πόνο. Η  σχέση λοιπόν μεταξύ ενδομητρίωσης και κατάθλιψης ήταν αναμενόμενη» σύμφωνα με τους ερευνητές.

Σε αυτή την ανασκόπηση, οι ερευνητές είχαν δύο στόχους. Πρώτον, να προσδιορίσουν αν υπάρχει σχέση μεταξύ ενδομητρίωσης και κατάθλιψης. Δεύτερον, να εκτιμηθεί εάν η κατάθλιψη είναι πιο συχνή στις γυναίκες με χρόνιο πυελικό πόνο της ενδομητρίωσης, από ότι στις γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και δεν έχουν πυελικό πόνο, αλλά και στις γυναίκες που έχουν πυελικό πόνο χωρίς να πάσχουν από ενδομητρίωση.

Μία μετα-ανάλυση από 24 μελέτες στις οποίες συμμετείχαν συνολικά 99.614 γυναίκες έδειξε ότι εκείνες που έπασχαν από ενδομητρίωση, είχαν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης από εκείνες που δεν έπασχαν από την ασθένεια. Το αποτέλεσμα αυτό ήταν ακόμη πιο έντονο όταν οι ερευνητές πραγματοποίησαν τον ίδιο τύπο ανάλυσης σε 11 μελέτες (1.070 γυναίκες) συγκρίνοντας υγιείς γυναίκες με εκείνες που πάσχουν από ενδομητρίωση.

Περαιτέρω ανάλυση έδειξε ότι οι γυναίκες με ενδομητρίωση που υπέφεραν από χρόνιο πυελικό πόνο είχαν υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης από εκείνες που δεν πονούσαν.

Δεν διαπιστώθηκαν όμως σημαντικές διαφορές μεταξύ των γυναικών με ενδομητρίωση που είχαν χρόνιο πόνο και εκείνων που είχαν χρόνιο πόνο αλλά δεν έπασχαν από ενδομητρίωση (εξαιτίας κάποιας άλλης πάθησης).

“Τα ευρήματα των πολλαπλών μετα-αναλύσεων μας παρέχουν συγκλίνοντα στοιχεία που μας δείχνουν ότι ο χρόνιος πόνος κι όχι η ενδομητρίωση αυτή καθ’ εαυτή είναι ο κύριος καθοριστικός παράγοντας της κατάθλιψης”, σύμφωνα με τους ερευνητές. “Ως εκ τούτου, συνιστάται η ψυχιατρική εκτίμηση για συμπτώματα κατάθλιψης γυναικών που πάσχουν από ενδομητρίωση και κυρίως εκείνων που υποφέρουν από χρόνιο πόνο”.

“Μελέτες που θα γίνουν στο μέλλον για τους παράγοντες που καθορίζουν τη σχέση της ενδομητρίωσης με την κατάθλιψη ελπίζουμε ότι θα δώσουν περισσότερες πληροφορίες για το πώς να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής των γυναικών με ενδομητρίωση οι οποίες υποφέρουν από πυελικό πόνο”, κατέληξαν οι ερευνητές.

 

Η γνώμη μου

 

Στην προσπάθειά μας να παρέχουμε εξατομικευμένη φροντίδα σε ασθενείς με ενδομητρίωση, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο αντίκτυπος του χρόνιου πυελικού πόνου στην ποιότητα ζωής τους. Οι ασθενείς που υποφέρουν από χρόνιο πόνο θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την ψυχολογική υποστήριξη και ενδεχομένως και από τη φαρμακευτική θεραπεία της κατάθλιψης.

 

Μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της έρευνας εδώ:  https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/30419199/

Το botox μειώνει τον πόνο της ενδομητρίωσης

Το botox μειώνει τον πόνο της ενδομητρίωσης

Άρθρο του Ιακώβου Σούση, Μαιευτήρα Γυναικολόγου, Ιατρού αναπαραγωγής

Η διακολπική έγχυση Botox μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του χρόνιου πυελικού πόνου στην ενδομητρίωση, σύμφωνα με Αμερικανούς ερευνητές.

Μια ένεση αλλαντικής τοξίνης (Botox) βοήθησε στην ανακούφιση του χρόνιου πυελικού πόνου σε γυναίκες με ενδομητρίωση για χρονικό διάστημα έως και 11 μήνες.

Τα αποτελέσματα της μελέτης παρουσιάστηκαν πρόσφατα στην ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας.

Ο πυελικός πόνος που σχετίζεται με σπασμούς του πυελικού εδάφους είναι ένα πρόβλημα που εξακολουθεί να υφίσταται σε γυναίκες με ενδομητρίωση, ακόμα και μετά την επέμβαση και τη χορήγηση ορμονικής θεραπείας.

Οι ερευνητές χορήγησαν διακολπικά στις γυναίκες που πάσχουν από χρόνιο πυελικό πόνο της ενδομητρίωσης μια ένεση της τοξίνης botulinum, που ονομάζεται onabotulinumtoxinA, ή onaBoNTA, ενώ υπήρχε και μία ομάδα γυναικών που λάμβανε εικονικό φάρμακο (placebo).

Δέκα από τις 13 γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη επέλεξαν να κάνουν την ένεση onaBoNTA, η οποία εγχύθηκε διακολπικά στους πυελικούς μύες σε δόσεις 100 μονάδων (25 μονάδες / κ.εκ.).

Οι ερευνητές παρακολούθησαν τις ασθενείς για τουλάχιστον τρεις μήνες μετά την ένεση και αξιολόγησαν τα αποτελέσματα της έγχυσης μετρώντας τις αλλαγές που  υπήρχαν στους σπασμούς, τον πόνο και την αδυναμία να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα.

Στην αρχή της μελέτης (πριν από την ένεση), οκτώ από τις 10 γυναίκες που έκαναν ένεση είχαν σπασμούς στους πυελικούς μυς τους, καθώς και έντονο πόνο.

Ένα μήνα μετά την ένεση onaBoNTA, τα ποσοστά σπασμών μειώθηκαν σημαντικά ή σταμάτησαν να υφίστανται σε όλες τις ασθενείς. Οι περισσότερες ασθενείς (8 από τις 10) ανέφεραν μόνο ήπιο πόνο ή καθόλου πόνο. Η μέση βαθμολογία τους σε μια κλίμακα μέτρησης της έντασης του πόνου, που ονομάζεται οπτική αναλογική κλίμακα ή VAS, ήταν 1,5.

Η κλίμακα VAS ξεκινά από το “χωρίς πόνο” (βαθμολογία 0) και  φθάνει στο “ο χειρότερος πόνος που υπάρχει” (η κλίμακα μπορεί να φτάσει τα 100). Οι μισές γυναίκες  δεν χρειάζονταν πια τόσα παυσίπονα. Τρεις από τις πέντε γυναίκες μπορούσαν πλέον να ανταπεξέρχονται στις καθημερινές τους υποχρεώσεις.

Η ευεργετική δράση της έγχυσης onaBoNTA σταμάτησε σε τρεις γυναίκες 6-11 μήνες μετά την ένεση. Οι τρεις ζήτησαν από τους ερευνητές να τους κάνουν και νέα ένεση onaBoNTA. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν ήπιες και παροδικές.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι “η ένεση onaBoNTA μείωσε τον πόνο, τους σπασμούς και την αδυναμία να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα για έως και 11 μήνες. Δείξαμε ότι αξίζει να μελετηθεί η χρησιμότητα της τοξίνης botulinum για τον χρόνιο πυελικό πόνο που σχετίζεται με την ενδομητρίωση σε ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές “, αναφέρουν οι ερευνητές.

 

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της μελέτης: http://n.neurology.org/content/90/15_Supplement/P2.098

Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On Linkedin