ΧΡΟΝΙΟΣ ΠΟΝΟΣ

Τα αυξημένα επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς σχετίζονται με τον χρόνιο πόνο και τη σοβαρότητα της ενδομητρίωσης

Τα αυξημένα επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς σχετίζονται με τον χρόνιο πόνο και τη σοβαρότητα της ενδομητρίωσης

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Οι ασθενείς που πάσχουν από ενδομητρίωση και έχουν δυσλειτουργία του θυρεοειδούς έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να υποφέρουν από χρόνιο πόνο και να έχουν πιο σοβαρή ενδομητρίωση, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Η ενδομητρίωση είναι μία μυστηριώδης ασθένεια. Οι αυτοάνοσες διαταραχές του θυρεοειδούς σχετίζονται με την ενδομητρίωση, αλλά ο μηχανισμός με τον οποίο συνδέονται οι δύο ασθένειες είναι άγνωστος.

Κάθε κύτταρο στο σώμα μεταφέρει πρωτεϊνικούς δείκτες, που ονομάζονται αντιγόνα καιεπιτρέπουν σε ένα κύτταρο να αναγνωρίζεται από το ανοσοποιητικό σύστημα ως “δικό μου” ή “ξένο“. Σε αυτοάνοσες διαταραχές του θυρεοειδούς, το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού επιτίθεται και προκαλεί βλάβες στον θυρεοειδή αδένα. Αυτές οι ασθένειες χαρακτηρίζονται από την παραγωγή αυτοαντισωμάτων έναντι ειδικών αντιγόνων τουθυρεοειδούς και του υποδοχέα ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς.

Οι ερευνητές του Université Paris Descartes μελέτησαν τη σχέση μεταξύ της ενδομητρίωσης και των αυτοάνοσων διαταραχών του θυρεοειδούς και ειδικότερα πώς οι διαταραχές του θυρεοειδούς επηρεάζουν την εξέλιξη της ενδομητρίωσης.

Διαπίστωσαν ότι τόσο τα επίπεδα του RNA όσο και των πρωτεϊνών που εμπλέκονται στο μεταβολισμό του θυρεοειδούς ήταν διαφορετικά στο δείγμα του ενδομητρίου που ελήφθη μεβιοψία από ασθενείς με ενδομητρίωση και σε υγιείς γυναίκες. Τα μόρια RNA δρουν ως πρότυπα για να παράγουν πρωτεΐνες, οι οποίες εκτελούν βασικές λειτουργίες στο κύτταρο.

Επίσης, στα ενδομητριωτικά κύτταρα, η ποσότητα θυρεοειδικών ορμονών ήταν διαφορετική σε σύγκριση με αυτή των κυττάρων από την ομάδα ελέγχου. Η θυρεοειδική ορμόνη Τ4 (θυροξίνη) μετατρέπεται σε Τ3 (τριϊωδοθυρονίνη), η οποία είναι πολύ πιο δραστική από την Τ4. Στα ενδομητριωτικά κύτταρα, η παραγωγή Τ4 αυξήθηκε, ενώ η Τ3 μειώθηκε.

Η ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς ρυθμίζει την παραγωγή των Τ3 και Τ4. Οι in vitro (εργαστηριακές) μελέτες που χρησιμοποίησαν κύτταρα από το ενδομήτριο ασθενών με ενδομητρίωση και υγιών γυναικών έδειξαν ότι η ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς αύξησε τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Οι ερευνητές όμως, δεν είδαν διαφορές στην αύξηση της ταχύτητας πολλαπλασιασμού μεταξύ των ενδομητριωτικών κυττάρων και των υγιώνκυττάρων.

Οι μελέτες στα ποντίκια επιβεβαίωσαν τα δεδομένα που αποκτήθηκαν in vitro δεδομένου ότι τα ενδομητριωτικά εμφυτεύματα βρέθηκαν να είναι μεγαλύτερα όταν αυξήθηκαν οι θυρεοειδικές ορμόνες. Μια αναδρομική ανάλυση των ασθενών με ενδομητρίωση με ή χωρίς διαταραχή θυρεοειδούς αποκάλυψε αυξημένο χρόνιο πυελικό πόνο και προχωρημένο στάδιο ενδομητρίωσης σε ασθενείς με διαταραχή του θυρεοειδούς.

Μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της έρευνας εδώ:https://www.pnas.org/content/116/24/11894

Μύθοι και αλήθειες για την ενδομητρίωση

Μύθοι και αλήθειες για την ενδομητρίωση

Άρθρο του Ι.Σούση, Μαιευτήρα Γυναικολόγου, Ιατρού Αναπαραγωγής

Η ενδομητρίωση είναι αναμφίβολα μια από τις πιο αινιγματικές παθήσεις από την οποία πάσχουν περίπου 200 εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο και συνήθως συνοδεύεται από χρόνιο πόνο.

Υπάρχουν πολλοί μύθοι για την ενδομητρίωση:

Μύθος #1

Είναι κανονικό να πονάς τόσο πολύ κατά τη διάρκεια της περιόδου σου, που να μην μπορείς να ανταπεξέλθεις στις καθημερινές σου υποχρεώσεις

Αλήθεια: Δεν είναι κανονικό. Ο πόνος μπορεί να προκαλείται από ενδομητρίωση ή άλλα γυναικολογικά προβλήματα.

Μύθος #2

Οι γυναίκες με ενδομητρίωση πονάνε πολύ μόνο κατά τη διάρκεια της περιόδου

Αλήθεια: Ο πόνος μπορεί να είναι χρόνιος. Πολλές φορές οι γυναίκες με ενδομητρίωση πονούν πολύ πριν ή μετά την περίοδο, αλλά και κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Η ένταση του πόνου δεν δείχνει και την έκταση, τον βαθμό της ενδομητρίωσης.

Μύθος #3

Οι γυναίκες με ενδομητρίωση αναγκαστικά έχουν μεγάλη αιμορραγία στην περίοδό τους.

Αλήθεια: Κάποιες γυναίκες με ενδομητρίωση έχουν λίγο και άλλες πολύ αίμα. Μία πάθηση που σχετίζεται με την ενδομητρίωση, η αδενομύωση είναι πιο πιθανό να προκαλεί έντονη αιμορραγία στην περίοδο.

Μύθος #4

Οι έφηβες δεν πάσχουν από ενδομητρίωση.

Αλήθεια: Πριν από 40 χρόνια οι γιατροί πίστευαν ότι η ενδομητρίωση αφορά μόνο γυναίκες στην τρίτη και τέταρτη δεκαετία της ζωής τους καθώς εκείνες έκαναν εγχειρήσεις για την πάθηση. Η λαπαροσκόπηση οδήγησε στη διάγνωση της ενδομητρίωσης σε όλο και νεαρότερες γυναίκες. Παγκόσμια έρευνα έδειξε ότι τα 2/3 των γυναικών που πάσχουν από ενδομητρίωση είναι κάτω των 30 ετών, αλλά και ότι πολλές έφηβες έχουν συμπτώματα ενδομητρίωσης μόλις αδιαθετήσουν για πρώτη φορά.

Μύθος #5

Ενδομητρίωση έχουν πιο συχνά οι γυναίκες της Καυκάσιας φυλής, ηλικίας 20-40 ετών

Αλήθεια: Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα θεωρείτο ότι η ενδομητρίωση αφορά μόνο τις λευκές γυναίκες. Αποδείχθηκε ότι αυτή η παρεξήγηση οφειλόταν στη μειωμένη περίθαλψη των αφροαμερικανίδων οι οποίες δεν είχαν διαγνωστεί.

Μύθος #6

Οι γυναίκες με ενδομητρίωση δεν μπορούν να κάνουν παιδί

Αλήθεια: Η ενδομητρίωση μπορεί να είναι η αιτία υπογονιμότητας, αλλά 80% των γυναικών που πάσχουν από ενδομητρίωση μένουν τελικά έγκυοι.

Μύθος #7

Η εγκυμοσύνη θεραπεύει την ενδομητρίωση

Αλήθεια: Ορισμένες γυναίκες αναφέρουν ότι δεν υποφέρουν από ενδομητρίωση μετά την εγκυμοσύνη. Η εγκυμοσύνη και οι ορμονοθεραπείες μπορεί να μειώσουν προσωρινά τα συμπτώματα. Δυστυχώς οι περισσότερες γυναίκες έχουν τα ίδια συμπτώματα ενδομητρίωσης μετά την εγκυμοσύνη.

Μύθος #8

Η χειρουργική επέμβαση θεραπεύει την ενδομητρίωση

Αλήθεια: Λαπαροσκοπικά αφαιρούνται οι εστίες της ενδομητρίωσης, αλλά μπορούν να επανεμφανιστούν στο ίδιο ή άλλο σημείο του σώματος. Δεν υπάρχει οριστική θεραπεία για την ενδομητρίωση.

Μύθος #9

Η ενδομητρίωση τελειώνει με την εμμηνόπαυση

Αλήθεια: η εμμηνόπαυση μπορεί να μειώσει τα σύμπτώματα της ενδομητρίωσης σε ορισμένες γυναίκες. Τελευταία έρευνα έδειξε ότι η ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί για πρώτη φορά ή να επανέλθει μετά την εμμηνόπαυση.

Μύθος #10

Η ενδομητρίωση είναι μία ασθένεια που πλήττει μόνο αδύνατες γυναίκες

Αλήθεια: Νέα έρευνα έδειξε ότι η παχυσαρκία συνδέεται με σημαντικά πιο σοβαρή ενδομητρίωση. Αν και οι περισσότερες γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση είναι όντως αδύνατες, οι παχουλές γυναίκες που πάσχουν από την ίδια ασθένεια, αν και αποτελούν τη μειοψηφία, η κατάστασή τους είναι πιο σοβαρή.

Όταν έχετε συμπτώματα ενδομητρίωσης, απευθυνθείτε άμεσα στον γιατρό σας. Σε πολλές περιπτώσεις περνούν τουλάχιστον 7 χρόνια πριν διαγνωσθεί η ενδομητρίωση, καθώς παρόμοια συμπτώματα έχουν και άλλες γυναικολογικές παθήσεις. 

Η διάγνωση της ενδομητρίωσης καθυστερεί 7 εως 12 χρόνια

Η διάγνωση της ενδομητρίωσης καθυστερεί 7 εως 12 χρόνια

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Η ενδομητρίωση μπορεί να επηρεάσει όλες τις πτυχές της ζωής μιας γυναίκας, συμπεριλαμβανομένων των σεξουαλικών σχέσεων, των κοινωνικών δραστηριοτήτων, της συναισθηματικής ευεξίας και της παραγωγικότητας στην εργασία της.

Η ασθένεια αποτελεί και μεγάλο οικονομικό βάρος για τις γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και τις οικογένειές τους. Τα στοιχεία για το ετήσιο κόστος για ιατρικές και φαρμακευτικές δαπάνες των γυναικών με ενδομητρίωση δείχνουν ότι είναι περισσότερο από τριπλάσιο σε σύγκριση με το κόστος υγειονομικής περίθαλψης των γυναικών που δεν πάσχουν από ενδομητρίωση (ακόμα και πέντε χρόνια πριν ή πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση). Το κόστος μπορεί να αυξηθεί σε πιο σοβαρές περιπτώσεις της νόσου, όταν υπάρχει χρόνιος πυελικός πόνος και υπογονιμότητα.

Η χρηματοδότηση για έρευνες σχετικά με την ενδομητρίωση είναι ανεπαρκής, περιορίζοντας την επιστημονική πρόοδο και τον αριθμό των διαθέσιμων διαγνωστικών και θεραπευτικών επιλογών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της νέας μελέτης.

Με στόχο την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, η Εταιρεία για την Έρευνα για την Υγεία των Γυναικών (SWHR) δημιούργησε μια ομάδα στην οποία συμμετέχουν ερευνητές, γιατροί, ασθενείς, στελέχη της βιομηχανίας και της κυβέρνησης, που αξιολόγησαν ταπροβλήματα στη διάγνωση και τη θεραπεία της ενδομητρίωσης.

Η πολυσχιδής προσέγγιση που καλύπτει το σύνολο των αναγκών των ασθενών και η ενημέρωσή τους είναι απαραίτητες για τη βελτίωση της περίθαλψης, της διάγνωσης και της ανάπτυξης νέων θεραπειών για την ενδομητρίωση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας με τίτλο “Αξιολόγηση ερευνητικών κενών και ανεκπλήρωτων αναγκών στην ενδομητρίωση”, τα οποία δημοσιεύθηκαν στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση American Journal of Obstetrics and Gynecology.

Σύμφωνα με την ομάδα εμπειρογνωμόνων, η έλλειψη γνώσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με τις αιτίες της ενδομητρίωσης συμβάλλει στη σημαντική καθυστέρηση (7 έως 12 έτη) από τη στιγμή της εμφάνισης των πρώτων συμπτωμάτων μέχρι τη διάγνωση. Αυτή η καθυστέρηση είναι ακόμα μεγαλύτερη για τις γυναίκες με χρόνιο πυελικό πόνο. Στις νεότερες γυναίκες η καθυστέρηση μπορεί να έχει σωματικές και συναισθηματικές συνέπειες, αλλά και τελικά αύξηση του κόστους θεραπείας.

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι ότι σήμερα το “χρυσό πρότυπο” για τη διάγνωση απαιτεί χειρουργική επέμβαση (λαπαροσκόπηση), ενώ καλοδεχούμενη θα ήταν η ανάπτυξη λιγότερο ακριβών, μη επεμβατικών διαγνωστικών εργαλείων, όπως οι βιοδείκτες. Επίσης, οι τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν μόνο την αξιολόγηση των εστιών της ενδομητρίωσης, παρά τις αναφορές περί αμφισβητήσιμης σχέσης του αριθμού των εστιών με τη σοβαρότητα της νόσου, τα συμπτώματα και τις επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής των γυναικών με ενδομητρίωση.

Εκστρατείες για την ενημέρωσητων ασθενών, των παρόχων υγειονομικής περίθαλψης και του κοινού, μπορούν επίσης να βοηθήσουν στην έγκαιρη και αξιόπιστη διάγνωση και θεραπεία, ανέφερε η ομάδα.

Εμπόδια προς αυτή την κατεύθυνση αποτελούν και τα προβλήματα στην ασφαλιστική κάλυψη, το ταμπού γύρω από τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με την περίοδο της γυναίκας και το γεγονός ότι θεωρείται φυσιολογικός ο πόνος της περιόδου σε μία γυναίκα. Όλα αυτά κάνουν τις γυναίκες να διστάζουν να συζητήσουν τα συμπτώματα ή να αναζητήσουν ιατρική φροντίδα.

“Επιπλέον, οι γυναίκες που αναφέρουν τα συμπτώματά τους, μπορεί να πέσουν θύματα της υπάρχουσας μεροληψίας λόγω φύλου, η οποία συχνά έχει οδηγήσει στο να αγνοείται ο πόνος της γυναίκας ή να μην δίνεται επαρκής θεραπεία”, δήλωσε η Rebecca Nebel, PhD, επικεφαλής της έρευνας.

Η καθιέρωση διαγνωστικών αλγορίθμων θα βοηθούσε στην εξάλειψη των καθυστερήσεων της διάγνωσης και θεραπείας.

Οι γυναίκες χρειάζεται να κάνουν κατά μέσο όρο επτά επισκέψεις στον γιατρό τους πριν τις παραπέμψει σε ειδικό, ενώ συχνά έχει γίνει λανθασμένη διάγνωση.

Στην θεραπεία που γίνεται μέχρι τώρα, οι περισσότερες ιατρικές και χειρουργικές προσεγγίσεις επικεντρώνονται στη διαχείριση του πόνου και των σχετικών συμπτωμάτων με την καταστολή ή την αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης, που πολλές φορές είναι αναποτελεσματικές.

Η φυσιοθεραπεία, ο βελονισμός και η γιόγκα είναι παραδείγματα μη φαρμακευτικών στρατηγικών που μπορούν να βοηθήσουν στην ανακούφιση του πόνου. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη θεραπεία της κατάθλιψης που σχετίζεταιμε την ενδομητρίωση και να παρέχουν στρατηγικές αντιμετώπισης των συμπατωμάτων και χαλάρωσης.

Η καταστολή των ωοθηκών μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες ενέργειες όπως απώλεια οστικής μάζας, εξάψεις και αύξηση βάρους. Αρκετές θεραπείες (πχ. αντισυλληπτικό χάπι) δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν όταν οι γυναίκες προσπαθούν να μείνουν έγκυοι και έτσι οι πάσχουσες από ενδομητρίωση έρχονται αντιμέτωπες με το δίλημμα είτε να μειώσουν τον πόνο είτε να προγραμματίσουν την προσπάθεια για επίτευξη εγκυμοσύνης το χρονικό διάστημα που δεν παίρνουν αγωγή.

Οι μελλοντικές θεραπείες και η φροντίδα θα πρέπει να στραφούν προς μια ολιστική προσέγγιση, εστιασμένη στον ασθενή ως σύνολο και όχι σε ένα σύμπτωμα κάθε φορά”, ανέφεραν οι ειδικοί.

Μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της έρευνας εδώ:

https://www.ajog.org/article/S0002-9378(19)30385-0/pdf

https://www.ajog.org/article/S0002-9378(19)30385-0/fulltext

Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On Linkedin