ενδομητρίωση

Μπορεί η ενδομητρίωση να προκαλεί πόνο στα πόδια;

Μπορεί η ενδομητρίωση να προκαλεί πόνο στα πόδια;

Αρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Η ενδομητρίωση για πολλά χρόνια δεν είχε συνδεθεί με τον πόνο στα πόδια. Κι όμως, η μία στις δύο γυναίκες που πάσχουν από τη μυστηριώδη αυτή ασθένεια έχουν κάποιου είδους πόνο στα πόδια τους, όπως έδειξε πρόσφατη μελέτη.

Συνήθως οι ασθενείς με ενδομητρίωση έχουν εξαιρετικά επώδυνη και βαριά περίοδο, νιώθουν πόνο μετά ή κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης (δυσπαρεύνια) και πυελικό πόνο. Όταν όμως εστίες της ενδομητρίωσης αναπτύσσονται κοντά στα νεύρα των ποδιών που περνούν από τη λεκάνη, μπορεί να προκαλέσουν πόνο στα πόδια, τους γοφούς και τους γλουτούς.

Η διάγνωση του πόνου στα πόδια που σχετίζεται με την ενδομητρίωση είναι εξαιρετικά δύσκολη, καθώς πολλές άλλες παθήσεις για τις οποίες γνωρίζουμε περισσότερα, προκαλούν επίσης πόνο στα πόδια. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι να διαγνωστεί η ενδομητρίωση περνούν 7 έως και 12 χρόνια από την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων.

Κάθε μήνα, κατά τη διάρκεια της εμμηνόρροιας, το ενδομήτριο (η επένδυση της μήτρας) αποβάλλεται μέσω του κόλπου. Αυτό συμβαίνει επειδή αλλάζουν τα επίπεδα των ορμονών. Στις γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση, ιστός που είναι ίδιος με το ενδομήτριο αναπτύσσεται εκτός μήτρας και τις ημέρες της περιόδου ο ιστός αυτός απορρίπτεται, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να φύγει από το σώμα και προκαλεί έντονο πόνο.

Σε ορισμένες γυναίκες αναπτύσσονται εστίες ενδομητρίωσης μέσα και γύρω από τα νεύρα που υπάρχουν στη λεκάνη και τα ισχία ασκώντας πίεση σε αυτά τα νεύρα, με αποτέλεσμα να έχει η ασθενής συμπτώματα όπως πόνος και μούδιασμα στους γοφούς, τους γλουτούς και τα πόδια.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις πόνου στα πόδια που σχετίζεται με την ενδομητρίωση, αποδείχθηκε ότι οι εστίες της ενδομητρίωσης είχαν αναπτυχθεί στο ισχιακό νεύρο ή σε ένα από τους κλάδους του. Το ισχιακό νεύρο είναι το μεγαλύτερο και μακρύτερο νεύρο στο ανθρώπινο σώμα. Αρχίζει χαμηλά στην πλάτη μας, διέρχεται από τη λεκάνη και νευρώνει το πόδι σε όλο του το μήκος, διακλαδούμενο σε πολλά μικρότερα νεύρα κατά μήκος της διαδρομής.

Το ισχιακό νεύρο παρέχει αίσθηση στο κάτω μέρος του σώματος. Η πίεση στο ισχιακό νεύρο μπορεί λοιπόν να προκαλέσει πολλά διαφορετικά συμπτώματα, συνηθέστερα πόνο, μούδιασμα και μυρμήγκιασμα στις ακόλουθες περιοχές:

στην εξωτερική πλευρά του ποδιού

πίσω μέρος των μηρών και γάμπα

γόνατο

πατούσα, φτέρνα και πάνω του πέλματος

γοφοί

γλουτοί

Πολλές γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση νιώθουν ανακούφιση όταν:

εκτείνουν απαλά το πόδι εστιάζοντας στους γλουτούς, τους μηρούς, τις γάμπες τους μύες και τους μύες του πέλματος

κάνουν ήπια άσκηση, όπως η γιόγκα, κολύμπι ή περπάτημα, καθώς βοηθούν στην αντιμετώπιση της φλεγμονής

παίρνουν παυσίπονα και βάζουν αλοιφές για τη φλεγμονή και τον πόνο

Οι ασθενείς έχουν δει αποτελέσματα όταν τρώνε:

φρούτα και λαχανικά πλούσια σε φυτικές ίνες και αντιοξειδωτικά (πχ φυλλώδη πράσινα λαχανικά, μούρα και εσπεριδοειδή).

άπαχα κρέατα και ξηρούς καρπούς που περιέχουν αντιφλεγμονώδεις ενώσεις, όπως ωμέγα-3 (πχ ψάρια, καρύδια, αμύγδαλα, σουσάμι)

Επίσης, όταν αποφεύγουν:

τρόφιμα που συνδέονται με τις φλεγμονές (όπως κόκκινο κρέας, αλκοόλ, τρόφιμα με πολλά συντηρητικά)

Το νερό βοηθά. Η αφυδάτωση μπορεί να εντείνει τη φλεγμονή και τον πόνο σε όλο το σώμα. Οι εναλλακτικές θεραπείες, όπως ο βελονισμός και το θεραπευτικό μασάζ, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές για ορισμένες ασθενείς με ενδομητρίωση που παρουσιάζουν πόνο στα πόδια.

Υπογονιμότητα: Βήμα-βήμα η πρώτη επίσκεψη στον γιατρό

Υπογονιμότητα: Βήμα-βήμα η πρώτη επίσκεψη στον γιατρό

Ένα ζευγάρι που έχει συχνά σεξουαλική επαφή πρέπει να αρχίσει να διερευνά εάν υπάρχει θέμα υπογονιμότητας όταν δεν έχει επιτευχθεί εγκυμοσύνη μέσα σε ένα χρόνο, εφόσον η γυναίκα έχει φυσιολογικό κύκλο.

Το ζευγάρι πρέπει να ζητήσει νωρίτερα τη βοήθεια γιατρού εάν η γυναίκα είναι άνω των 35 ετών ή εάν γνωρίζουν/υποπτεύονται πως η γυναίκα έχει πρόβλημα με την περίοδό της (π.χ. εξαιτίας ανωορρηξίας, ενδομητρίωσης, φλεγμονής), έχει πρόσφατη μητρορραγία, έχει συμφύσεις ή αποφραγμένες σάλπιγγες ή έχει υποβληθεί σε επέμβαση κύστης ωοθήκης.

Επίσης το ζευγάρι πρέπει να απευθυνθεί στον γιατρό όταν γνωρίζουν ή υποψιάζονται ότι ο άνδρας αντιμετωπίζει προβλήματα με το σπέρμα του (π.χ. από παρωτίτιδα σε μεγάλη ηλικία, τραυματισμό των όρχεων ή χημειοθεραπεία).

Η υπογονιμότητα δεν είναι ασθένεια, αλλά μία ένδειξη ότι είναι πιθανό να υπάρχει κάποιο πρόβλημα στον έναν ή και στους δύο συντρόφους. Είναι πολύ σημαντικό ο γιατρός να εντπιίσει το αίτιο της υπογονιμότητας, πριν χορηγηθεί οποιαδήποτε θεραπεία, έτσι ώστε να αποφύγουμε άσκοπες καθυστερήσεις στην επίλυση του προβλήματος.

Η υπογονιμότητα αφορά και τους δύο συντρόφους. Μπορεί να υπάρχει πρόβλημα στον ένα ή στον άλλο σύντροφο ή και στους δύο. Είναι σημαντικό να επισκεφθούν μαζί τον γιατρό για τη λήψη ενός καλού ιστορικού και από τους δύο, να κάνουν ερωτήσεις στον γιατρό και να πάρουν απαντήσεις, ενώ θα θυμούνται καλύτερα όλα όσα συζητήθηκαν.

Τι συμβαίνει στο πρώτο ραντεβού για τη διερεύνηση της υπογονιμότητας;

Ο γιατρός θα ρωτήσει τη γυναίκα για την ηλικία της και το χρονικό διάστημα που προσπαθεί να μείνει έγκυος.

Ακόμη θα ρωτήσει την ηλικία που άρχισε η περίοδός της, αν είναι σταθερή, τη διάρκεια του κύκλου, πόσες μέρες διαρκεί η περίοδος και αν υπάρχει πόνος κατά την διάρκεια της.

Θα ενημερωθεί για την ύπαρξη κυήσεων σε αυτή ή σε προηγούμενη σχέση καθώς και ποια ήταν η κατάληξη τους. Η γυναίκα δεν χρειάζεται να ανησυχεί αν θα ρωτήσει ο γιατρός για προηγούμενες διακοπές κυήσεων (που πιθανώς δε γνωρίζει ο τωρινός σύντροφος της) καθώς μπορεί να ενημερώσει τον γιατρό όταν είναι μόνοι τους π.χ. κατά την κλινική εξέταση. Όλες οι πληροφορίες είναι απόλυτα εμπιστευτικές.

Ο γιατρός πρέπει ακόμη να γνωρίζει για:

  • ύπαρξη σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων κατά το παρελθόν ή πυελικές φλεγμονές ή ιστορικό σκωληκοειδίτιδας και κάθε κοιλιακή επέμβαση γιατί μπορούν να προκαλέσουν συμφύσεις και αποφραγμένες σάλπιγγες.
  • συμπτώματα ενδεικτικά ενδομητρίωσης, όπως π.χ. πόνος μέσα βαθιά κατά την διάρκεια της σεξουαλικής επαφής ή δυσμηνόρροια
  • οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας και φαρμακευτική αγωγή
  • συνήθειες όπως κατανάλωση αλκοόλ και κάπνισμα

Ο γιατρός θα ρωτήσει τον άνδρα για το ιστορικό όλων των καταστάσεων που επηρεάζουν αρνητικά τη γονιμότητα, όπως:

  • χειρουργικές επεμβάσεις ή τραυματισμούς στους όρχεις ή ιστορικό παρωτίτιδας
  • σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα και πόνο στους όρχεις
  • τακτική λήψη φαρμάκων
  • συνήθειες όπως κατανάλωση αλκοόλ και κάπνισμα
  • επίτευξη κυήσεων με προηγούμενες συντρόφους

Ως ζευγάρι θα πρέπει να πείτε στον γιατρό πόσο συχνά έχετε σεξουαλικές επαφές και αν γίνονται σε κάποια συγκεκριμένη στιγμή του κύκλου της γυναίκας, καθώς και εάν υπάρχουν προβλήματα με την σεξουαλική επαφή, όπως π.χ. πρόωρη εκσπερμάτωση.

Τέλος ο γιατρός θα σας εξετάσει και θα σας ζητήσει να κάνετε ορισμένες εξετάσεις.

Για τη γυναίκα απαραίτητες εξετάσεις είναι το διακολπικό υπερηχογράφημα, η σαλπιγγογραφία, το ορμονικό προφίλ. Η λαπαροσκόπηση είναι πολύ χρήσιμη, αν και δεν χρειάζεται πάντα. Για τον άνδρα το σπερμοδιάγραμα είναι η πιο σημαντική εξέταση. Επίσης, ο γιατρός μπορεί να ζητήσει να κάνετε και οποιαδήποτε άλλη εξέταση κρίνει χρήσιμη στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο χειρότερος εχθρός της γονιμότητας είναι ο χρόνος.

Η αλήθεια για το γόνιμο παράθυρο των γυναικών

Η αλήθεια για το γόνιμο παράθυρο των γυναικών

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

 

Ο εμμηνορρυσιακός κύκλος των 28 ημερών φαίνεται πως είναι μυστήριο. Μόνο το 13% των γυναικών έχει εμμηνορρυσιακό κύκλο που διαρκεί 28 ημέρες, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Οι Βρετανοί επιστήμονες του πανεπιστημίου της UCL ανέλυσαν τα στοιχεία πάνω από 600.000 ημερησίων κύκλων 124.648 γυναικών από τη Σουηδία, την Ηνωμένη Πολιτεία και τη Μεγάλη Βρετανία.

Οι ερευνητές εξέτασαν τα χαρακτηριστικά του κύκλου σε σχέση με την ηλικία, το δείκτη της σωματικής μάζας και τη θερμοκρασία των γυναικών. Τα ευρήματα δείχνουν ότι ο μέσος κύκλος είναι 29,3 ημέρες και μόνο το 13% είναι 28 ημέρες. Το 65% των γυναικών είχαν κύκλους που διήρκεσαν μεταξύ 25 και 30 ημερών.

Η πρώτη ημέρα της εμμηνόρροιας ορίζεται ως η πρώτη ημέρα του κύκλου και η ημέρα αμέσως πριν από την επόμενη μεσολάβηση ορίζεται ως τελευταία. Ο κύκλος διαιρείται σε δύο φάσεις από την ωορρηξία: στην πρώτη φάση (παραγωγική φάση) αναπτύσσεται και ωριμάζει η ωάριο και η δεύτερη (εκκριτική φάση) ξεκινά από την ωορρηξία και τελειώνει την πρώτη ημέρα του επόμενου κύκλου.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο μέσος όρος της πρώτης φάσης ήταν 16,9 ημέρες και της δεύτερης φάσης 12,4 ημέρες. Από τα 25 ως τα 45 έτη της γυναίκας, η ετήσια αύξηση της γυναίκας μειώνεται κατά μέσο όρο 0,18 ημέρες και η πρώτη φάση του κύκλου μειώνεται κατά 0,19 ημέρες. Στις παχύσαρκες γυναίκες ο κύκλος μεταβλήθηκε κατά 14% περισσότερο. Η αλλαγή του κύκλου ήταν μικρότερη σε γυναίκες που δεν ήταν παχύσαρκες ή είχαν χαμηλότερο από το κανονικό βάρος.

Η καθηγήτρια Joyce Harper από το Ινστιτούτο Υγείας των Γυναικών της UCL δήλωσε: «Η μελέτη μας είναι μοναδική καθώς αναλύθηκε πάνω από μισό εκατομμύριο κύκλοι και μας βοήθησε να κατανοήσουμε εκ νέου τα βασικά στάδια του κύκλου.

Παραδοσιακά οι μελέτες επικεντρώθηκαν σε γυναίκες με κύκλους περίπου 28 ημερών και είχαν διαμορφώσει την αντίληψή μας για τον γυναικολογικό κύκλο. Για πρώτη φορά είδαμε ότι πολύ λίγες γυναίκες έχουν κύκλους 28 ημερών και αρκετές έχουν πολύ μικρότερους ή πολύ μεγαλύτερους κύκλους ».

Πότε γίνεται η ωορρηξία

«Επίσης, αποδείξαμε ότι η ωορρηξία δεν συμβαίνει σταθερά την 14η ημέρα και έτσι είναι σημαντικό οι γυναίκες που επιθυμούν να μείνουν έγκυες να έχουν σεξουαλική επαφή στις εποχές τους. Για να προσδιορίσουν τις γόνιμες μέρες τους θα πρέπει να παρακολουθούν και τη θερμοκρασία τους, καθώς είναι φανερό ότι μόνο οι κύκλοι ημερομηνίες δεν μας παρέχουν όλες τις πληροφορίες », εξηγεί η καθηγήτρια Harper.

Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από γυναίκες ηλικίας 18 έως 45 ετών, που χρησιμοποίησαν μια εφαρμογή καταγραφής του κύκλου τους από το Σεπτέμβριο του 2016 έως το Φεβρουάριο του 2019, είχαν Δείκτης Μάζας Σώματος 15-50 και δεν είχαν χρησιμοποιήσει ορμονική αντισύλληψη 12 μήνες πριν την έναρξη της έρευνας.

Οι γυναίκες που ήθελαν να λάβουν μέρος στην έρευνα αλλά είχαν δηλώσει ότι είχαν προϋπάρχουσα ιατρική κατάσταση (υποτροπή πολυκυστικών ωοθηκών, υποθυρεοειδισμό ή ενδομητρίωση) ή που είχαν συμπτώματα εμμηνόπαυσης αποκλεισμένες.

Η άποψή μου

Οι γυναίκες που επιθυμούν να μείνουν έγκυοι πρέπει να έχουν σεξουαλικές επαφές τις γόνιμες μέρες του κύκλου τους. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα κύησης λόγω της μεταβλητότητας του κύκλου όπως απέδειξε η παραπάνω μελέτη. Οι εφαρμογές αυτές στο μέλλον θα γίνουν πολύ πιο πρακτικές και θα διευκολύνουν ακόμη περισσότερο τα ζευγάρια στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν παιδί.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ: https://www.nature.com/articles/s41746-019-0152-7

Το μπότοξ μειώνει τους σπασμούς της ενδομητρίωσης

Το μπότοξ μειώνει τους σπασμούς της ενδομητρίωσης

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Οι μυικοί σπασμοί στην πυελική χώρα από τους οποίους υποφέρουν οι ασθενείς με ενδομητρίωση, μπορεί να θεραπευθούν με τη χρήση μπότοξ και να βελτιωθεί έτσι η ποιότητα της ζωής των ασθενών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μικρής έρευνας που δημοσιεύθηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση Regional Anesthesia & Pain Medicine.

Οι ενέσεις αλλαντικής τοξίνης (botoxείναι εκπληκτικά αποτελεσματικές στη μείωση του πόνου, με αποτέλεσμα να μην χρειάζονται οι ασθενείς τόσα παυσίπονα”, είπε η νευρολόγος Πάμελα Στράτον, επικεφαλής της έρευνας. “Πολλές γυναίκες είχαν αναφέρει ότι ο πόνος παίζει σημαντικό ρόλο στην ποιότητα της ζωής τους και αυτή η θεραπεία μπορεί να τους δώσει πίσω τη ζωή τους”

Υπολογίζεται ότι 176 εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως πάσχουν από ενδομητρίωση, ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει σε υπογονιμότητα και να προκαλέσει χρόνιο πόνο. Οι συνήθεις θεραπείες περιλαμβάνουν χορήγηση ορμονών και χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης. Παρά τις θεραπείες, σε κάποιες περιπτώσεις ο πόνος, που σχετίζεται με σπασμούς του πυελικού εδάφους είναι ένα πρόβλημα που εξακολουθεί να υφίσταται σε γυναίκες με ενδομητρίωση, ακόμα και μετά την επέμβαση και τη χορήγηση ορμονικής θεραπείας.

Οι ερευνητές χορήγησαν διακολπικά στις γυναίκες που πάσχουν από χρόνιο πυελικό πόνο της ενδομητρίωσης μια ένεση της τοξίνης botulinum, που ονομάζεται onabotulinumtoxinA, ή onaBoNTA, ενώ υπήρχε και μία ομάδα γυναικών που λάμβανε εικονικό φάρμακο (placebo).

Δέκα από τις 13 γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη επέλεξαν να κάνουν την ένεση onaBoNTA, η οποία εγχύθηκε διακολπικά στους πυελικούς μύες σε δόσεις 100 μονάδων (25 μονάδες / κ.εκ.).

Οι ερευνητές παρακολούθησαν τις ασθενείς για τέσσερις μήνες μετά την ένεση και αξιολόγησαν τα αποτελέσματα της έγχυσης μετρώντας τις αλλαγές που υπήρχαν στους σπασμούς, τον πόνο και την αδυναμία να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα.

Στην αρχή της μελέτης (πριν από την ένεση), οκτώ από τις 10 γυναίκες που έκαναν ένεση είχαν σπασμούς στους πυελικούς μυς τους, καθώς και έντονο πόνο.

Ένα μήνα μετά την ένεση onaBoNTA, τα ποσοστά σπασμών μειώθηκαν σημαντικά ή σταμάτησαν να υφίστανται σε όλες τις ασθενείς. Οι περισσότερες ασθενείς (8 από τις 10) ανέφεραν μόνο ήπιο πόνο ή καθόλου πόνο, ενώ οι μισές δεν χρειάζονταν πια παυσίπονα. Δύο μήνες μετά την ένεση, ο πόνος μειώθηκε σε όλες τις ασθενείς.

Η ευεργετική δράση της έγχυσης onaBoNTA σταμάτησε σε τρεις γυναίκες 6-11 μήνες μετά την ένεση. Οι τρεις ζήτησαν από τους ερευνητές να τους κάνουν και νέα ένεση onaBoNTA. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν ήπιες και παροδικές.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι “η ένεση onaBoNTA μείωσε για τουλάχιστον 6 μήνες τον πόνο, τους σπασμούς και την αδυναμία να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα για έως και 11 μήνες.

Η αλλαντική τοξίνη (μπότοξ) μπλοκάρει τα νευρικά σήματα που θα προκαλούσαν σύσπαση των μυών και χρησιμοποιείται τους μυς να συσπαστούν και έχουν χρησιμοποιηθεί για να θεραπευθούν ημικρανίες και ορισμένα κινητικά προβλήματα.

Πολλοί γιατροί χρησιμοποιούν μπότοξ για να βοηθήσουν τους ασθενείς τους, αλλά ο καθένας χρησιμοποιεί διαφορετικές τεχνικές και μεθόδους, διαφορετικές μάρκες της τοξίνης και διαφορετικές δόσεις. Αυτή η έρευνα θα βοηθήσει να υπάρξουν πρωτόκολλα για την θεραπεία του πυελικού πόνου”, είπαν οι ερευνητές.

Μεγαλύτερες κλινικές έρευνες πρέπει να γίνουν για να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα, αλλά και να μάθουμε περισσότερα για τους μηχανισμούς του χρόνιου πυελικού πόνου και πως βοηθά το μπότοξ στην αντιμετώπισή του.

 

Τα αυξημένα επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς σχετίζονται με τον χρόνιο πόνο και τη σοβαρότητα της ενδομητρίωσης

Τα αυξημένα επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς σχετίζονται με τον χρόνιο πόνο και τη σοβαρότητα της ενδομητρίωσης

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Οι ασθενείς που πάσχουν από ενδομητρίωση και έχουν δυσλειτουργία του θυρεοειδούς έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να υποφέρουν από χρόνιο πόνο και να έχουν πιο σοβαρή ενδομητρίωση, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Η ενδομητρίωση είναι μία μυστηριώδης ασθένεια. Οι αυτοάνοσες διαταραχές του θυρεοειδούς σχετίζονται με την ενδομητρίωση, αλλά ο μηχανισμός με τον οποίο συνδέονται οι δύο ασθένειες είναι άγνωστος.

Κάθε κύτταρο στο σώμα μεταφέρει πρωτεϊνικούς δείκτες, που ονομάζονται αντιγόνα καιεπιτρέπουν σε ένα κύτταρο να αναγνωρίζεται από το ανοσοποιητικό σύστημα ως “δικό μου” ή “ξένο“. Σε αυτοάνοσες διαταραχές του θυρεοειδούς, το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού επιτίθεται και προκαλεί βλάβες στον θυρεοειδή αδένα. Αυτές οι ασθένειες χαρακτηρίζονται από την παραγωγή αυτοαντισωμάτων έναντι ειδικών αντιγόνων τουθυρεοειδούς και του υποδοχέα ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς.

Οι ερευνητές του Université Paris Descartes μελέτησαν τη σχέση μεταξύ της ενδομητρίωσης και των αυτοάνοσων διαταραχών του θυρεοειδούς και ειδικότερα πώς οι διαταραχές του θυρεοειδούς επηρεάζουν την εξέλιξη της ενδομητρίωσης.

Διαπίστωσαν ότι τόσο τα επίπεδα του RNA όσο και των πρωτεϊνών που εμπλέκονται στο μεταβολισμό του θυρεοειδούς ήταν διαφορετικά στο δείγμα του ενδομητρίου που ελήφθη μεβιοψία από ασθενείς με ενδομητρίωση και σε υγιείς γυναίκες. Τα μόρια RNA δρουν ως πρότυπα για να παράγουν πρωτεΐνες, οι οποίες εκτελούν βασικές λειτουργίες στο κύτταρο.

Επίσης, στα ενδομητριωτικά κύτταρα, η ποσότητα θυρεοειδικών ορμονών ήταν διαφορετική σε σύγκριση με αυτή των κυττάρων από την ομάδα ελέγχου. Η θυρεοειδική ορμόνη Τ4 (θυροξίνη) μετατρέπεται σε Τ3 (τριϊωδοθυρονίνη), η οποία είναι πολύ πιο δραστική από την Τ4. Στα ενδομητριωτικά κύτταρα, η παραγωγή Τ4 αυξήθηκε, ενώ η Τ3 μειώθηκε.

Η ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς ρυθμίζει την παραγωγή των Τ3 και Τ4. Οι in vitro (εργαστηριακές) μελέτες που χρησιμοποίησαν κύτταρα από το ενδομήτριο ασθενών με ενδομητρίωση και υγιών γυναικών έδειξαν ότι η ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς αύξησε τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Οι ερευνητές όμως, δεν είδαν διαφορές στην αύξηση της ταχύτητας πολλαπλασιασμού μεταξύ των ενδομητριωτικών κυττάρων και των υγιώνκυττάρων.

Οι μελέτες στα ποντίκια επιβεβαίωσαν τα δεδομένα που αποκτήθηκαν in vitro δεδομένου ότι τα ενδομητριωτικά εμφυτεύματα βρέθηκαν να είναι μεγαλύτερα όταν αυξήθηκαν οι θυρεοειδικές ορμόνες. Μια αναδρομική ανάλυση των ασθενών με ενδομητρίωση με ή χωρίς διαταραχή θυρεοειδούς αποκάλυψε αυξημένο χρόνιο πυελικό πόνο και προχωρημένο στάδιο ενδομητρίωσης σε ασθενείς με διαταραχή του θυρεοειδούς.

Μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της έρευνας εδώ:https://www.pnas.org/content/116/24/11894

Ένα κοινό αντιβιοτικό μπορεί να βοηθά στην καταπολέμηση της ενδομητρίωσης

Ένα κοινό αντιβιοτικό μπορεί να βοηθά στην καταπολέμηση της ενδομητρίωσης

Άρθρο του Ι.Σούση, Μαιευτήρα Γυναικολόγου, Ιατρού Αναπαραγωγής

Η θεραπεία με το ευρείας χρήσης αντιβιοτικό δοξυκυκλίνη (Vibramycin) μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της εξάπλωσης των εστιών της ενδομητρίωσης σε γυναίκες που δεν ανταποκρίνονται στις συνήθεις θεραπείες, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας πιλοτικής μελέτης.

Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύθηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση Reproductive Biology and Endocrinology.

Παρά τις προσπάθειες να μάθουμε τους βασικούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην εκδήλωση της ενδομητρίωσης, η νόσος παραμένει αινιγματική. Δεν υπάρχει ακόμα απόλυτα αποτελεσματική φαρμακευτική θεραπεία και οι σημερινές θεραπείες συνοδεύονται από σημαντικές παρενέργειες. Για πολλές γυναίκες η χειρουργική επέμβαση είναι η μόνη προσέγγιση, αλλά είναι πιθανό να μην αποτελέσει μόνιμη λύση, καθώς συχνά η νόσος επανεμφανίζεται και χρειάζεται νέα επέμβαση.

Οι μεταλλοπρωτεϊνάσες (ΜΜΡ) είναι ένζυμα που ρυθμίζουν την ανάπτυξη των οργάνων και την ανάπλαση των ιστών. Συνήθως δεν είναι πολύ δραστήριες στους ιστούς των ενηλίκων. Έχει διαπιστωθεί όμως ότι απορρυθμίζονται σε διάφορες ασθένειες, όπως η ενδομητρίωση.

Οι ΜΜΡ-2 και ΜΜΡ-9 διαπιστώθηκε ότι είναι αυξημένες στις εστίες της ενδομητρίωσης σε σύγκριση με δείγματα που ελήφθησαν από υγιή ιστό.

Επίσης, αυτά τα ένζυμα θεωρείται ότι παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη και στη διείσδυση των έκτοπων ενδομητρικών κυττάρων που δημιουργούν τις εστίες της ενδομητρίωσης.

Ερευνητές από το ελβετικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ζυρίχης αποφάσισαν να διερευνήσουν κατά πόσον μπορεί να χρησιμοποιηθεί η δοξυκυκλίνη στη θεραπεία της ενδομητρίωσης.

Διαπίστωσαν ότι η θεραπεία με διαφορετικές δόσεις δοξυκυκλίνης θα μπορούσε να αποτρέψει την παραγωγή ΜΜΡ-2 και ΜΜΡ-9 και να μειώσει τη δραστηριότητα τόσο των “αθάνατων” κυττάρων ενδομητρίωσης (εκείνων που στο εργαστήριο τροποποιήθηκαν ώστε να πολλαπλασιάζονται διαρκώς) όσο και σε κύτταρα που συλλέχθηκαν από δύο ασθενείς.

Περαιτέρω ανάλυση έδειξε ότι η θεραπεία με χαμηλή δόση δοξυκυκλίνης θα μπορούσε να μειώσει έως και 78% τον αριθμό των διεισδυτικών κυττάρων σε σύγκριση με τα κύτταρα που καλλιεργήθηκαν με εικονικό φάρμακο.

Στη συνέχεια, η ομάδα αξιολόγησε τη δοξυκυκλίνη όταν χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με προγεστερόνη, η οποία συχνά χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων ενδομητρίωσης. Διαπίστωσαν ότι η συνδυασμένη θεραπεία μείωσε περαιτέρω τα επίπεδα ενεργοποιημένης ΜΜΡ-2, σε σχέση με τη χρήση ενός μόνο παράγοντα.

“Τα αποτελέσματά μας έδειξαν ότι ενδεχομένως μπορεί να χρησιμοποιηθεί χαμηλή δόση δοξυκυκλίνης στη θεραπεία της ενδομητρίωσης”, ανέφεραν οι ερευνητές.

Η χαμηλή δόση δοξυκυκλίνης έχει αποδειχθεί ότι είναι καλώς ανεκτή σε άλλες κλινικές συνθήκες. Επομένως, θα μπορούσε να αποτελέσει μια πιθανή θεραπευτική επιλογή για την ενδομητρίωση, ιδιαίτερα σε σοβαρές μορφές εν τω βάθει ενδομητρίωσης, οι οποίες συχνά δεν ανταποκρίνονται καλά στις τρέχουσες επιλογές θεραπείας.

Επίσης, η χαμηλή δόση δοξυκυκλίνης μπορεί να αποτελέσει μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική λύση για τις ασθενείς που δεν μπορούν να υποβληθούν σε ορμονική θεραπεία για την πρόληψη υποτροπής, μετά από χειρουργική αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης”,κατέληξαν οι ερευνητές.

Η γνώμη μου

Η μελέτη αυτή απέδειξε την αποτελεσματικότητα της δοξυκυκλίνης στην αναστολή της επέκτασης της ενδομητρίωσης στο εργαστήριο. Εφόσον τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαιωθούν από κλινικές μελέτες, με ή χωρίς ταυτόχρονη χρήση προγεστερόνης, θα μπορούσε να αποτελέσει μία φθηνή εναλλακτική θεραπεία και με λιγότερες παρενέργειες. Ιδιαίτερα ελκυστική θα ήταν στις γυναίκες που δεν επιθυμούν ή δεν δύνανται να λάβουν ορμονική θεραπεία.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ:https://rbej.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12958-019-0481-z

Οι γυναίκες με ενδομητρίωση παρουσιάζουν ανισορροπία στη μικροβιακή χλωρίδα του κόλπου και του τραχήλου

Οι γυναίκες με ενδομητρίωση παρουσιάζουν ανισορροπία στη μικροβιακή χλωρίδα του κόλπου και του τραχήλου

Άρθρο του Ι. Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Οι μικροοργανισμοί που υπάρχουν στον κόλπο και τον τράχηλο των ασθενών με ενδομητρίωση σταδίου 3 και 4 διαφέρουν από εκείνους που έχουν γυναίκες οι οποίες δεν πάσχουν από ενδομητρίωση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα νέας μελέτης. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένδειξη ότι αυτοί οι μικροοργανισμοί μπορεί να παίζουν σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση της ενδομητρίωσης. 

Η ενδομητρίωση είναι μια χρόνια ασθένεια, στην οποία κύτταρα του ενδομητρίου εμφυτεύονται εκτός μήτρας, στη λεκάνη ακόμα και στο έντερο. 

Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές η ενδομητρίωση αναπτύσσεται εξαιτίας της παλίνδρομης εμμηνόρροιας, η οποία προκαλεί την έξοδο των ενδομητρικών κυττάρων από τη μήτρα και την εμφύτευσή τους στη λεκάνη. Επειδή όμως όλες οι γυναίκες εμφανίζουν κάποια στιγμή παλλίνδρομη εμμηνόρροια, οι ερευνητές αναζητούν και άλλες πιθανές αιτίες ενδομητρίωσης, η οποία εμφανίζεται περίπου στο 10% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας.

Οι μικροοργανισμοί, όπως τα βακτήρια, οι μύκητες και οι ιοί, ζουν στον οργανισμό και παίζουν σημαντικό ρόλο. Αποτελούν την ανθρώπινη μικροχλωρίδα.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ανισορροπία της χλωρίδας των ανθρώπων (γνωστή ως δυσβίωση) σχετίζεται με την εκδήλωση ασθενειών. Για παράδειγμα, η διατάραξη της μικροχλωρίδας του εντέρου μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου καθώς οι μικροοργανισμοί βοηθούν στη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτό το φαινόμενο συνδέεται επίσης με άλλες παθήσεις, όπως οι νευροψυχιατρικές παθήσεις, η ψωρίαση, η αρθρίτιδα και κάποιες μορφές καρκίνου, ειδικά με τον καρκίνο του παχέος εντέρου.

Δεδομένου ότι η φλεγμονή και η ενεργοποίηση των ανοσοποιητικών κυττάρων έχουν συνδεθεί με την ενδομητρίωση, οι ερευνητές υποθέτουν ότι η δυσβίωση μπορεί επίσης να διαδραματίζει κάποιο ρόλο στην εμφάνιση της ενδομητρίωσης. 

Οι ερευνητές συνέκριναν τη χλωρίδα γυναικών που πάσχουν από ενδομητρίωση με αυτή υγιών γυναικών. Πήραν δείγματα από την κολπική, την τραχηλική και την εντερική χλωρίδα 14 γυναικών με ενδομητρίωση σταδίου 3/4, αλλά και από 14 υγιείς γυναίκες και αναζήτησαν διάφορους μικροοργανισμούς, αναλύοντας τα γονιδιώματά τους.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπήρχε σε γενικές γραμμές ομοιότητα της σύνθεσης των μικροβίων στην ομάδα των γυναικών με ενδομητρίωση και στη ομάδα ελέγχου.

Ωστόσο, υπήρξε μια διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων στο επίπεδο γένους, η οποία κατατάσσεται πάνω από τα είδη και κάτω από την οικογένεια στην ιεραρχία της βιολογικής ταξινόμησης.

Διαπιστώθηκε έλλειψη του γένους Atopobium στην κολπική και τραχηλική χλωρίδα των γυναικών με ενδομητρίωση. Διαπιστώθηκε επίσης αυξημένη συχνότητα των ειδών Gardnerella, Streptococcus, Escherichia, Shigella και Ureoplasma – όλα πιθανώς παθογόνα (ικανά να προκαλέσουν νόσο) στην τραχιλική χλωρίδα των ασθενών με ενδομητρίωση σταδίου 3/4.

Περισσότερες γυναίκες στην ομάδα με ενδομητρίωση έχουν επίσης μία κοινότητα μικροβίων των κοπράνων που κυριαρχείται από τα Shigella / Escherichia.

“Εάν επιβεβαιωθεί σε άλλες μελέτες, η πλήρης απουσία Atopobium στον κόλπο και τον τράχηλο, σε συνδυασμό με την αυξημένη παρουσία των Gardnerella, Escherichia / Shigella και Ureoplasma στην τραχηλική χλωρίδα των ασθενών με ενδομητρίωση, θα μπορούσε να είναι σημαντικό το εύρημα αυτής της μελέτης” ανέφεραν οι ερευνητές.

“Ενώ η συνολική σύνθεση.των μικροβίων στον τράχηλο, τον κόλπο και το έντερο φαίνεται παρόμοια μεταξύ των γυναικών με ενδομητρίωση σταδίου 3-4 και των υγιών γυναικών, φαίνεται ότι υπάρχουν διαφορές στο επίπεδο του γένους”.

Απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να διευκρινιστεί πως συνδέονται η δυσβίωση με την ενδομητρίωση κι αν η δυσβίωση προκαλεί ενδομητρίωση ή αντιστρόφως.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.researchgate.net/publication/331170382_The_Endobiota_Study_Comparison_of_Vaginal_Cervical_and_Gut_Microbiota_Between_Women_with_Stage_34_Endometriosis_and_Healthy_Controls

 

H ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί μετά την εμμηνόπαυση

H ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί μετά την εμμηνόπαυση

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Σε σπάνιες περιπτώσεις η ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί ή να επανέλθει μετά την εμμηνόπαυση. Είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι γιατροί ότι αν μία γυναίκα με ενδομητρίωση έχει έντονο πυελικό πόνο ή βαριά αιμορραγία δεν θα πρέπει να υποτιμάται ο κίνδυνος να έχει εξελιχθεί η ασθένεια σε καρκίνο, σύμφωνα με άρθρο μαιευτήρων-γυναικολόγων στην επιστημονική επιθεώρηση Hormone Molecular Biology and Clinical Investigation.

Οι ερευνητές εφιστούν επίσης την προσοχή σε ένα σημαντικό δίλημμα: πρέπει ένας γιατρός να δίνει θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης (HRT) σε μια γυναίκα με ενδομητρίωση που εμφανίζει συμπτώματα εμμηνόπαυσης, δεδομένου ότι αυτό μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο να επανέλθει η ενδομητρίωση ή να εξελιχθεί σε καρκίνο;

“Η μετεμμηνοπαυσιακή ενδομητρίωση είναι σπάνια, αλλά είναι μια πραγματικότητα”, ανέφεραν οι συγγραφείς.

Η ενδομητρίωση είναι μία ασθένεια που εξαρτάται από τα οιστρογόνα και εμφανίζεται κυρίως σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και τα συμπτώματά της υποχωρούν ή εξαφανίζονται όταν ξεκινά η εμμηνόπαυση.

Υπάρχουν όμως αρκετές αναφορές περιστατικών που αποδεικνύουν ότι η ασθένεια μπορεί να αναπτυχθεί ακόμα και στην εμμηνόπαυση, χωρίς να έχει η γυναίκα περίοδο ή υψηλά επίπεδα οιστρογόνων. Κατά την εμμηνόπαυση, η δραστηριότητα των ωοθηκών μειώνεται δραστικά και έτσι δεν εκκρίνουν πλέον τόσες ορμόνες.

Το γεγονός ότι η ενδομητρίωση μπορεί να εμφανιστεί υπό αυτές τις συνθήκες θέτει υπό αμφισβήτηση τη θεωρία του Sampson ότι η παλίνδρομη εμμηνόρροια είναι η αιτία της νόσου και αναδεικνύει άλλους μηχανισμούς, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Δεν είναι σαφές εάν η ενδομητρίωση επιμένει μετά την εμμηνόπαυση προερχόμενη από μια προϋπάρχουσα ασθένεια ή ακόμα αν μπορεί να αναπτυχθεί για πρώτη φορά μετά την εμμηνόπαυση.

Σε κάθε περίπτωση, οι ερευνητές αναφέρουν αρκετές πηγές οιστρογόνων στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, οι οποίες μπορεί να αποτελούν παράγοντες κινδύνου για ενδομητρίωση: η παχυσαρκία, η πρόσληψη φυτικών οιστρογόνων (φυτοοιστρογόνα), ηχρήση θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης ή ταμοξιφαίνης και η παραγωγή οιστρογόνων από τις ίδιες τις εστίες της ενδομητρίωσης.

Το tamoxifen, ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τον καρκίνο του μαστού και δρα ως αντι-οιστρογόνο στον μαστικό ιστό. Μπορεί όμως να επηρεάσει τον μεταβολισμό τηςχοληστερόλης προς την παραγωγή οιστρογόνων. Επίσης ευνοεί τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων στο ενδομήτριο.

Η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης, που χρησιμοποιείται για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης, περιέχει οιστρογόνα.

Άλλοι παράγοντες που μπορεί να παίζουν ρόλο είναι το άγχος, οι γενετικοί παράγοντες, ο υποθυρεοειδισμός ή η λήψη λιπαρών οξέων (ακόρεστα ωμέγα 3).

Ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη είναι ότι η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υποτροπής της νόσου στις περιπτώσεις εκείνες που κατά την χειρουργική επέμβαση δεν κατέστη δυνατόν να αφαιρεθούν όλες οι εστίες της ενδομητρίωσης.

Είναι απαραίτητο λοιπόν πριν χορηγηθεί θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης να σταθμίζονται οι κίνδυνοι και τα οφέλη, αλλά και να λαμβάνεται υπόψιν ο κίνδυνος εξέλιξης της ασθένειας σε καρκίνο με ή χωρίς θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης.

Η ενδομητρίωση είναι μια καλοήθης ασθένεια, αλλά περίπου το 1% των περιπτώσεων εκτιμάται ότι εξελίσσεται σε καρκίνο, συνήθως στην ωοθήκη, αλλά ακόμα και στο έντερο και στον πνεύμονα.

Οι κλινικοί γιατροί πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί εάν μια γυναίκα αναφέρει πυελικό πόνο – δυσμηνόρροια, δυσπαρευνία ή χρόνιο πυελικό άλγος – και βαριά αιμορραγία. Η διάγνωση μπορεί να γίνει μέσω του ιστορικού του ασθενούς, των κλινικών εξετάσεων και με τη χρήση απεικόνισης υπερήχων και μαγνητικής τομογραφίας (MRI). Ωστόσο, η χειρουργική επέμβαση παρεμένει ο μόνος τρόπος για να επιβεβαιωθεί μία διάγνωση καρκίνου.

Η θεραπεία πρώτης γραμμής για την εμφάνιση συμπτωματικής μετεμμηνοπαυσιακής ενδομητρίωσης είναι χειρουργική γιατί πρέπει να επιβεβαιωθεί η διάγνωση και να αποκλειστεί το ενδεχόμενο καρκίνου. Σε περίπτωση που τα συμπτώματα επιμένουν μετά τη χειρουργική επέμβαση, μπορούμε να παρέμβουμε φαρμακευτικά. Τα φάρμακα εκλογής είναι οι αναστολείςτης αρωματάσης και η λεβονοργεστρέλη ή γεστοδένη, δηλαδή δύο ορμονικά αντισυλληπτικά.

Κόκκινα σταφύλια, βατόμουρα και φυστίκια μπορεί να βοηθήσουν τις υπογόνιμες γυναίκες με ενδομητρίωση

Κόκκινα σταφύλια, βατόμουρα και φυστίκια μπορεί να βοηθήσουν τις υπογόνιμες γυναίκες με ενδομητρίωση

Άρθρο του Ι. Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Η ρεσβερατρόλη, μια φυσική ουσία που υπάρχει σε πολλά βρώσιμα φυτά, μπορεί να μειώσει τα επίπεδα δύο ενζύμων (MMP-2 και MMP-9) τα οποία παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη της ενδομητρίωσης και της υπογονιμότητας που σχετίζεται με την ασθένεια.

Αυτή η χημική ένωση έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες που μπορεί να έχουν θεραπευτική δράση στις γυναίκες με ενδομητρίωση. Είναι όμως απαραίτητες περαιτέρω έρευνες για να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα νέας έρευνας που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Gynecological Endocrinology (Γυναικολογική Ενδοκρινολογία).

Η ενδομητρίωση είναι μια φλεγμονώδης ασθένεια που χαρακτηρίζεται απόυπερδραστηριοποίηση των μεταλλοπρωτεϊνασών μήτρας (MMPs), μιας ομάδας ενζύμων που διασπούν αρκετές πρωτεΐνες οι οποίες αποτελούν την εξωκυττάρια θεμέλια ουσία, δηλαδήμία βιολογική σκαλωσιά που παρέχει υποστήριξη στα κύτταρα και στους ιστούς.

Οι ΜΜΡ διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των οργάνων και στην αλλαγή τωνιστών, αλλά συνήθως δεν είναι ιδιαίτερα δραστήριες στους ιστούς των ενηλίκων.

Η δραστηριότητά τους μπορεί όμως να αυξηθεί σημαντικά σε διάφορες ασθένειες όπως η ενδομητρίωση. Στις ασθενείς με ενδομητρίωση έχουν ενοχοποιηθεί για την αποτυχία της εμφύτευσης του εμβρύου σε μεθόδους υποβηθούμενης αναπαραγωγής. Συγκεκριμένα δύο ΜΜΡ (οι ΜΜΡ-2 και ΜΜΡ-9) έχουν συνδεθεί με την αποτυχία εμφύτευσης του εμβρύου.

Η ρεσβερατρόλη, μια χημική ένωση που υπάρχει στα κόκκινα σταφύλια, τα βατόμουρα, τασμέουρα και τα φυστίκια, μπορεί να αναστέλλει τις ΜΜΡ-2 και ΜΜΡ-9 και έχει φανεί σε ορισμένες μελέτες ότι προλαμβάνει τη δημιουργία εστιών ενδομητρίωσης.

Αυτή η χημική ένωση διατίθεται ως συμπλήρωμα διατροφής σε περιπτώσεις υψηλήςχοληστερόλης, καρκίνου, καρδιακών παθήσεων και άλλων ασθενειών, αν και δεν υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις για τη χρησιμότητά της σε αυτές τις περιπτώσεις.

Μια ομάδα ερευνητών στο Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών της Τεχεράνης στο Ιράν μελέτησαν την επίδραση της ρεσβερατρόλης στα επίπεδα των ΜΜΡ-2 και ΜΜΡ-9 σε ασθενείς με ενδομητρίωση.

Στην κλινική δοκιμή συμμετείχαν 34 ασθενείς που είχαν υπογονιμότητα σχετιζόμενη με την ενδομητρίωση. Τυχαία επέλεξαν και ενέταξαν 17 συμμετέχουσες σε ομάδα ελέγχου που έλαβε εικονικό φάρμακο και 17 σε ομάδα θεραπείας που έλαβε 400 mg ρεσβερατρόλης για 12 έως 14 εβδομάδες.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα επίπεδα των ΜΜΡ-2 και ΜΜΡ-9 μειώθηκαν σημαντικά στον ιστό του ενδομητρίου καθώς και στο υγρό του ενδομητρίου και στο αίμα των γυναικών που έλαβαν ρεσβερατρόλη σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου.

Τα επίπεδα τόσο της ΜΜΡ-2 όσο και της ΜΜΡ-9 στο αίμα και το υγρό του ενδομητρίου ήταν χαμηλότερα μετά τη χειρουργική αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης.

«Δείξαμε ότι η ρεσβερατρόλη μπορεί να αλλάξει την εξέλιξη της φλεγμονής στο ενδομήτριο των γυναικών με ενδομητρίωση, τουλάχιστον στο επίπεδο των εκφράσεων ΜΜΡ-2 και -9»,είπαν οι ερευνητές. “Όλες οι συμμετέχουσες σε αυτή τη μελέτη ήταν υπογόνιμες γυναίκες με ενδομητρίωση σταδίου ΙΙΙ και IV κι έτσι μπορεί να περιορίζεται η γενίκευση των ευρημάτων μας σε όλες τις γυναίκες με ενδομητρίωση”.

Χρειάζονται περισσότερες κλινικές μελέτες για να διαπιστωθεί η θεραπευτική ικανότητα της ρεσβερατρόλης στην ενδομητρίωση”, τόνισαν οι ερευνητές.

Μπορείτε να διαβάσετε τα αποτελέσματα της έρευνας εδώ:https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/30777471

Η σεξουαλική και σωματική κακοποίηση στην παιδική ηλικία αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες εκδήλωσης ενδομητρίωσης

Η σεξουαλική και σωματική κακοποίηση στην παιδική ηλικία αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες εκδήλωσης ενδομητρίωσης

Άρθρο του Ι.Σούση, Ιατρού Αναπαραγωγής

Μια προοπτική μελέτη κοόρτης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες που είχαν υποστεί σοβαρή και/ή χρόνια κακοποίηση διαφόρων ειδών κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας και της εφηβείας είχαν 79% υψηλότερο κίνδυνο να πάθουν ενδομητρίωση (η οποία διαγνώστηκε λαπαροσκοπικά).

Η σοβαρή κακοποίηση προσδιορίστηκε ως κλοτσιές, δαγκώματα, γροθιές ή σωματική επίθεση περισσότερες από μία φορές ή προσπάθεια πνιγμού ή καψίματος έστω και μία φορά. Η σοβαρή σεξουαλική κακοποίηση προσδιορίστηκε ως εξαναγκασμός σε σεξουαλική δραστηριότητα τόσο κατά την παιδική όσο και την εφηβική ηλικία.

“Διαπιστώσαμε ισχυρότερη συσχέτιση στις γυναίκες των οποίων η ενδομητρίωση διαγνώστηκε ως αποτέλεσμα συμπτωμάτων πυελικού πόνου”, δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας Χόλι Χάρις, επίκουρη  καθηγήτρια επιδημιολογίας στο Κέντρο Έρευνας Καρκίνου Fred Hutchinson στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον.

Προηγούμενες μελέτες της ερευνητικής ομάδας της Δρ. Χάρις είχαν δείξει ότι η κακοποίηση στην παιδική ηλικία συνδέεται με την εμφάνιση ινομυωμάτων της μήτρας και την υπέρταση.

«Δεδομένων των πρόσφατων ερευνών που συνδέουν την ενδομητρίωση με την υπέρταση, ήταν λογικό να εξετάσουμε τη σχέση μεταξύ κακοποίησης και κινδύνου εκδήλωσης ενδομητρίωσης», δήλωσε η Δρ.Χάρις.

Για τη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση Human Reproduction, αναλύθηκαν δεδομένα από 60.595 προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες από το 1989 έως το 2013, στο πλαίσιο της έρευνας κοόρτης Nurses Health Survey II.

Οι συμμετέχουσες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με την έκθεσή τους σε βία.

Συνολικά 3.394 κρούσματα ενδομητρίωσης διαγνώστηκαν κατά τη διάρκεια 24 ετών παρακολούθησης.

Συνολικά, το 34% των γυναικών που συμμετείχαν στη μελέτη ανέφεραν μέτρια ή σοβαρή σωματική κακοποίηση κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας και το 11% ανέφεραν ότι είχαν εξαναγκαστεί να κάνουν σεξ, ενώ το 14% των γυναικών που διαγνώστηκαν με ενδομητρίωση είχαν ιστορικό σοβαρής σεξουαλικής κακοποίησης.

“Είναι εξαιρετικά σημαντικό να είναι σαφές ότι αυτά τα αποτελέσματα προφανώς δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση ότι όλες οι γυναίκες που έχουν ενδομητρίωση έχουν κακοποιηθεί”, δήλωσε η Δρ Χάρις. “Η κακοποίηση στην παιδική ηλικία και την εφηβεία είναι φαινόμενο που εμφανίζεται τόσο στις γυναίκες που πάσχουν όσο και στις γυναίκες που δεν πάσχουν από ενδομητρίωση.”

Η σύνδεση μεταξύ παιδικής κακοποίησης και ενδομητρίωσης ήταν πιο ισχυρή σε γυναίκες που δεν παρουσίαζαν υπογονιμότητα. Αυτή η ομάδα ανέφερε πιο συχνά πυελικό πόνο.

“Δυστυχώς, η κακοποίηση στην παιδική ηλικία είναι πραγματικότητα, αποτελεί σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας και μπορεί να έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία”, δήλωσε η Δρ Χάρις. “Επιπλέον, είναι σημαντικό να γνωρίζουν οι γυναίκες που πάσχουν από πυελικό πόνο (είτε πάσχουν από ενδομητρίωση είτε όχι) ότι αυτό δεν είναι φυσιολογικό.”

Όταν οι γυναίκες δηλώνουν στον γιατρό τους ότι ανησυχούν για αυτόν τον πόνο, δεν πρέπει να τις αγνοούν, ανεξάρτητα από την ηλικία ή το ιστορικό τους, σύμφωνα με τη Δρ Χάρις. “Υπάρχουν όλο και περισσότερες αποδείξεις ότι η ευαισθησία στον πόνο μπορεί αποτελεί σωματική «απάντηση» στο άγχος και το τραύμα που προκαλεί η κακοποίηση. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο μεταξύ των γυναικών με ενδομητρίωση αλλά και μεταξύ των γυναικών που πάσχουν από άλλες παθήσεις που προκαλούν πόνο”.

 

Διαβάστε περισσότερα: https://academic.oup.com/humrep/article-abstract/33/9/1657/5055017?redirectedFrom=fulltext

Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On Linkedin