Breaking News

Ευεργετική η χορήγηση διενογέστης πριν την εξωσωματική σε γυναίκες με ενδομητριώμα

Ευεργετική η χορήγηση διενογέστης πριν την εξωσωματική σε γυναίκες με ενδομητριώμα

Πολλές γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση έχουν εστίες της ασθένειας πάνω ή μέσα στις ωοθήκες (ενδομητρίωμα), με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν έντονο πόνο και συχνά υπογονιμότητα.

Τα αποτελέσματα νέας μελέτης δείχνουν ότι η χορήγηση διενογέστης σε γυναίκες που έχουν ενδομητρίωμα, δηλαδή εστίες ενδομητρίωσης πάνω ή μέσα στις ωοθήκες, μείωσε το μέγεθος του ενδομητριώματος, αλλά και τον πόνο που σχετίζεται με την ενδομητρίωση, χωρίς να υπάρξουν σημαντικές παρενέργειες.

Η διενογέστη (dienogest) είναι ένα σύγχρονο προγεσταγόνο, που λειτουργεί κατά τον ίδιο τρόπο με τη φυσική ορμόνη προγεστερόνη.

Οι ερευνητές του νοσοκομείου της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου Erciyes παρακολούθησαν για έναν χρόνο 24 ασθενείς που είχαν διαγνωστεί με ενδομητρίωμα και λάμβαναν διενογέστη.

Η μέση ηλικία των 24 ασθενών ήταν 29,58 έτη και ο μέσος δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) 25,9. Στο 86,67% τα ενδομητριώματα των ασθενών ήταν στη μία ωοθήκη.

Οι ασθενείς έλαβαν από στόματος μία δόση 2 mg του συγκεκριμένου συνθετικού προγεστογόνου κάθε μέρα, την ίδια ώρα, για έξι μήνες. Οι ασθενείς εξετάστηκαν για την αποτελεσματικότητα και πιθανές παρενέργειες κατά την έναρξη της μελέτης, 3 μήνες αργότερα και 6 μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας.

Ο μέσος όγκος του ενδομητριώματος μειώθηκε σημαντικά, κατά 41% (από 112,63 ± 161,31 cm³ κατά την έναρξη σε 65,47 ± 95,69 cm³ 6 μήνες αργότερα (P = 0,005). Μειώθηκε επίσης σημαντικά πόνος. Σε μία κλίμακα που το 10 είναι αφόρητος πόνος, ο πόνος της ενδομητρίωσης στις συγκεκριμένες ασθενείς μειώθηκε από το 7,5 στο 3 έξι μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας.

Η πιο συχνή παρενέργεια (στο 16,6%) ήταν η ανώμαλη κολπική αιμορραγία (παρατεταμένη και συχνή αιμορραγία ή κηλίδες αίματος), αύξηση βάρους (8,3%), κεφαλαλγία (8,3%), καταθλιπτική διάθεση (8,3%), ζάλη (4,1%), μείωση της λίμπιντο (4,1%).

«Η λαπαροσκοπική αφαίρεση του ενδομητριώματος είναι μέχρι τώρα η πιο αξιόπιστη λύση για τη θεραπεία της ενδομητρίωσης. Υπάρχουν όμως ανησυχίες για την πιθανότητα βλάβης στα ωοθηκικά αποθέματα κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης», αναφέρουν οι Τούρκοι ερευνητές.

Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το χρονοδιάγραμμα της χειρουργικής επέμβασης σε νεαρές γυναίκες, αλλά και για την επιλογή να καθυστερήσει ή όχι η χειρουργική αφαίρεση του ενδομητριώματος σε υπογόνιμες γυναίκες που σκοπεύουν να κάνουν εξωσωματική.

Όπως αναφέρουν οι ερευνητές, χρειάζεται να σχεδιαστούν στρατηγικές ώστε να μειωθεί το μέγεθος του ενδομητριώματος ή ακόμα και να εξαφανιστεί, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η γονιμότητα μίας νέας γυναίκας.

Μία πιθανή λύση είναι η χορήγηση ενός αναλόγου της GnRH (Arvekap, Zoladex και άλλα) πριν από το χειρουργείο, που κάνει πιο εύκολη τη λαπαροσκοπική αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης και μπορεί να μειώσει την μετεγχειρητική βλάβη στη λειτουργία των ωοθηκών μειώνοντας την ενεργή φλεγμονή, τις συμφύσεις και το μέγεθος των λεγόμενων σοκολατοειδών κύστεων (ενδομητριωμάτων).

Η θεραπεία με αγωνιστή GnRH προκαλεί καταστολή του κύκλου, με ανεπιθύμητα αποτελέματα όπως ακανόνιστη περίοδο, καύσο στον κόλπο, μειωμένη λίμπιντο και μείωση της οστικής πυκνότητας.


Στις γυναίκες που κάνουν εξωσωματική και έχουν ενδομητρίωμα πριν την ωοληψία, η διενογέστη μπορεί να κάνει πιο εύκολη τη διαδικασία της λήψης ωαρίων και να προστατεύσει τη γυναίκα από βακτηριακές λοιμώξεις.


«Η μακροχρόνια χρήση
της διενογέστης σε νεαρότερες ασθενείς με ενδομητρίωμα, οι οποίες δεν έχουν αποκτήσει ακόμα παιδιά, μπορεί να μειώσει την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης μειώνοντας το μέγεθος

ενδομητριωμάτων, ενώ ταυτοχρόνως θα μπορούσε να διατηρήσει το αποθεματικό των ωοθηκών», ανέφεραν οι ερευνητές.

Η διενογέστη θα μπορούσε επίσης να ελαττώσει τις χειρουργικές επεμβάσεις σε υπογόνιμες γυναίκες που έχουν ενδομητρίωμα, καθώς επίσης να μειώσει περαιτέρω τη σπάνια επιπλοκή δημιουργίας αποστήματος στην πύελο μετά από ωοληψία.

Οι ερευνητές θεωρούν πως πρέπει να εξετάζεται η πιθανότητα χορήγησης διενογέστης πριν την έναρξη ενός κύκλου εξωσωματικής ώστε να μειωθεί το μέγεθος του ενδομητριώματος.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33629621/

Η χειρουργική επέμβαση βελτιώνει τα ποσοστά γονιμότητας και μειώνει τον πόνο στην περιτοναϊκή ενδομητρίωση

Η χειρουργική επέμβαση βελτιώνει τα ποσοστά γονιμότητας και μειώνει τον πόνο στην περιτοναϊκή ενδομητρίωση

Στις ασθενείς που πάσχουν από περιτοναϊκή ενδομητρίωση πρώιμου σταδίου, η εκτομή του αλλοιωμένου περιτοναίου, ακολουθούμενη από ορμονική θεραπεία, έχει εξαιρετικά αποτελέσματα, ιδιαίτερα στη βελτίωση της γονιμότητας και στη μείωση των πιθανοτήτων υποτροπής.

«Η κλινική διαχείριση της ενδομητρίωσης είναι μια τεράστια πρόκληση και πρέπει να βρίσκουμε την ισορροπία μεταξύ συντηρητικής και χειρουργικής θεραπείας», είπε η επικεφαλής της μελέτης Sylvia Mechsner, από το Κέντρο Ενδομητρίωσης στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Charité στο Βερολίνο.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν αρχικά ορμονική θεραπεία (GnRH ανάλογα, που προκαλούν θεραπευτική αμηνόρροια), ειδικά σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει υποψία για βλάβη οργάνων. Σε πολλές ασθενείς υπήρξε σαφής ανακούφιση από τον πόνο.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση για τη θεραπεία της ενδομητρίωσης. Ο κυριότερος παράγοντας για να κριθεί απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση είναι ο συνεχιζόμενος πόνος, παρά την ορμονική θεραπεία.

«Πιστεύω ότι υπάρχει νευρογενής φλεγμονή στις περισσότερες περιπτώσεις εστιών ενδομητρίωσης, η οποία μπορεί να προκαλεί πόνο που δεν σχετίζεται με τα οιστρογόνα. Αυτός ο πόνος δεν έχει να κάνει με τον κύκλο της γυναίκας, αλλά οφείλεται σε αλλαγές στη σύνθεση και λειτουργία των αισθητήριων και συμπαθητικών νευρικών ινών».

Πότε είναι ενδεδειγμένη η επιλογή της χειρουργικής επέμβασης

«Προφανώς η υπογονιμότητα ή η προσπάθεια επίτευξης εγκυμοσύνης είναι παράγοντες που έχουν σημασία στην επιλογή της χειρουργικής επέμβασης. Θέλαμε να αποδείξουμε τη βαρύτητα αυτών των δύο παραγόντων και να αναλύσουμε την έκταση της φλεγμονής στον αφαιρεθέντα ιστό, πόσο ανακουφίστηκαν οι ασθενείς από τον πόνο και αν αυξήθηκε η γονιμότητά τους», είπε η επικεφαλής της μελέτης.

Για τις ανάγκες της μελέτης, οι ασθενείς σταμάτησαν την ορμονική θεραπεία δύο μήνες πριν από τη χειρουργική επέμβαση που έκαναν στη συνέχεια για την εκτομή των ορατών εστιών της ενδομητρίωσης, αλλά και του φλεγμονώδους περιβάλλοντος ιστού.

Από τη βάση δεδομένων του Κέντρου Ενδομητρίωσης Charité εντόπισαν τις γυναίκες που είχαν συμπτώματα, υπήρχε υποψία για περιτοναϊκή ενδομητρίωση και έκαναν λαπαροσκόπηση από το 2014 μέχρι το 2019.

Έγινε λαπαροσκοπική αφαίρεση ή καταστροφή των εστιών της ενδομητρίωσης σε 94 γυναίκες με συμπτώματα ενδομητρίωσης σταδίου Ι (44.7%) και σταδίου ΙΙ (48,9%). Υπήρξαν δεδομένα για την πορεία της υγείας των ασθενών στο 87% των περιπτώσεων.

Περίπου το 75% των γυναικών ανέφεραν ότι ανακουφίστηκαν από τον πόνο μετά και τη λήψη ορμονικής θεραπείας μετά την επέμβαση. Το 25% των ασθενών δήλωσαν ότι απαλλάχθηκαν πλήρως από τον πόνο.

«Ήταν απροσδόκητο το ποσοστό ανακούφισης από τον πόνο. Σε πολλές περιπτώσεις διαπιστώσαμε ότι υπήρχε σοβαρή αδενομύωση. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι λογικό να συνεχιστεί ο πόνος που σχετίζεται με τη μήτρα», είπε η επικεφαλής της μελέτης.

Μερικές ασθενείς που πάσχουν από σύνδρομο χρόνιου πυελικού πόνου με κεντρική ευαισθητοποίηση, αντιμετωπίζονται με διαφόρων ειδών θεραπευτικές παρεμβάσεις, όπως η ορμονική θεραπεία, ασκήσεις χαλάρωσης του πυελικού εδάφους, διαδερμική ηλεκτρική διέγερση των νεύρων (TENS), διαχείριση χρόνιου πόνου και ψυχολογική υποστήριξη.

Οι 6 στις 10 έμειναν έγκυοι μετά το χειρουργείο ενδομητρίωσης

Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, μετά το χειρουργείο το 33% των ασθενών θέλησαν να αποκτήσουν παιδί. Οι 6 στις 10 από αυτές τις ασθενείς έμειναν έγκυοι φυσιολογικά, χωρίς να χρειαστούν κάποια μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, «η εκτομή των εστιών της ενδομητρίωσης που ακολουθείται από ορμονική θεραπεία έχει εξαιρετικά αποτελέσματα στην αύξηση των ποσοστών εγκυμοσύνης και τη μείωση των πιθανοτήτων υποτροπής.

Ο πόνος που σχετίζεται με την ενδομητρίωση πρέπει αρχικά να αντιμετωπίζεται συντηρητικά, ειδικά σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει υποψία βλάβης οργάνων.

«Είναι καθησυχαστικό το γεγονός ότι δεν χρειάζεται να προγραμματίζουμε χειρουργική επέμβαση αποκλειστικά για τη διάγνωση της ενδομητρίωσης, επειδή το πρωτόκολλο της μελέτης επιβεβαίωσε ότι η συμπτωματολογία είναι παθογνωμονική για την ενδομητρίωση και βρέθηκαν περιτοναϊκές βλάβες στο 100% των γυναικών.”

Σε περιπτώσεις όμως που συνεχίζεται ο πυελικός πόνος ασχέτως από τον κύκλο της ασθενούς, φαίνεται ότι οι περιτοναϊκές βλάβες είναι η αιτία του πόνου και τότε συνιστάται επέμβαση για την αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33537880

Τα αποτελέσματα της χειρουργικής αντιμετώπισης της βαθιάς ενδομητρίωσης που επηρεάζει τα νεύρα

Τα αποτελέσματα της χειρουργικής αντιμετώπισης της βαθιάς ενδομητρίωσης που επηρεάζει τα νεύρα

Η λαπαροσκοπική αντιμετώπιση της βαθιάς (εν τω βάθει) ενδομητρίωσης που επηρεάζει τις ρίζες του ιερού πλέγματος και το ισχιακό νεύρο βελτιώνει τα συμπτώματα της ασθενούς, την ποιότητα ζωής και αυξάνει τις πιθανότητες εγκυμοσύνης, σύμφωνα με νέα αναδρομική μελέτη.

Η γαλλική μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Minimally Invasive Gynecology (Ελάχιστα Επεμβατικής Γυναικολογίας), έδειξε επίσης ότι ο πόνος μειώνεται αμέσως μετά την επέμβαση, αλλά ορισμένα αισθητήρια ή κινητικά προβλήματα είναι πιθανό να εξακολουθήσουν να υφίστανται για μήνες ή χρόνια.

H μελέτη αξιολόγησε τα μετεγχειρητικά αποτελέσματα για ένα έτος, σε ασθενείς που είχαν μεγάλες εστίες ενδομητρίωσης, οι οποίες επηρέαζαν το ιερό πλέγμα, το οποίο ελέγχει τη λειτουργία του εντέρου και της ουροδόχου κύστης, την κινητικότητα και την ευαισθησία του περινέου, των γλουτών και του ποδιούδήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας Οράς Ρομάν.

Στην μελέτη έλαβαν μέρος 52 γυναίκες με βαθιά ενδομητρίωση, η οποία επηρέαζε τις ρίζες του ιερού πλέγματος και το ισχιακό νεύρο. Το 92% των γυναικών είχε εστίες στο ιερό πλέγμα και το 5,8% στο ισχιακό νεύρο. Το 82,7% των ασθενών είχε πόνο στους γλουτούς ή το πόδι, το 21,2% είχε νευραλγία των ποδιών και το 27% των ασθενών παρουσίαζε αδυναμία στην κίνηση των ποδιών.

Στις χειρουργικές επεμβάσεις των νεύρων της λεκάνης, πραγματοποιήθηκε πλήρης απελευθέρωση και αποσυμπίεση σε 48 ασθενείς (92,3%), εκτομή του επινεύριου σε τρεις ασθενείς (5,8%) και ενδο-νευρική εκτομή σε μία ασθενή (1,9%).

Το πεπτικό σύστημα είχε επηρεαστεί στο 82,7% των περιπτώσεων και το ουροποιητικό στο 46,2%. Ορθοκολπικό συρίγγιο εμφανίστηκε στο 13,5% των περιπτώσεων.

Αυτοκαθετηριασμός της ουροδόχου κύστης χρειάστηκε να γίνει στο 27% των περιπτώσεων στις 3 εβδομάδες μετά τη χειρουργική επέμβαση και στο 5,8% των περιπτώσεων μέσα στο πρώτο έτος.

Τον πρώτο χρόνο μετά το χειρουργείο, υπήρξε σημαντική βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ασθενών που είχαν εστίες βαθιάς ενδομητρίωσης στο ιερό πλέγμα και το ισχιακό νεύρο.

Δύο χρόνια μετά το χειρουργείο, το συνολικό ποσοστό εγκυμοσύνης έφθασε το 77,2%, με φυσική σύλληψη στο 47% αυτών των περιπτώσεων.

Είμαστε ικανοποιημένοι που υπήρξε σημαντική βελτίωση στην ποιότητα της ζωής των ασθενών καθώς και μείωση του πόνου και πολύ καλά αποτελέσματα στο θέμα της γονιμότητας”, είπε ο επικεφαλής της έρευνας και συμπλήρωσε “Μας προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι αυτές οι μεγάλες εστίες δεν περιορίζονταν μόνο στο ιερό πλέγμα, αλλά επηρέαζαν και το ορθό, τον κόλπο, την ουροδόχο κύστη και τους ουρητήρες στις περισσότερες περιπτώσεις”.

Τα ευρήματα αυτά μας οδήγησαν σε μία πολύπλοκη χειρουργική διαδικασία, κατά την οποία η ανατομή των πυελικών νεύρων αποτελούσε ένα μόνο σκέλος της επέμβασης και κάποιες φορές, όχι το πιο δύσκολο. Τα δυσμενή

μετεγχειρητικά αποτελέσματα σχετίζονται τόσο με τη δυσλειτουργία των νεύρων όσο και με επιπλοκές σε άλλα όργανα της πυέλου και ιδιαίτερα

στα χαμηλότερα ορθοκολπικά συρίγγια.

Επιπλέον, η μελέτη παρέχει τη βάση για τη δημιουργία μιας βήμα προς βήμα προσέγγισης στη βαθιά ενδομητρίωση που περιλαμβάνει το ιερό πλέγμα, η οποία θα μπορούσε να ακολουθείται ώστε να αποτρέπονται οι επιπλοκές.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.jmig.org/article/S1553-4650(20)31107-9/abstrak

Διακομματική έρευνα για την ενδομητρίωση

Διακομματική έρευνα για την ενδομητρίωση

Μεγάλη έρευνα, με τη συμμετοχή 10.000 γυναικών, έκανε στη Βρετανία διακομματική επιτροπή σχετικά με την ενδομητρίωση και την ποιότητα ιατρικής περίθαλψης που έχουν οι ασθενείς.

Η ενδομητρίωση είναι μία γυναικολογική πάθηση από την οποία πάσχει η μία στις δέκα γυναίκες. Τις περισσότερες φορές συνοδεύεται από πολύ έντονο πόνο κατά την περίοδο και την ερωτική επαφή και περνούν 7-12 χρόνια πριν γίνει διάγνωση.

Η διακομματική επιτροπή ανέλυσε στοιχεία από 10.000 γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και από ιατρούς που ασχολούνται με την ασθένεια. Η επιτροπή κάλεσε την κυβέρνηση να λάβει μέτρα υποστήριξης για τις ασθενείς με ενδομητρίωση και να δεσμευθεί ότι θα γίνει ό,τι πρέπει ώστε να μειωθεί ο χρόνος διάγνωσης της ενδομητρίωσης στα 4 χρόνια μέχρι το 2025 και κάτω από τα 3 χρόνια μέχρι το 2030.

Ο Πρόεδρος του Βασιλικού Κολεγίου Μαιευτήρων και Γυναικολόγων, Δρ. Εντουαρντ Μόρις δήλωσε “Αυτή η έρευνα είναι πολύ σημαντική για να καταλάβουν όλοι ότι οι γυναίκες που ζουν με ενδομητρίωση δεν έχουν την υποστήριξη που πρέπει, τόσο στο θέμα της διάγνωσης αλλά και της θεραπείας. Η ενδομητρίωση κοστίζει δισεκατομμύρια λίρες στη Βρετανία όσον αφορά τη θεραπεία, τις χαμένες ώρες εργασίας, το κόστος για το σύστημα υγείας. Το κόστος όμως για την ψυχική υγεία και την ευημερία των γυναικών είναι ακόμα μεγαλύτερη. Θα θέλαμε να δοθεί προτεραιότητα στην έρευνα για την ενδομητρίωση ώστε να σιγουρευτούμε πως έχουν τη συμβουλευτική και την κατάλληλη θεραπεία, ώστε να ζήσουν ευτυχισμένες και υγιείς”.

Η ενδομητρίωση είναι η αιτία της υπογονιμότητας σε 2 από τις 3 υπογόνιμες γυναίκες

Η ενδομητρίωση είναι η αιτία της υπογονιμότητας σε 2 από τις 3 υπογόνιμες γυναίκες

Η ενδομητρίωση είναι η αιτία της υπογονιμότητας σε πολύ περισσότερες γυναίκες από ότι γνωρίζαμε μέχρι τώρα, σύμφωνα με νέα έρευνα, που έδειξε ότι οι 2 στις 3 γυναίκες που δεν μπορούσαν να κάνουν παιδί ύστερα από έναν χρόνο ελεύθερων σεξουαλικών επαφών, είχαν ενδομητρίωση.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι το 50% των γυναικών με ενδομητρίωση ήταν υπογόνιμες. Η ενδομητρίωση κάνει πιο δύσκολη την επίτευξη εγκυμοσύνης. Η μηνιαία πιθανότητα μίας γόνιμης γυναίκας να συλλάβει είναι 15-20%, αλλά στις γυναίκες με ενδομητρίωση, το ποσοστό αυτό πέφτει στο 2–10%.

Η πιθανότητα σύλληψης μπορεί να μειωθεί εξαιτίας της ενδομητρίωσης από διάφορους παράγοντες, μεταξύ των οποίων:

-η φλεγμονή που προκαλείται από την ενδομητρίωση και επηρεάζει την ανάπτυξη των ωαρίων, την ποιότητά τους, αλλά και την αλληλεπίδραση ωαρίου-σπέρματος

-αλλαγές στη δομή των σαλπίγγων και συμφύσεις με την ωοθήκη που δυσκολεύουν τη σάλπιγγα να “πιάσει” το ωάριο μετά την ωορρηξία

-η επέμβαση για την αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης μπορεί να μειώσει τη λειτουργία του ωοθηκικού ιστού

Οι μέθοδοι ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι συνήθως η λύση για την αντιμετώπιση της υπογονιμότητας που έχει ως αιτία την ενδομητρίωση. Η μέτρια ή σοβαρή ενδομητρίωση συνδέεται πάντως με μειωμένα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Η λαπαροσκόπηση αυξάνει τις πιθανότητες εγκυμοσύνης
Η λαπαροσκοπική αφαίρεση των εστιών της ενδομητρίωσης αυξάνει τις πιθανότητες εγκυμοσύνης και τοκετού, ειδικά σε γυναίκες με ήπια ή μέτρια ενδομητρίωση.

Οι ερευνητές στο γερμανικό πανεπιστήμιο Friedrich-Schiller, θέλησαν να εκτιμήσουν το ποσοστό γυναικών με ενδομητρίωση που δεν κατάφεραν να μείνουν έγκυοι ύστερα από ένα χρόνο προσπαθειών. Οι σύντροφοί τους είχαν φυσιολογικές παραμέτρους σπέρματος.

Στη μελέτη συμμετείχαν 300 γυναίκες που υποβλήθηκαν σε διαγνωστική λαπαροσκόπηση και υστεροσκόπηση και εξέταση της βατότητας των σαλπίγγων, έναν συνδυασμό τεχνικών που επιτρέπει λεπτομερή απεικόνιση των εσωτερικών και εξωτερικών τμημάτων της μήτρας και των σαλπίγγων, καθώς και των κοντινών πυελικών οργάνων και ιστών, προκειμένου να διαπιστώσουν εάν υπάρχουν εμπόδια και ανωμαλίες.

Ενδομητρίωση διαγνώστηκε σε 201 από τις 300 γυναίκες (67%) ποσοστό που είναι υψηλότερο από το 25% έως 50% που είχαν δείξει προηγούμενες μελέτες.

Σχεδόν το 60% των γυναικών που διαγνώστηκαν με ενδομητρίωση στη μελέτη είχαν ελάχιστη ή ήπια ενδομητρίωση. Μέτρια ενδομητρίωση διαγνώστηκε στο 16,9% των γυναικών και σοβαρή ενδομητρίωση στο 18,9%.

Οι γυναίκες με ενδομητρίωση ΄ήταν πιο πιθανό να έχουν πρωτογενή υπογονιμότητα, δηλαδή δεν είχαν μείνει ποτέ έγκυοι ύστερα από ένα έτος ελεύθερων, συχνών σεξουαλικών επαφών. Αντίθετα, η πλειοψηφία των γυναικών χωρίς ενδομητρίωση είχε δευτερογενή υπογονιμότητα, δηλαδή δεν μπορούσαν να μείνουν έγκυοι αν και είχαν συλλάβει στο παρελθόν.

Τα δεδομένα έδειξαν επίσης ότι περισσότερες γυναίκες με ενδομητρίωση ανέφεραν ότι είχαν πόνο κατά την εμμηνόρροια (δυσμηνόρροια) και μικρότερους κύκλους. Η ενδομητρίωση συνδέθηκε επίσης με χαμηλότερο δείκτη μάζας σώματος και επίπεδα της anti-Mullerian ορμόνης, η οποία δείχνει το απόθεμα ωαρίων μίας γυναίκας.

Η έρευνα έδειξε ότι η πρωτογενής υπογονιμότητα, η δυσμηνόρροια και ο μικρός εμμηνορροϊκός κύκλος είναι “ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου για την ανίχνευση της ενδομητρίωσης στη διαγνωστική υστερο-λαπαροσκόπηση”.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι με μία ελάχιστα επεμβατική τεχνική εξέτασης όπως η λαπαροσκόπηση, μπορεί να υπάρξει διάγνωση για την υπογονιμότητα γρήγορα και με ασφάλεια.

Με βάση τα ευρήματα της έρευνας, εκτιμούν ότι η λαπαροσκόπηση θα πρέπει να γίνεται πολύ συχνά, καθώς μπορεί να αυξηθούν οι πιθανότητες εγκυμοσύνης μετά τη χειρουργική θεραπεία της ενδομητρίωσης.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Archives of Gynecology and Obstetrics.

Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://link.springer.com/article/10.1007/s00404-020-05479-5

 

Το ενδομητρίωμα επηρεάζει τον αριθμό των ωαρίων, αλλά όχι την ποιότητα του εμβρύου και τις γεννήσεις

Το ενδομητρίωμα επηρεάζει τον αριθμό των ωαρίων, αλλά όχι την ποιότητα του εμβρύου και τις γεννήσεις

Οι σοκολατοειδείς κύστεις (ενδομητριώματα) επηρεάζουν αρνητικά ορισμένους παράγοντες της γονιμότητας, αλλά δεν επηρεάζουν τα ποσοστά κυήσεως, την ποιότητα των εμβρύων και τα ποσοστά γεννήσεων μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα νέας μελέτης.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην έγκυρη επιστημονική επιθεώρηση Journal of Gynecology Obstetrics and Human Reproduction.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, εάν η γυναίκα έχει ενδομητρίωμα στη μία ή και στις δύο ωοθήκες δεν επηρεάζει τις παραμέτρους γονιμότητας ή των ποσοστών κύησης.

Στόχος των ερευνητών ήταν να μελετήσουν τις επιπτώσεις του ενδομητριώματος και της αμφοτερόπλευρης παρουσίας του στην εξωσωματική γονιμοποίηση και τη μικρογονιμοποίηση του ωαρίου.

Στην έρευνα έλαβαν μέρος 159 γυναίκες που έκαναν εξωσωματική γονιμοποίηση με μικρογονιμοποίηση ωαρίου στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Zekai Tahir Burak της Άγκυρας από το 2015 μέχρι το 2018.

Οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: την ομάδα μελέτης, με 73 υπογόνιμες γυναίκες με ενδομητρίωμα και την ομάδα ελέγχου, με 86 γυναίκες που δεν είχαν ενδομητρίωμα.

Στην ομάδα μελέτης, 30 γυναίκες είχαν ενδομητρίωμα και στις δύο ωοθήκες και φάνηκε ότι αυτές οι γυναίκες είχαν πιο συχνά ενδομητριώματα άνω των 4 εκατοστών.

Στις γυναίκες με ενδομητρίωμα, τα επίπεδα της FSH και οι συνολικές δόσεις γοναδοτροπίνης που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διέγερση των ωοθηκών ήταν σημαντικά υψηλότερες, ενώ ο αριθμός των μικρών ωοθυλακίων (AFC) ήταν σημαντικά χαμηλότερος.

Τα επίπεδα της αντιμιλέριαν ορμόνης (AMH) ήταν τα ίδια ανεξάρτητα αν η γυναίκα είχε ενδομητριώματα σε μία ή και στις δύο ωοθήκες.

Για όλες τις διαδικασίες, το σπέρμα ελήφθη μέσω εκσπερμάτωσης και δεν ακυρώθηκαν κύκλοι στην ομάδα ελέγχου. Ωστόσο, στην ομάδα μελέτης, 12 κύκλοι ακυρώθηκαν επειδή τα γονιμοποιημένα έμβρυα δεν ήταν κατάλληλα για εμβρυομεταφορά.

Δεδομένων των υψηλότερων ποσοστών ακύρωσης των κύκλων, η πρόγνωση για ασθενείς με ενδομητρίωμα φαίνεται να είναι χειρότερη από ότι σε ασθενείς χωρίς ενδομητρίωμα”, καταλήγουν οι ερευνητές.

Τονίζουν όμως ότι δεν υπήρξε στις 159 γυναίκες ουσιαστική διαφορά στα ποσοστά κύησης, γέννησης μωρού και αποβολών στην αρχή της εγκυμοσύνης.

Δεν υπήρξε επίσης στατιστική διαφορά της ποιότητας των εμβρύων μεταξύ των γυναικών.

Με βάση τα ευρήματά μας, υποθέτουμε ότι η ύπαρξη ενδομητριώματος και στις δύο ωοθήκες δεν επηρεάζει περισσότερο το αποθεματικό των ωοθηκών από ό,τι το ενδομητρίωμα στη μία ωοθήκη”, είπαν οι ερευνητές.

Η άποψή μου

Άλλη μία μελέτη που αποδεικνύει ότι η επίδραση της ενδομητρίωσης είναι ποσοτική και όχι ποιοτική, δεδομένου ότι τα ποσοστά κυήσεων μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση ήταν ίδια ανάμεσα στις γυναίκες που δεν είχαν ενδομητρίωση και αυτές που είχαν ενδομητριώματα στη μία ή και στις δύο ωοθήκες.

Ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης δείχνει με αξιοπιστία εάν μια γυναίκα χρειάζεται εξωσωματική γονιμοποίηση

Ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης δείχνει με αξιοπιστία εάν μια γυναίκα χρειάζεται εξωσωματική γονιμοποίηση

Όταν μία γυναίκα κάνει λαπαροσκόπηση για τη θεραπεία της ενδομητρίωσης, ο γιατρός της μπορεί να υπολογίσει τον λεγόμενο “δείκτη γονιμότητας ενδομητρίωσης”.

Πρόκειται για μία βαθμολόγηση που δείχνει κατά πόσο είναι πιθανό μία γυναίκα με ενδομητρίωση να συλλάβει φυσιολογικά ή εάν χρειάζεται να στραφεί στην εξωσωματική γονιμοποίηση.

Μετα-ανάλυση 17 μελετών, με τη συμμετοχή 4.598 γυναικών έδειξε ότι ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης μπορεί να προβλέψει εάν μία γυναίκα θα μείνει έγκυος φυσιολογικά ή εάν χρειάζεται κάποια μέθοδος υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Εάν μετά τη λαπαροσκόπηση έχει χαμηλό δείκτη γονιμότητας ενδομητρίωσης, δεν έχει πολλές πιθανότητες φυσικής σύλληψης. Στις έρευνες που αναλύθηκαν υπήρχαν πάντως σημαντικές διαφορές στα αποτελέσματα.

Η ανάλυση του συνόλου των στοιχείων έδειξε ότι για τις γυναίκες που είχαν δείκτη γονιμότητας ενδομητρίωσης 0-2, οι πιθανότητες να μείνουν φυσιολογικά έγκυοι τους επόμενους 36 μήνες ήταν μόλις 10%. Οι γυναίκες που είχαν 3-4 είχαν πιθανότητες 44% και οι γυναίκες που είχαν δείκτη 7-8, είχαν πιθανότητες 55% να μείνουν έγκυοι χωρίς κάποια μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Μέχρι να εισαχθεί στην καθημερινή κλινική πράξη ο δείκτης γονιμότητας της ενδομητρίωσης (EFI), παγκοσμίως χρησιμοποιείτο η αναθεωρημένη βαθμολογία της Αμερικανικής Εταιρείας Γονιμότητας (rAFS) για τη σταδιοποίηση της ενδομητρίωσης, η οποία έχει σημαντικούς περιορισμούς.

Ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης είναι πιο αξιόπιστος για να μάθει μία γυναίκα εάν χρειάζεται εξωσωματική γονιμοποίηση ή έχει μεγάλες πιθανότητες να μείνει φυσιολογικά έγκυος.

Κατά τη λαπαροσκόπηση εντοπίζονται οι εστίες της ενδομητρίωσης και προσδιορίζεται η έκταση και το στάδιο της νόσου.

Ανάλογα με τη βαθμολογία, τα στάδια της ενδομητρίωσης είναι τέσσερα.

Στάδιο Ι – ελάχιστη

Στάδιο ΙΙ – ελαφρά

Στάδιο ΙΙΙ – μέτρια

Στάδιο IV– σοβαρή

Η παλιά μέθοδος εκτίμησης της ενδομητρίωσης και σταδιοποίησής της, είχε περιορισμένη συσχέτιση με τον πυελικό πόνο, αλλά και δεν μπορούσε να προβλέψει την υπογονιμότητα.

Δηλαδή, κάποιες γυναίκες με σοβαρή ενδομητρίωση δεν έχουν καθόλου πόνο, ενώ γυναίκες με ελάχιστη ενδομητρίωση υποφέρουν από σοβαρή δυσμηνόρροια.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, για τις ασθενείς με ενδομητρίωση, ο δείκτης γονιμότητας ενδομητρίωσης είναι καλύτερος προγνωστικός παράγοντας επιτυχημένης εγκυμοσύνης είτε κάνει η ασθενής τεχνητή γονιμοποίηση είτε όχι, γιατί για να υπολογίσουμε τον δείκτη γονιμότητας της ενδομητρίωσης, λαμβάνουμε υπόψιν την ηλικία της γυναίκας, τη βατότητα των σαλπίγγων και αν έχει μείνει στο παρελθόν έγκυος.

Οι ασθενείς με βαριά ενδομητρίωση (EFI 0-3) πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τη χαμηλή πιθανότητα επίτευξης εγκυμοσύνης χωρίς εξωσωματική γονιμοποίηση για να μην χάνουν πολύτιμο χρόνο, είπαν οι ερευνητές.

Μπορείτε να διαβάστε περισσότερα: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31967727/

Οι αδύνατες γυναίκες με ενδομητρίωση έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες πρόωρου τοκετού στην εξωσωματική

Οι αδύνατες γυναίκες με ενδομητρίωση έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες πρόωρου τοκετού στην εξωσωματική

Οι γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και έχουν χαμηλότερο από το κανονικό βάρος, φάνηκε πως κινδυνεύουν περισσότερο να γεννήσουν πρόωρα μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση, σε σύγκριση με γυναίκες που είναι μεν πολύ αδύνατες, αλλά δεν πάσχουν από ενδομητρίωση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης που δημοσιεύθηκε στο Reproductive BioMedicine Online.

Οι ερευνητές εξέτασαν τη σχέση του δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) που είχε η μητέρα πριν μείνει έγκυος με το αποτέλεσμα του τοκετού, σε γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση και έκαναν εξωσωματική γονιμοποίηση. Δεν διαπίστωσαν ανάλογες διαφορές σε άλλες κατηγορίες ΔΜΣ.

Η αναδρομική έρευνα, που έγινε στην Κίνα, περιέλαβε 7.086 γυναίκες, οι οποίες γέννησαν ένα μωρό μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση, από το 2006 μέχρι το 2017 στο Τμήμα Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής του Ένατου Νοσοκομείου της Σαγκάης.

Στην έρευνα 1.111 γυναίκες είχε διαπιστωθεί λαπαροσκοπικά ότι πάσχουν από ενδομητρίωση. Το 45% αυτών έπασχαν από ενδομητρίωση στις ωοθήκες και το 55% από πυελική ενδομητρίωση. Ο λόγος που έκαναν εξωσωματική γονιμοποίηση, ήταν η ενδομητρίωση στο 74% της ομάδας των γυναικών που έπασχαν από ενδομητρίωση, ενώ στο υπόλοιπο 26% των γυναικών υπήρχε και ανδρικός παράγοντας στην υπογονιμότητα.

Στην ομάδα ελέγχου των 5.975 γυναικών χωρίς ενδομητρίωση, στο 77% η ένδειξη (indication) για εξωσωματική γονιμοποίηση ήταν η υπογονιμότητα λόγω σαλπιγγικού παράγοντα και στο 23% ο ανδρικός παράγων.

Τόσο οι γυναίκες που έπασχαν από ενδομητρίωση, όσο κι εκείνες που δεν έπασχαν, εντάχθηκαν σε τρεις ομάδες ανάλογα με τον Δείκτη Μάζας Σώματος: ελλιποβαρείς (<18,5 kg / m2), κανονικό βάρος (18,5 έως 24,9 kg / m2) και υπέρβαρες / παχύσαρκες (≥ 25 kg / m2).

Όλες οι γυναίκες έκαναν εμβρυομεταφορά κρυοσυντηρημένων εμβρύων, τα οποία μεταφέρθηκαν σε μία πιο φυσιολογική μήτρα, από ό,τι θα συνέβαινε εάν είχε γίνει εμβρυομεταφορά φρέσκων μετά από τη διέγερση των ωοθηκών. Το γεγονός αυτό έδωσε στους ερευνητές τη δυνατότητα να προσδιορίσουν με ακρίβεια τον ρόλο της ενδομητρίωσης στις γεννήσεις που ακολούθησαν.

Φάνηκε πως οι οι γυναίκες που είχαν χαμηλότερο από το φυσιολογικό βάρος και έπασχαν από ενδομητρίωση, είχαν μεγαλύτερα ποσοστά πρόωρου τοκετού (πριν από την 37η εβδομάδα της κύησης) σε σύγκριση με τις πολύ αδύνατες γυναίκες που δεν έπασχαν από ενδομητρίωση: 14,61% σε σχέση με 3,28%.

Οι γυναίκες που έπασχαν από ενδομητρίωση, αλλά είχαν είτε φυσιολογικό βάρος είτε ήταν υπέρβαρες/παχύσαρκες, είχαν σχεδόν τα ίδια ποσοστά με τις γυναίκες που δεν πάσχουν από ενδομητρίωση.

Σύμφωνα με τους ερευνητές μια πιθανή εξήγηση για το γεγονός ότι η ενδομητρίωση οδηγεί σε υψηλότερα ποσοστά πρόωρων τοκετών μόνο στις πολύ αδύνατες γυναίκες, είναι η διαφορά στη συγκέντρωση λεπτίνης.

“Η λεπτίνη, μία ορμόνη που παράγεται από τον λιπώδη ιστό, ευθύνεται για τη ρύθμιση του μεταβολισμού των λιπιδίων και μπορεί να μειώσει τη σωματική μάζα μειώνοντας την πρόσληψη τροφής και διεγείροντας την κατανάλωση ενέργειας”, εξηγούν οι ερευνητές.

Η λεπτίνη μπορεί επίσης να επηρεάσει τη δημιουργία εστιών ενδομητρίωσης μέσω διαφορετικών οδών και συνδέεται με τη φλεγμονή στην ενδομητρίωση.

Είναι γνωστό ότι η φλεγμονή συνδέεται με τους μηχανισμούς που είναι υπεύθυνοι για τον τελειόμηνο και τον πρόωρο τοκετό”, τονίζουν οι Κινέζοι ερευνητές.

Ένας άλλος λόγος που ο ΔΜΣ συνδέεται με τον πρόωρο τοκετό είναι η γενετική. Οι γενετικοί παράγοντες που επηρεάζουν τον ΔΜΣ, μπορεί να συνδέονται με την ανάπτυξη της ενδομητρίωσης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό.

Μπορείτε να βρείτε ποιος είναι ο δικός σας δείκτης μάζας σώματος εδώ: http://www.endometriosis-gr.eu/

Διαβάστε περισσότερα: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32171707/

Ποια είναι τα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής σε γυναίκες με ενδομητρίωση;

Ποια είναι τα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής σε γυναίκες με ενδομητρίωση;

 

(Άθρο του μαιαευτήρα-γυναιλολόγου, ιατρού αναπαραγωγής, Ιάκωβου Σούση, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό GOnimotita)

 

Η ενδομητρίωση είναι ένα αινιγματικό νόσημα, που αφορά τις γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας. Στις γυναίκες με ενδομητρίωση ιστός που κανονικά καλύπτει το εσωτερικό της μήτρας (ενδομήτριο) βρίσκεται εκτός μήτρας, σε άλλες περιοχές του σώματος και δημιουργεί εστίες ενδομητρίωσης, συνήθως στις ωοθήκες, τις σάλπιγγες, στους συνδέσμους που στηρίζουν τη μήτρα, στην περιοχή ανάμεσα στον κόλπο και το έντερο και στο περιτόναιο. Σπανιότερα εστίες ενδομητρίωσης δημιουργούνται σε κοιλιακές ουλές από προηγούμενες εγχειρήσεις στα έντερα, στην ουροδόχο κύστη, στον κόλπο, στον τράχηλο της μήτρας ή ακόμα και εκτός κοιλιακής χώρας.

Κυριότερα συμπτώματά της είναι ο έντονος πόνος κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως (δυσμηνόρροια) και κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης, ο χρόνιος πυελικός πόνος και η υπογονιμότητα. Η διάγνωση της ενδομητρίωσης της είναι δύσκολη καθώς τα συμπτώματά της θυμίζουν άλλες γυναικολογικές παθήσεις, ενώ δεν υπάρχουν εξετάσεις για να γίνει με σιγουριά η διάγνωση. Ο μόνος τρόπος μέχρις στιγμής για να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη ενδομητρίωσης είναι η λαπαρασκόπηση.

Αν και η ενδομητρίωση είναι μία συνηθισμένη ασθένεια όπως ο διαβήτης ή το άσθμα, οι περισσότερες γυναίκες δεν ξέρουν καν πως υπάρχει.

Τι δείχνουν οι αριθμοί για την ενδομητρίωση:

  • 1 στις 10 γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας έχουν ενδομητρίωση
  • 176 εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως πάσχουν από ενδομητρίωση
  • 2 στις 10 γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση είναι υπογόνιμες
  • 30-50% των υπογόνιμων γυναικών πάσχουν από ενδομητρίωση
  • 2η πιο συχνή γυναικολογική πάθηση είναι η ενδομητρίωση
  • 7-12 χρόνια περνούν πριν γίνει η διάγνωση της ενδομητρίωσης

 

Πως συνδέεται η ενδομητρίωση με την υπογονιμότητα;

Σε περιπτώσεις σοβαρής ενδομητρίωσης η καταστροφή των σαλπίγγων, οι συμφύσεις και γενικά η διαταραχή της ανατομίας συμβάλλουν στην υπογονιμότητα. Στη περίπτωση των ελαφρότερων μορφών ενδομητρίωσης, οι γνώμες διίστανται. Άλλοι γιατροί υποστηρίζουν ότι η γυναίκα δε μένει έγκυος επειδή έχει ενδομητρίωση κι άλλοι ότι ανέπτυξε ενδομητρίωση επειδή δεν έμεινε εγκαίρως έγκυος.

 

Μπορεί να κάνει παιδί μία γυναίκα που πάσχει από σοβαρή μορφή ενδομητρίωσης;

Μπορεί. Η χειρουργική θεραπεία αφορά την αφαίρεση ή την καταστροφή των εστιών της ενδομητρίωσης και τη λύση των συμφύσεων.

Το 60% των ασθενών μένουν έγκυοι φυσιολογικά μετά αποκατάσταση της ανατομίας με χειρουργική επέμβαση. Για τις υπόλοιπες ασθενείς με ενδομητρίωση η σπερματέγχιση και η εξωσωματική γονιμοποίηση αποτελούν τις δύο επιλογές.

Ενδομητρική σπερματέγχυση

Η ενδομητρική σπερματέγχυση είναι αποτελεσματική θεραπεία σε γυναίκες με ενδομητρίωση.

Tο σπέρμα του συντρόφου προετοιμάζεται κατάλληλα, επιλέγονται τα καλύτερα και υγιέστερα σπερματοζωάρια και τοποθετούνται στη μήτρα της γυναίκας κατά τη διάρκεια της ωορρηξίας. Ο κύκλος παρακολουθείται με διακολπικά υπερηχογραφήματα και ορμονικές εξετάσεις. Γίνεται ελεγχόμενη ωοθηκική διέγερση με γοναδοτροπίνες έτσι ώστε να αυξηθεί η πιθανότητα εγκυμοσύνης. Όταν τα ωοθυλάκια είναι έτοιμα για ωορρηξία, γίνεται η σπερματέγχυση.

Σε περιπτώσεις ελάχιστης ή ελαφράς ενδομητρίωσης, η ενδομητρική σπερματέγχυση με ελεγχόμενη ωοθηκική διέγερση αυξάνει τις πιθανότητες της εγκυμοσύνης. Η ενδομητρική σπερματέγχυση αποτελεί επίσης επιλογή για γυναίκες με ωοθηκικό ενδομητρίωμα ή με μέτρια ή και με σοβαρή ενδομητρίωση.

Τα ποσοστά γεννήσεων σε ασθενείς που υπεβλήθησαν σε θεραπεία με γοναδοτροπίνες και ενδομητρική σπερματέγχυση (IUI) ήταν 5 έως 6 φορές υψηλότερα από τις γυναίκες που απλώς παρακολουθούντο χωρίς θεραπεία.

Σε περίπτωση που η γυναίκα η οποία πάσχει από ενδομητρίωση και είναι υπογόνιμη έχει ήδη κάνει 3-4 σπερματεγχύσεις, η πιθανότητα επιτυχίας της θεραπείας είναι πολύ μικρή και ενδείκνυται να προχωρήσει σε εξωσωματική γονιμοποίηση.

Η ενδομητρική σπερματέγχυση δεν αποτελεί επιλογή όταν η γυναίκα έχει πρόβλημα με τις σάλπιγγες κι έτσι το ωάριο δεν έχει τη δυνατότητα να φτάσει στη μήτρα, ούτε και στην περίπτωση που ο σύντροφος της γυναίκας έχει προβλήματα με το σπέρμα.

 

Εξωσωματική γονιμοποίηση

Οι γυναίκες με ενδομητρίωση έχουν εξαιρετικά υψηλά ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης, αν και απαντούν πιο φτωχά στα φάρμακα της διέγερσης των ωοθηκών, παράγουν λιγότερα ωάρια, λιγότερα έμβρυα και έχουν χαμηλότερα ποσοστά εμφύτευσης.

Μπορεί να έχουν λιγότερα ωάρια ή έμβρυα, αλλά τα ποσοστά γεννήσεων τους είναι άριστα, καθώς το πρόβλημά τους είναι αριθμητικό και όχι ποιοτικό.

Στην εξωσωματική γονιμοποίηση γίνεται ελεγχόμενη διέγερση των ωοθηκών που «δίνει» συνήθως 8-10 ωάρια. Ο κύκλος παρακολουθείται με διακολπικά υπερηχογραφήματα και ορμονικές εξετάσεις. Η ωοληψία γίνεται διακολπικά κάτω από υπερηχογραφικό έλεγχο και τα ώριμα ωάρια που συλλέγονται από τις ωοθήκες γονιμοποιούνται στο εργαστήριο. Το έμβρυο ή τα έμβρυα μεταφέρονται στη μήτρα μετά από 3-5 ημέρες.

Στις μεγάλες εθνικές βάσεις δεδομένων, στις οποίες παρακολουθούνται όλοι οι κύκλοι της εξωσωματικής γονιμοποίησης σε ετήσια βάση, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι ασθενείς με ενδομητρίωση έχουν εξαιρετικά ποσοστά γεννήσεων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι γεννήσεις σε γυναίκες με ενδομητρίωση ήταν 31.1% και στη Γαλλία 24%.

Η μικροχειρουργική του ωαρίου ή ICSI είναι μια τεχνική, στην οποία μέσα στο εργαστήριο, ένα σπερματοζωάριο τοποθετείται με μία βελόνα μέσα στο ωάριο για να το γονιμοποιήσει. Η ICSI γίνεται κυρίως στις περιπτώσεις όπου το σπέρμα είναι χαμηλής ποιότητας.

Όσο μεγαλώνει η γυναίκα η επίδραση της ενδομητρίωσης σε συνδυασμό με την ελάττωση των ωαρίων λόγω ηλικίας, κάνει πιο δύσκολη την επίτευξη εγκυμοσύνης. Επομένως, όσο ταχύτερα μια γυναίκα με ενδομητρίωση υποβληθεί σε εξωσωματική γονιμοποίηση, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να αποκτήσει παιδί.

Νέα αναδρομική έρευνα έδειξε ότι ιδανικά η εξωσωματική γονιμοποίηση θα πρέπει να γίνεται 7 έως 25 μήνες μετά το χειρουργείο για την ενδομητρίωση.

Η καταστολή του κύκλου για 3-6 μήνες μετά το χειρουργείο και πριν την εξωσωματική έχει 4 φορές καλύτερα ποσοστά γεννήσεων.

Η ενδομητρίωση δηλητηριάζει την ωοθήκη και καθώς περνούν τα χρόνια οι πιθανότητες φυσικής σύλληψης μειώνονται. Οι γυναίκες λοιπόν που πάσχουν από ενδομητρίωση καλό θα είναι να ενημερωθούν από τον γιατρό τους για τη δυνατότητα διατήρησης της γονιμότητάς τους με κατάψυξη ωαρίων. Αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για γυναίκες προχωρημένων σταδίων ενδομητρίωσης.

Ενδομητρίωση και κύηση

Γυναίκες με ενδομητρίωση πρέπει να παρακολουθούνται στενά κατά το πρώτο τρίμηνο της κυήσης και να είναι ενήμερες ότι έχουν 1,7 φορές αυξημένο κίνδυνο αυτόματης αποβολής και 2,7 φορές αυξημένο κίνδυνο εξωμητρίου κυήσεως.

Ο μεγαλύτερος εχθρός των γυναικών με ενδομητρίωση που θέλουν να αποκτήσουν παιδί, είναι το χάσιμο χρόνου. Η εξατομικευμένη θεραπεία κάθε ασθενούς αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα να αποκτήσουν ένα υγιές παιδί.

 

(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο πρώτο τεύχος του GO: https://gonimotita.gr/go-issue-1/#1

Οι ημικρανίες συνδέονται στενά με την ενδομητρίωση

Οι ημικρανίες συνδέονται στενά με την ενδομητρίωση

Οι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας που υποφέρουν από ημικρανίες, θα πρέπει να συζητούν με τον γυναικολόγο τους την πιθανότητα να πάσχουν από ενδομητρίωση, σύμφωνα με Γάλλους ερευνητές που μελέτησαν τη σχέση της ημικρανίας με την ενδομητρίωση.

Μελέτες έχουν δείξει και στο παρελθόν ότι υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της ημικρανίας και της ενδομητρίωσης, αλλά καμία μελέτη δεν είχε διερευνήσει τη σχέση μεταξύ ημικρανίας και διαφορετικών τύπων ενδομητρίωσης: επιφανειακή περιτοναϊκή ενδομητρίωση, ενδομητρίωση των ωοθηκών και εν τω βάθει ενδομητρίωση.

Οι Γάλλοι ερευνητές μελέτησαν τις περιπτώσεις 314 γυναικών ηλικίας 18 έως 42 ετών, οι οποίες είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για καλοήθεις γυναικολογικές παθήσεις από το 2013 μέχρι το 2015.

Όλες οι γυναίκες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τους πονοκεφάλους που είχαν (σύμφωνα με την ταξινόμηση IHS). Οι 182 είχαν ιστολογικά αποδεδειγμένη ενδομητρίωση και η ομάδα ελέγχου που αποτελείτο από 132 γυναίκες, δεν είχε διάγνωση ενδομητρίωσης. Οι ερευνητές μελέτησαν κατά πόσο συνδέεται η ημικρανία με κάθε τύπο ενδομητρίωσης.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας:

  • Το 35,2% των γυναικών με ενδομητρίωση είχαν ημικρανίες, ενώ το ποσοστό ήταν μόλις 17,4% σε όσες δεν είχαν ενδομητρίωση.

  • Οι γυναίκες που είχαν ημικρανία, είχαν περισσότερες πιθανότητες να πάσχουν από ενδομητρίωση και ειδικά ενδομητρίωση των ωοθηκών και εν τω βάθει ενδομητρίωση

  • Στις γυναίκες με ενδομητρίωση, εκείνες που είχαν ημικρανίες, είχαν και πολύ πιο έντονο πυελικό πόνο σε σχέση με τις γυναίκες που δεν είχαν ημικρανίες.

Όπως συμβαίνει στις ασθενείς με ενδομητρίωση, έτσι και στις γυναίκες που πάσχουν από ημικρανίες, έχει παρατηρηθεί ότι οι εκείνες που είναι στην αναπαραγωγική ηλικία, στα πιο γόνιμα χρόνια τους, επηρεάζονται συχνότερα από κάθε άλλη ηλικιακή ομάδα.

Τις ημέρες της περιόδου, ο εντονότατος πόνος είναι ένα από τα κύρια συμπτώματα της ενδομητρίωσης. Αντιστοίχως, πάρα πολλές γυναίκες πάσχουν από ημικρανίες που σχετίζονται με την εμμηνόρροια.

Έχει διαπιστωθεί ότι η δανοζόλη, ένα συνθετικό ανδρογόνο που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της ενδομητρίωσης, μειώνει και τις ημικρανίες.

Οι Γάλλοι ερευνητές τόνισαν ότι οι γυναίκες που πάσχουν από ημικρανίες θα πρέπει να ελέγχουν εάν πάσχουν από ενδομητρίωση, μία ασθένεια που είναι δύσκολο να διαγνωστεί. Παγκοσμίως έχει διαπιστωθεί ότι περνούν 7-12 χρόνια από την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων, μέχρι να γίνει η διάγνωση της ενδομητρίωσης.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ: https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/0333102419893965

Visit Us On FacebookVisit Us On Google PlusVisit Us On Linkedin